Wasilij Baraniuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wasilij Baraniuk
Василий Баранюк
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1915
Łuka-Mełeszkiwśka, rejon winnicki
Data i miejsce śmierci 6 lutego 1990
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1936-1975
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 108 Brygady Pancernej 9 Korpusu Pancernego 3 Armii Uderzeniowej 1 Frontu Białoruskiego
Główne wojny i bitwy wojna zimowa, wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Kutuzowa II klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR) Złoty Order Zasługi dla Ojczyzny (NRD) Krzyż Walecznych (1943–1989) Złoty Krzyż Zasługi

Wasilij Nikiforowicz Baraniuk (ros. Василий Никифорович Баранюк, ur. 28 lutego 1915 we wsi Łuka-Mełeszkiwśka w rejonie winnickim, zm. 6 lutego 1990 w Moskwie) – radziecki generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. Skończył niepełną szkołę średnią, pracował jako brygadzista-mechanik w stanicy maszynowo-traktorowej, od 1936 służył w Armii Czerwonej, w 1939 ukończył szkołę wojsk pancernych w Charkowie. Walczył w wojnie z Finlandią 1939-1940 i w wojnie z Niemcami od czerwca 1941 do maja 1945, uczestniczył w walkach na Froncie Zachodnim, Briańskim i Woroneskim w obwodzie homelskim, mohylewskim, briańskim, sumskim, orłowskim i tulskim, m.in. w bitwie w rejonie Jefriemowa 20-21 listopada 1941, operacji jeleckiej i bitwie pod Kurskiem jako dowódca batalionu. W październiku 1943 został dowódcą 108 Brygady Pancernej, brał udział w walkach nad Dnieprem, zajmowaniu Białorusi i walkach na przyczółku puławskim, a w styczniu 1945 w operacji wiślańsko-odrzańskiej (w składzie 9 Korpusu pancernego 3 Armii Uderzeniowej 1 Frontu Białoruskiego), gdy jego brygada przełamała obronę przeciwnika w rejonie Tymienicy, a później walczyła na przyczółku w rejonie Kostrzyna. W kwietniu 1945 brał udział w operacji berlińskiej, gdy jego brygada wdarła się do Malchowa i później do Pankowa. W 1950 ukończył kursy doskonalenia kadry oficerskiej, a w 1955 Wyższe Kursy Akademickie przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego, w 1975 w stopniu generała majora został zwolniony ze służby.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]