Wacław de Lippe Lipski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław de Lippe Lipski
popułkownik saperów popułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1889
Gruzino
Przebieg służby
Lata służby 1907-1926
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Polska we Francji
Wojsko Polskie
Jednostki 67 batalion saperów
6 Pułk Inżynieryjny
I Korpus Polski w Rosji
Legia Rycerska
II batalion saperów
XI batalion saperów
4 Pułk Saperów
6 Pułk Saperów
Stanowiska dowódca Legii Oficerskiej
zastępca dowódca batalionu
dowódca batalionu
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie)Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Stanisława – II klasy Order św. Stanisława – III klasy

Wacław de Lippe Lipski (ur. 2 lutego 1889 w Gruzino, zm. ?) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 2 lutego 1889 w miejscowości Gruzino. Ukończył 7-klasowy Korpus Kadetów nr 3, a następnie Inżynieryjną Szkołę Wojskową w Petersburgu. W latach 1907-1917 służył w Armii Rosyjskiej w 67 batalionie saperów i 6 pułku inżynieryjnym. W czasie I wojny światowej walczył na froncie niemieckim i austriackim.

W lipcu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego. W czerwcu 1918, po kapitulacji korpusu, przedostał się do Murmańska, gdzie pełnił obowiązki dowódcy Legii Oficerskiej i Szkoły Oficerskiej przy Oddziale Polskim w Północnej Rosji.

W listopadzie 1918 wyjechał do Francji, gdzie został przydzielony do II batalion saperów 2. DSP Armii gen. Hallera. W sierpniu 1919 został dowódcą II batalionu saperów, a po jego przemianowaniu – dowódcą XI Batalionu Saperów[1] w okresie od kwietnia 1920 do kwietnia 1921), walcząc w wojnie polsko-sowieckiej.

Od 18 kwietnia 1921 dowodził 4 pułkiem saperów, a od listopada 1922 pełnił obowiązki dowódcy 6 pułku saperów[2].

W grudniu 1923 został oskarżony o czyny nierządne z żołnierzami i pobicie w stanie nietrzeźwym wartownika. W 1924 został zawieszony w czynnościach służbowych i skierowany na obserwację na oddziale zamkniętym Szpitala Okręgowego Nr X w Przemyślu. Z dniem 31 sierpnia 1924 roku został przeniesiony w stan spoczynku z powodu trwałej niezdolności do służby wojskowej stwierdzonej na podstawie przeprowadzonej superrewizji[3]

W maju 1924 zbiegł ze szpitala do Rosji Sowieckiej, gdzie został uwięziony i przesłuchiwany w Mińsku. W lipcu 1925 uciekł z Rosji i powrócił do Polski. W grudniu 1925 został skazany na karę 3 miesięcy twierdzy, a w listopadzie 1926 został przez Oficerski Sąd Honorowy w Przemyślu wykluczony z korpusu oficerskiego[4].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 26 z 14 lipca 1920
  2. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 47 z 25 listopada 1922
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 79 z 17 sierpnia 1924 roku, s. 450.
  4. Dymek 2018 ↓, s. 149-150.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 26 z 14 lipca 1920
  6. Rocznik oficerski 1924 s. 905
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 20 z lipca 1922
  8. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 8 z 1 kwietnia 1922

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]