Wiśniowczyk (obwód tarnopolski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiśniowczyk
Ilustracja
Wiśniowczyk − wjazd do miejscowości
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Rejon trembowelski
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

627
94,96 os./km²
Kod pocztowy 48142
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Wiśniowczyk
Wiśniowczyk
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Wiśniowczyk
Wiśniowczyk
Ziemia49°13′44″N 25°22′07″E/49,228889 25,368611
Portal Portal Ukraina

Wiśniowczyk (ukr. Вишнівчик – Wiszniwczyk) – wieś, niegdyś miasteczko, w rejonie trembowelskim obwodu tarnopolskiego, założona w 1564.

Wiśniowczyk leży 16 km na wschód od Podhajec na prawym brzegu Strypy. Droga terytorialna T2006 przechodzi przez wieś.

W II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy wiejskiej Wiśniowczyk w powiecie podhajeckim województwa tarnopolskiego. Liczy 627 mieszkańców.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość znana jest od XV w. Według najstarszych dostępnych źródeł Wiśniowczyk należał do rodziny Buczackich lub Złotnickich. Następnie w XVII w. dobra te należały do rodziny Sołtyków. Ostatnim z tej rodziny był Kajetan Sołtyk, po którym Wiśniowczyk nabył hrabia Bąkowski[1], następnie Wurzlowie a od nich księżna Marcelina Czartoryska. Ta ostatnia w 1892 sprzedała dobra wiśniowieckie razem z kluczem podhajeckim Towarzystwu Ubezpieczeń Wzajemnych w Krakowie[2]. W 1901 Towarzystwo sprzedało wieś Bronisławowi Osuchowskiemu, prezesowi Rady Powiatowej w Turce za kwotę 650.000 koron[3].

Pod Wiśniowczykiem w 1684 hetman Jabłonowski stoczył bitwę z Turkami[4]. Na początku XVII w. chorąży halicki Mikołaj Makowiecki zbudował tu drewniany kościół, zniszczony następnie przez Tatarów[5].

Parafia rzymskokatolicka obrządku łacińskiego w Wiśniowczyku została utworzona 8 maja 1737 i wyposażona przez Michała Sołtyka – stolnika województwa sandomierskiego i Józefę z Bożynia z Makowieckich Sołtykową – stolnikową województwa sandomierskiego. Pierwszym proboszczem wiśniowieckim został ks. Antoni Pakuszewski – dziekan trembowelski i kanonik żółkiewski. Po zniszczeniu pierwszych dwóch świątyń, budowa trzeciego z kolei kościoła rozpoczęła się 7 września 1853. Zajmował się tym ówczesny proboszcz ks. Michał Zawistowski. Budowę ukończono w 1871. Budowa była finansowana z dobrowolnych składek parafian oraz przez Józefa Ochockiego – właściciela Dobropola, Zefiryna Ochockiego - właściciela Zarwanicy i księżnę Marcelinę z Radziwiłłów Czartoryską.

Osoby związane z miejscowością[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Geografia albo dokładne opisanie królestw Galicyi i Lodomeryi. Lwów: Nakładem Wojciecha Manieckiego, 1858, s. s. 86-87.
  2. Grzegorz Gołębiowski: Śladem przodków - Podhajce. Warszawa: Difin, 2010, s. s. 108-109. ISBN 978-83-7641-336-5.
  3. Sprzedaż Wisniowczyka Czas 1901 nr 274 z 28 listopada s.2
  4. Mieczysław Orłowicz: Ilustrowany przewodnik po Galicyi. Lwów: Wydał Karol Kwieciński, 1919, s. 127.
  5. Grzegorz Rąkowski: Przewodnik po Ukrainie Zachodniej część II Podole. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2006, s. s. 254. ISBN 83-89188-46-5.
  6. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: Prezydyum C.K. Namiestnictwa, 1911, s. 91.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • R.J. Świerzko, Wiśniowczyk nad Strypą, materiał powielony, Oława, sierpień 2010.
  • Inwentarz parafii w Wiśniowczyku sporządzony przez ks. Skulicza, materiał powielony, Wiśniowczyk 1934.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]