Wacław Szewieliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Szewieliński
Zawisza
major rezerwy w stanie spoczynku major rezerwy w stanie spoczynku
Data i miejsce urodzenia 1 grudnia 1920
Wojckuny
Data i miejsce śmierci 20 grudnia 2017
Inowrocław
Przebieg służby
Siły zbrojne AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki 5 Wileńska Brygada Armii Krajowej
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Medal „Pro Memoria”

Wacław Szewieliński, ps. Zawisza (ur. 1 grudnia 1920 w Wojckunach, zm. 20 grudnia 2017 w Inowrocławiu) – polski uczestnik podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, major rezerwy w stanie spoczynku, Honorowy Obywatel Miasta Inowrocławia[1][2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 1 grudnia 1920 roku na Wileńszczyźnie w zaścianku Wojckuny, leżącym w gminie Podbrodzie w powiecie święciańskim. Tam też rodzice Wacława prowadzili gospodarstwo rolne[1].

Walczył jako żołnierz Armii Krajowej w partyzantce, należał do oddziału porucznika Antoniego Burzyńskiego ps. „Kmicic”, do którego wstąpił w czerwcu 1943. Później należał do 5. Wileńskiej Brygady AK pod dowództwem rotmistrza Zygmunta Szendzielarza ps. „Łupaszka”, gdzie uzyskał przydział do 3. plutonu i pełnił funkcję łącznika-wywiadowcy[3].

Po wojnie osiadł na stałe w Inowrocławiu, skąd pochodziła jego żona Bronisława z Lachowskich[4]. Poddawano go szykanom i aresztowano ze względu na przeszłość w AK. W marcu 1946 aresztowany przez UBP. Zwolniony w listopadzie 1946 roku. Potem jeszcze kilkakrotnie aresztowany[5]. Piastował funkcję prezesa inowrocławskiego koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i inicjatorem lokalnych obchodów rocznic powstania warszawskiego. Organizował także spotkania integrujące starszych i młodszych mieszkańców miasta[1][3].

W 2015 nakładem Oficyny Wydawniczej Mireki ukazała się książka opisująca jego losy pod tytułem „U Kmicica i Łupaszki”.

Zmarł 20 grudnia 2017 roku w wieku 97 lat. Został pochowany 22 grudnia na Cmentarzu Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu[6]. Doczekał się córki i dwójki wnucząt[4].

Skwer w rejonie ulic Glinki i św. Ducha w Inowrocławiu nazwano imieniem majora Wacława Szewielińskiego[7].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Zmarł Wacław Szewieliński - Honorowy Obywatel Inowrocławia (pol.). inowroclaw.naszemiasto.pl. [dostęp 2017-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-21)].
  2. Zmarł major Wacław Szewieliński (pol.). inianie.pl. [dostęp 2017-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-21)].
  3. a b c Mirosław Amonowicz: Zmarł Wacław Szewieliński - żołnierz Armii Krajowej, Honorowy Obywatel Inowrocławia. Kurier Inowrocławski, 20 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-23].
  4. a b Wacław Szewieliński Honorowym Obywatelem Inowrocławia. einowroclaw.pl, 6 października 2014. [dostęp 2017-12-23].
  5. Instytut Pamięci Narodowej Delegatura w Bydgoszczy, www.facebook.com [dostęp 2018-11-15] (pol.).
  6. Wacław Szewieliński. Nekrologi.net, 20 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-22].
  7. Major Wacław Szewieliński patronem skweru [FILM], ki24.info [dostęp 2018-11-15].