Walerij Szmarow (piłkarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walerij Szmarow
Валерий Шмаров
Ilustracja
Walerij Szmarow (2010)
Pełne imię i nazwisko Walerij Walentinowicz Szmarow
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1965
Woroneż
Wzrost 180 cm
Pozycja pomocnik/napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
SportSzkoła Woroneż
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1982–1984 Fakieł Woroneż 56 (6)
1984 SKA Chabarowsk 0 (0)
1985 CSKA Moskwa 40 (29)
1986 Fakieł Woroneż 39 (12)
1987–1991 Spartak Moskwa 120 (38)
1991–1994 Karlsruher SC 81 (10)
1994–1995 Arminia Bielefeld 10 (0)
1995–1996 Spartak Moskwa 23 (16)
1996 Chunnam Dragons 4 (0)
1997–2001 Fakieł Woroneż 109 (29)
2002 Arsenał Tuła 15 (7)
W sumie: 497 (147)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1989–1990  ZSRR 3 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2003 Czkałowiec-1936 Nowosybirsk
2006–2008 FCSz-73 Woroneż
2009 Fakieł Woroneż

Walerij Walentinowicz Szmarow, ros. Валерий Валентинович Шмаров (ur. 23 lutego 1965 w Woroneżu, Rosyjska FSRR, ZSRR) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji pomocnika, a wcześniej napastnika, reprezentant ZSRR, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek Szkoły Sportowej w Woroneżu. Pierwszy trener - Władimir Nikitienko. W 1982 rozpoczął karierę piłkarską w miejscowym klubie Fakieł Woroneż. W roku 1984 na gracza zwrócił uwagę trener Spartaka Moskwa Konstantin Bieskow (zwłaszcza po grze o Puchar ZSRR, kiedy Fakieł pokonał Spartak). Jednak w tym samym roku Shzmarow został wezwany do służby w wojsku i zgodnie z dyrektywą wysłany do Chabarowska. Pięć miesięcy spędził w SKA Chabarowsk, grał w zespole rezerw pod przybranym nazwiskiem - Igor Protasow (w klubie był gracz o takim imieniu i nazwisku, ale w tym czasie leczył kontuzję)[1]. W 1985 roku grał w CSKA Moskwa, który spadł z Wysszej Ligi w poprzednim roku. W tym sezonie Szmarow został najlepszym strzelcem, zdobywając 29 bramek w 40 meczach. Jednak zespół był zmuszony walczyć o awans w barażach. Po pierwszych 2 nieudanych meczach barażowych, Szmarow został oddelegowany z drużyny i wysłany do koszar. Służbę wojskową zakończył 31 grudnia 1985 r., po czym powrócił do Fakiełu Woroneż. W 1987 roku postanowił przenieść się do Spartaka Moskwa, w którym z powodzeniem grał przez 5 lat, dwukrotnie stając się mistrzem ZSRR. W finałowym meczu o mistrzostwo 1989 roku w ostatniej chwili zdobył "złoty gol" w meczu z Dynamem Kijów, a w 1990 roku zdobył wraz z Ołehiem Protasowym tytuł króla strzelców mistrzostw.

W 1991 roku wyjechał do Niemiec, gdzie przez trzy sezony bronił barw Karlsruher SC. Na początku występował w ataku, a potem po lewej stronie w środku pola. Dzięki jego podaniom często zdobywał bramki Siergiej Kirjakow. W trzecim sezonie trener Winfried Schaefer umieścił Szmarowa na pozycję w defensywie, co w efekcie doprowadziło do odejścia zawodnika z zespołu. W 1995 roku przeniósł się do Arminii Bielefeld, która akurat awansowała z regionalnej Oberligi do Bundesligi 2.

Latem 1995 piłkarz zdecydował na powrót do Rosji. Spartak Moskwa wykupił transfer od Karlsruher SC. Sezon 1995 w Spartaku okazał się dla Szmarowa udanym: 16 goli w 20 meczach (trzecie miejsce w klasyfikacji strzelców). W 1996 roku, po kilku meczach sezonu nie potrafił znaleźć porozumienia z nowym trenerem Gieorgijem Jarcewym i odszedł z klubu do Korei Południowej, gdzie spędził tylko 3 miesiące (choć termin ważności umowy wynosił 1,5 roku) w Chunnam Dragons[2].

Od 1997 do 2001 Szmarow występował w macierzystym klubie Fakieł Woroneż, który balansował pomiędzy pierwszą i najwyższą ligą. Zakończył karierę w Arsenale Tuła, grającej w drugiej lidze, gdzie w tym samym czasie grał jego 17-letni syn Dienis Szmarow. 25 maja 2003 w Woroneżu odbył się jego mecz pożegnalny pomiędzy Fakiełem i Spartakiem, w którym Szmarow grał dla obu zespołów i zdobył cztery gole[3].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

23 sierpnia 1989 zadebiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w meczu towarzyskim z Polską zremisowanym 1:1. Ogółem rozegrał 3 gry reprezentacyjne.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę trenerską. Najpierw w 2003 w ciągu trzech miesięcy prowadził Czkałowiec-1936 Nowosybirsk. Po zakończeniu Wyższej Szkole Trenerskiej w latach 2006-2008 trenował FCSz-73 Woroneż, który spędził dwa pierwsze sezony w Lidze Amatorskiej, a następnie jeden sezon w drugiej lidze (strefa centralna) mistrzostw Rosji. Od listopada 2008 do czerwca 2009 pracował na stanowisku głównego trenera klubu Fakieł Woroneż[4].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]