Wacław Zagrodzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Stanisław Zagrodzki
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1903
Będzin
Data i miejsce śmierci 16 grudnia 1981
Sopot
Zawód, zajęcie oficer marynarki handlowej

Wacław Stanisław Zagrodzki (ur. 5 lutego 1903 r. w Będzinie, zm. 16 grudnia 1981 r. w Sopocie) – polski oficer marynarki handlowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędził w Zagłębiu Dąbrowskim, a po śmierci ojca (1913 r.) - w Kijowie. W 1921 r. pracował przy budowie portu w Gdyni.

W 1924 r. ukończył Wydział Nawigacyjny Szkoły Morskiej w Tczewie. Po odbyciu służby wojskowej w Marynarce Wojennej pracował w kapitanacie portu w Gdyni, a następnie w Szkole Morskiej w Gdyni[1].

W latach 1927 - 1928 był III oficerem na żaglowcu Lwów. W latach 1929 - 1935 pracował na statkach Żeglugi Polskiej i Polsko-Brytyjskiego Towarzystwa Okrętowego. W 1936 r. przeszedł do pracy w inspektoracie okrętowym tych firm[2]. W 1938 r. został inspektorem okrętowym.

Ukończył (z 5. lokatą) Kurs Oficerów Rezerwy przy Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu, po czym został mianowany podporucznikiem marynarki rezerwy, ze starszeństwem od dnia 1 stycznia 1932 r.[3] We wrześniu 1939 r. brał udział w obronie Helu. Przebywał w obozach jenieckich Nienburg, Spittal i Woldenberg. W czasie ewakuacji zbiegł z obozu i w lutym 1945 r. powrócił do Polski[2].

Od marca 1945 r. pracował w Departamencie Morskim Ministerstwa Przemysłu i Handlu, a następnie brał udział w odbudowie Szkoły Morskiej w Gdyni, w ramach której organizował bibliotekę[4]. Wykładał także w Szkole Morskiej w Szczecinie[5]. Był pełnomocnikiem ds. zabezpieczenia majątku firmy Żegluga Polska, a od 1946 r. pracownikiem GAL oraz ekspertem w Izbie Przemysłowo - Handlowej.

W 1951 r. został doradcą ds. ubezpieczeń w Centralnym Zarządzie Polskiej Marynarki Handlowej. W latach 1957 - 1958 pływał jako kapitan na statkach Polskiej Żeglugi Morskiej, a w latach 1959 - 1970 był głównym nawigatorem w Chińsko - Polskim Towarzystwie Okrętowym[2].

Po przejściu na emeryturę w 1970 r. pracował jako rzeczoznawca w Ośrodku ds. Współpracy z Międzynarodową Morską Organizacją Doradczą (IMCO). Pracował także jako ławnik w Izbach Morskich. W latach 1947 - 1949 był przewodniczącym Jachtklubu Gryf.

Autor książek: "Awaria wspólna" (Warszawa 1952, współautor: Konrad Rogóyski) i "Ubezpieczenia i awarie statków" (Warszawa 1953).

Był ojcem polskiej dziennikarki Danuty Zagrodzkiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Na morze po chleb i przygodę, Warszawa 1972, s. 510.
  2. a b c Na morze..., s. 510.
  3. J. K. Sawicki (red.), Kadry morskie Rzeczypospolitej Polskiej, tom V, s. 421.
  4. Historia | Biblioteka Główna im. kpt. ż.w. Karola Olgierda Borchardta, bg.am.gdynia.pl [dostęp 2017-11-20].
  5. Wyborcza.pl, trojmiasto.wyborcza.pl [dostęp 2017-11-20].