Walerian Bogusławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walerian Tadeusz Bogusławski
major dyplomowany kawalerii major dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1895
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 201 ochotniczy pułk szwoleżerów,
7 pułk ułanów,
9 Dywizji Piechoty,
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr X
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Walerian Tadeusz Bogusławski herbu Ślepowron (ur. 15 grudnia 1895 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, inżynier, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Tadeusza i Marii z Rzewuskich. Absolwent Gimnazjum im. Konopczyńskiego w Warszawie (matura w 1912) i Wydziału Rolnego Wyższej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego (1914), uzyskał dyplom inżyniera.

Powołany do armii rosyjskiej, brał udział w I wojnie światowej. Dowodził plutonem i zwiadem konnym. W 1916 wstąpił do Akademii Wojskowej Prawniczej. Od sierpnia 1917 w I Korpusie Polskim jako dowódca zwiadowców konnych. 12 listopada 1917 awansował do stopnia podporucznika[1]. Po zakończeniu I wojny wstąpił do Wojska Polskiego. Wcielony do 7 pułku ułanów Lubelskich. W trakcie organizacji pułku tworzył pluton łączności[2], a następnie przeniesiony w 1920 na funkcję adiutanta 201 ochotniczego pułku szwoleżerów. Brał udział w wojnie 1920 r. 10 października 1920 został ranny. Po zakończeniu działań wojennych służył w 3 pułku szwoleżerów (był w 1923, 1924, 1928) w stopniu rotmistrza[3] (ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 320 lokatą w korpusie oficerów jazdy)[4]. Pełnił funkcję komendanta garnizonu w Wołkowysku. Ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu i oraz kurs doskonalenia w Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. 6 kwietnia 1929 awansował do stopnia majora[1]. W 1930 służył w 9 Dywizji Piechoty[5], następnie w Sztabie DOK X jako szef Referatu Materiałowego i Wydziału Mobilizacyjnego[1]. W 1932 był w stopniu majora kawalerii ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1929 i 11 lokatą w korpusie oficerów jazdy[6]. Zastępca dowódcy 24 pułku ułanów.

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Kozielsku. Między 11 a 12 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 022/3 z dnia 09.04.1940. Został zamordowany między 13 a 14 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943. Krewni do 1958 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie[7].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • 5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[8]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)
  • tablicą na Cmentarzu Powązkowskim[9]
  • Dąb Pamięci 14 kwietnia 2010 na ul. Południowej 1, przez Starostwo Powiatowe w Łasku i Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w Łasku[10][11].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Wandą z Kuleszów, miał dwóch synów.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Materiały do epitafiów katyńskich. Pro Memoria, „Wojskowy Przegląd Historyczny”, Tom 4, Rok XXXIX, 1994, s. 299.
  2. Zarys historji wojennej 3-go pułku szwoleżerów, 1929, s. 5.
  3. Rocznik Oficerski MSWojsk., 1923, s. 599.
  4. Rocznik Oficerski MSWojsk., 1923, s. 681.
  5. Rocznik Oficerów Kawalerii, 1930, s. 75.
  6. Rocznik Oficerski MSWojsk, 1932, s. 145.
  7. УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва 2015, s. 176.
  8. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  9. Marek Jerzy Minakowski, Na zdjęciu Walerian Tadeusz Bogusławski h. Ślepowron, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2017-07-12].
  10. Tomasz Lewandowski, Adam Nielski, Katyń – strona główna, www.katyn-pamietam.pl [dostęp 2017-07-12] (ang.).
  11. Dęby Katyńskie, www.zsp2lask.republika.pl [dostęp 2017-07-12].
  12. Dekoracja Orderem Legii Honorowej. Żołnierz Polski nr 28 (307), 9 lipca 1922, s. 17

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]