Welsh Corgi Pembroke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Welsh Corgi Pembroke
Ilustracja
Welsh Corgi Pembroke
Inne nazwy Pembroke
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Walia
Wymiary
Wysokość 25-30 cm
Masa 12 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1, Wzorzec 39
AKC Herding
ANKC Group 5 – Working Dogs
CKC Group 7 – Herding Dogs
KC(UK) Pastoral
NZKC Working
UKC Grupa 6 – Herding Dog
Wzorce rasy
FCIAKCANKCCKCKC(UK)NZKCUKC
Pies rasy Welsh Corgi Pembroke o umaszczeniu rudym z białymi znaczeniami.

Welsh corgi pembroke – jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Typ jamnikowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Krótki rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa wyhodowana w Walii. Jej pochodzenie jest kwestią sporną: najczęściej przyjmuje się, że przodkami psów tej rasy były vallhundy, sprowadzone do Walii w IX wieku przez wikingów. W myśl alternatywnej teorii welsh corgi pembroke miałby się wywodzić od psów flamandzkich tkaczy, przybyłych do Walii około X wieku. Pierwsze zapiski na temat psów, które można uznać za protoplastów rasy, znajdują się w Kodeksie Walijskim króla Howella Dha (920 r.). Słowo "corgi" w języku celtyckim oznacza krasnopsa. Bardzo podobną, nieco starszą rasą jest welsh corgi cardigan.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Psy te wykorzystywane są jako psy pasterskie i zaganiające bydło. Coraz częściej są to psy towarzyszące.

Temperament[edytuj | edytuj kod]

Welsh corgi pembroke jest przyjaźnie nastawiony wobec ludzi, kontaktowy, pogodny, pojętny, stanowczy i czujny. Choć osiąga niewielkie rozmiary i może mieszkać w małym mieszkaniu, jest aktywny i należy zapewnić mu odpowiednią dawkę ruchu na świeżym powietrzu. Pies rodzinny, bardzo wierny, skory do wspólnych zabaw oraz akceptujący dzieci w każdym wieku. Wobec niemowląt jest wyjątkowo delikatny, starsze dzieci i dorośli mogą jednak paść ofiarą typowego dla rasy nawyku podszczypywania łydek. Jest to dziedzictwo przeszłości: w ten sposób corgi pasące bydło dyscyplinowały stado. Choć podszczypywanie może być denerwujące i bolesne, nie należy go traktować jako sygnału alarmującego: corgi nie jest psem agresywnym[3]. Może jednak nie tolerować innych psów.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Średniej wielkości pies o krótkich nogach. W odróżnieniu od Cardigana uszy ma mniejsze i ruchliwe, także zaokrąglone.

  • Szyja: muskularna, dobrze rozwinięta.
  • Tułów: długi i mocny; klatka piersiowa szeroka i głęboka; linia grzbietu prosta.
  • Ogon: osadzony na linii grzbietu, dużo krótszy niż u cardigana.
  • Głowa: lisia w kształcie; między uszami czaszka jest dosyć szeroka i płaska; stop średnio zaznaczony; kufa zwęża się lekko ku końcowi; nos czarny.
  • Oczy: brązowe, nigdy wyłupiaste.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Rude, śniade, płowe lub czarne podpalane, jednolite lub z białymi znaczeniami na nogach, klatce piersiowej, szyi i głowie.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej typowe dla rasy dolegliwości to wrodzony postępujący zanik siatkówki (PRA), problemy z dyskami międzykręgowymi i choroby spowodowane otyłością, na którą corgi jest podatny. Pielęgnacja szaty nie jest skomplikowana i najczęściej sprowadza się do regularnego szczotkowania.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

W Polsce rasa coraz częściej spotykana.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Miłośniczką rasy jest królowa brytyjska Elżbieta II, która pierwszego welsh corgi pembroke otrzymała w prezencie jeszcze jako dziecko[4]. Z czasem zaczęła utrzymywać liczną sforę, co przyczyniło się do zwiększenia popularności rasy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 53.
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 75.
  3. Welsh Corgi Pembroke - rasy psów - psy.pl, Wszystko, co warto wiedzieć o psach [dostęp 2019-04-16] (pol.).
  4. Alderton D., Wybierz psa dla siebie, s. 54.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Alderton, Wybierz psa dla siebie, Paweł Kozłowski (tłum.), Warszawa: Muza SA, 2011, ISBN 978-83-7495-982-7, OCLC 802562854.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Izabela Przeczek: Psy rasowe: pochodzenie, rasy, zachowania. Warszawa: Wydawnictwo SBM, 2016. ​​ISBN 978-83-8059-273-5​​.
  • Bonnie Wilcox, Chris Walkowicz: Atlas ras psów świata. Warszawa: Muza SA, 1997. ​​ISBN 83-7079-617-6​​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]