Wacław Wierzbieniec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Wierzbieniec
Ilustracja
Prof. Wacław Wierzbieniec (z lewej strony) rozmawia z Piotrem Błażejowskim po prelekcji w bukowskim domu kultury[1]
Data i miejsce urodzenia 7 listopada 1963
Jarosław
Zawód, zajęcie historyk, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy doktor habilitowany
Alma Mater Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Rzeszowie
Uczelnia Uniwersytet Rzeszowski,
Państwowa Wyższa Szkoła Techniczno-Ekonomiczna im. ks. Bronisława Markiewicza w Jarosławiu
Stanowisko profesor nadzwyczajny,
nauczyciel akademicki

Wacław Maciej Wierzbieniec (ur. 7 listopada 1963 w Jarosławiu[2]) – polski historyk, specjalizujący się w dziejach i kulturze Żydów na ziemiach polskich w XIX i XX wieku oraz historii najnowszej Polski; nauczyciel akademicki związany z uczelniami w Rzeszowie, Krakowie i Jarosławiu[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1963 w Jarosławiu, gdzie ukończył Szkołę Podstawową nr 5 oraz klasę o profilu humanistycznym w Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika. Po maturze rozpoczął w 1982 studia na kierunku historia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, które ukończył w 1987 magisterium[2]. Następnie został zatrudniony na swojej macierzystej uczelni na stanowisku asystenta. Jednocześnie kontynuował studia doktoranckie. W 1994 uzyskał tam stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii jako pierwszy doktor w historii tej uczelni na podstawie pracy pt. Społeczność żydowska w Przemyślu w latach 1918–1939, której promotorem był prof. Włodzimierz Bonusiak[4]. Następnie został zatrudniony na stanowisko adiunkta. Za swoją pracę zdobył pierwszą nagrodę Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie. Odbył staże naukowe na uniwersytetach: lwowskim, nowojorskim i Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Ponadto w latach 1995–2000 był zatrudniony jako adiunkt w Katedrze Judaistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie[5]. W 2004 Rada Wydziału Socjologiczno-Historycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego (powstał w 2001 roku z przekształcenia WSP w Rzeszowie) nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności historia najnowsza[6]. Była to pierwsza habilitacja na tym wydziale w dziejach rzeszowskiego uniwersytetu. W tym samym roku został profesorem nadzwyczajnym[2]. W latach 2005–2008 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Socjologiczno-Historycznego Uni­wersytetu Rzeszowskiego, a od 2008 roku kierownika Zakładu Historii i Kultury Europy Wschodniej oraz od 2008 roku kierownika Pracowni Historii Kultury Żydów, przekształconego w 2012 roku w Zakład Historii i Kultury Żydów[5].

Poza Uniwersytetem Rzeszowskim zaangażował się w powstanie i działalność Państwowej Wyższej Szkoły Techniczno-Ekonomicznej im. ks. Bronisława Markiewicza w Jarosławiu, której w latach 2011–2015 był rektorem[2].

Należy do różnych gremiów naukowych i towarzystw. Między innymi jest członkiem Komisji Historii i Kultury Żydów Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie, członkiem Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w Rzeszowie, przewodniczącym Oddziału Rzeszowskiego Polskiego Towarzystwa Historycznego, członkiem Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia, członkiem Klubu Stypendystów Fundacji na rzecz Nauki Polskiej. Wchodzi w skład rady naukowej czasopisma „Studia Judaica”, w skład komitetu redakcyjnego czasopisma „Prace Historyczno-Archiwalne” oraz czasopisma „Kwartalnik Społeczno-Historyczny Ślad”[5]. Członek redakcji ogólnopolskiego dwumiesięcznika „Podkarpacka Historia”[7]. Od 2008 jest organizatorem podkarpackich obchodów Dni Pamięci o Ofiarach Holokaustu[8]. Współorganizator (od 2015 roku) Kongresu Stowarzyszeń Regionalnych Województwa Podkarpackiego[9].

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół problematyki związanej z dziejami i kulturą Żydów na ziemiach polskich w XIX i XX wieku, stosunkami narodo­wościowymi i religijnymi na terenie Małopolski w okresie II Rzeczypospolitej, Kościołem katolickim w XX wieku – jego rolą dobroczynności i filantropii w życiu społecznym[5]. Jest autorem blisko 73 publikacji naukowych, w tym 3 mo­nografii i redakcji 2 prac zbiorowych[2]. Do najważniejszych z nich należą:

  • Społeczność żydowska Przemyśla w latach 1918–1939, Rzeszów 1996.
  • Judaica polskie z XIX wieku. Materiały do bibliografii, cz. I. Druki w językach nieżydowskich, Kraków 1999.
  • Żydzi w województwie lwowskim w okresie międzywojennym. Zagadnienia demograficzne i społeczne, Rzeszów 2003.
  • Z dziejów społeczności żydowskiej Dynowa, Rzeszów-Dynów 2003.
  • Wielki Strajk Chłopski z 1937 roku. Uwarunkowania i konsekwencje, Rzeszów 2008, redakcja[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną jest prof. Marta Wierzbieniec, dyrektor naczelny Filharmonii Podkarpackiej oraz kierownik Zakładu Chóralistyki i Muzyki Religijnej, Instytutu Muzyki na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prelekcja prof. Wacława Wierzbieńca z Uniwersytetu Rzeszowskiego pt. „Wymiar historyczny wielokulturowości na pograniczu etnicznym polsko-ukraińsko-żydowskim”. Bukowsko, 28 kwietnia 2007 roku
  2. a b c d e Biografia na stronie Państwowej Wyższej Szkoły Techniczno-Ekonomicznej im. ks. Bronisława Markiewicza Jarosławiu [on-line] [dostęp: 4.01.2014]
  3. dr hab. Wacław Maciej Wierzbieniec w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2014-01-04].
  4. Społeczność żydowska w Przemyślu w latach 1918-1939 w bazie „Prace badawcze” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2014-01-04].
  5. a b c d e Biografia na stronie Uniwersytetu Rzeszowskiego [on-line] [dostęp: 4.01.2014]
  6. Brak tytułu w bazie „Prace badawcze” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2014-01-04].
  7. Skład redakcji dwumiesięcznika „Podkarpacka Historia” (data dostępu: 2017-04-09)
  8. Dane o Międzynarodowym Dniu Pamięci o Ofiarach Holokaustu (data dostępu: 2017-04-09)
  9. Kongres Stowarzyszeń Regionalnych Województwa Podkarpackiego (data dostępu: 2017-04-09)
  10. Dane na podstawie Biblioteki Uniwersyteckiej w Rzeszowie, stan z grudnia 2013.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]