Wiaczesław Pjecuch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiaczesław Pjecuch
ros. Вячеслав Алексеевич Пьецух
Imię i nazwisko Wiaczesław Aleksiejewicz Pjecuch
Data i miejsce urodzenia 18 listopada 1946
Moskwa
Data śmierci 29 września 2019
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Alma Mater Państwowy Pedagogiczny Uniwersytet w Moskwie
Dziedzina sztuki proza, liryka, esej
Ważne dzieła

Nowa filozofia moskiewska

Wiaczesław Aleksiejewicz Pjecuch (ros. Вячеслав Алексеевич Пьецух; ur. 18 listopada 1946 w Moskwie, Rosyjska Federacyjna SRR, zm. 29 września 2019[1]) – rosyjski prozaik współczesny, autor esejów literackich. W swojej twórczości posługuje się parodią i farsą, ukazując współczesną rosyjską powszedniość oraz zanik norm moralnych[2][3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 18 listopada 1946 w Moskwie. Ojciec był pilotem oblatywaczem w stopniu oficera; matka pracowała w zakładach.

W 1970 roku ukończył Państwowy Pedagogiczny Uniwersytet w Moskwie na wydziale historii. Ponad 10 lat przepracował jako nauczyciel historii (1970-1983). Parał się wieloma profesjami, był m.in. korespondentem radiowym, cieślą, betoniarzem, ślusarzem, poszukiwaczem złota, robotnikiem na budowie elektrowni wodnej w Kołymi. Przez długie lata był literackim konsultantem i recenzentem w magazynie "Sielskaja Mołodioż". Od stycznia 1993 do lipca 1995 był głównym redaktorem magazynu "Drużba Narodow".

Twórczością literacką zajmuje się od 1973 roku. Publikować zaczął w 1978 roku – debiutował opowiadaniem Obmanszczik w magazynie "Litieraturnaja Uczoba" (Nr 5, 1978). Pierwszą książkę – zbiór opowiadań Alfawit wydał w 1983 roku.

Utwory Pjecucha wydawane były w wielu poczytnych magazynach m.in. "Nowyj Mir", "Drużba Narodow", "Znamia", "Oktiabr", "Wołga", "Stolica"; w almanachu "Koniec Wieka"; w zbiorze "Zierkała".

Jest członkiem Związku Pisarzy ZSRR (od 1988) i rosyjskiego oddziału PEN-Cluba.

Był członkiem kolegium redakcyjnego serii książek "Anons" (1989-1990), rady społecznej magazynu "Litieraturnaja Gazieta" (1990-1997). Obecnie jest członkiem rady społecznej magazynu "Wiestnik Jewropy" (od 2001 roku) i Komisji ds. Nagród Państwowych Federacji Rosyjskiej.

Jest laureatem wielu nagród literackich, m.in. "Zołotoj Wiek" (1994), "Znamia" (1996), "Ogoniok" (1997), "Oktiabr'" (2000), "Nowaja Puszkinskaja Priemija" (2006), "Triumf" (2010)[4].

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

Powieści
  • 1989 – Nowaja moskowskaja filosofija (ros. Новая московская филосо­фия)
  • 1989 – Nasz czełowiek w futlarie (ros. Наш человек в футляре)
  • 1990 – Rom-mat (ros. Ром-мат)
  • 1990 – Ja i proczeje (ros. Я и прочее)
  • 2011 – Ispowied' duraleja (ros. Исповедь дуралея)
Nowele i opowiadania
  • Obmanszczik (ros. Обманщик)
  • Gosudarstwiennoje Ditia (ros. Государственное Дитя)
  • Ruka (ros. Рука)
  • Czetwiertyj Rim (ros. Четвертый Рим)
  • Czełowiek w ugłu (ros. Человек в углу)
  • Szkaf (ros. Шкаф)
  • Duchow dien' (ros. Духов день)
  • Nocznyje bdienija s Iogannon Wolfgangom Gietie (ros. Ночные бдения с Иоганном Вольфгангом Гете)
  • Żyrnow i Pisulin (ros. Жирнов и Писулин)
  • Pamiati Kampanełli (ros. Памяти Кампанеллы)
  • Kiłler Miłler (ros. Киллер Миллер)
  • Klujew i Opiermann (ros. Клюев и Оперманн)
  • Lewaja storona (ros. Левая сторона)
  • Mużyk, sobaka i Strasznyj sud (ros. Мужик, собака и Страшный суд)
  • Dom na Mojkie (ros. Дом на Мойке)
  • Doski (ros. Доски)
  • A czto u was, riebiata, w riukzakach? (ros. А что у вас, ребята, в рюкзаках?)
  • Sierafim Sierafim (ros. Серафим Серафим)
  • Mużcziny wyszli pokurit'... (ros. Мужчины вышли покурить...)
  • Pauczicha (ros. Паучиха)
  • Studient Prochladnych Wod (ros. Студент Прохладных Вод)
  • Razgowor (ros. Разговор)
  • Żena faraona (ros. Жена Фараона)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]