Wierzbownica Fleischera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wierzbownica Fleischera
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad różowe
Rząd mirtowce
Rodzina wiesiołkowate
Rodzaj wierzbownica
Gatunek wierzbownica Fleischera
Nazwa systematyczna
Epilobium fleischeri Hochst.
Flora 9: 25 1826[2]
Synonimy

Chamaenerion fleischeri (Hochst.) Fritsch
Chamerion fleischeri (Hochst.) Holub[2]

Wierzbownica Fleischera (Epilobium fleischeri Hochst.) – gatunek rośliny z rodziny wiesiołkowatych (Onagraceae Juss.). Występuje naturalnie w Alpach[3].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje w centralnej części Alp. Jego zasięg występowania jest rozproszony[3]. Spotykany jest na terenie Niemiec, Luksemburga, Francji (departamenty Ain, Górna Sabaudia, Sabaudia, Isère, Alpy Wysokie, Alpy Górnej Prowansji oraz Alpy Nadmorskie, a także prawdopodobnie Drôme), Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii oraz Włoch (Dolina Aosty, Piemont, Liguria, Lombardia oraz Trydent-Górna Adyga)[4][5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Bylina dorastająca do 10–50 cm wysokości. Pędy wyrastają ze zdrewniałego kłącza, czasem mogą też drewnieć u nasady. Ma kilka łodyg. Pędy wznoszą w górnej części[3].
Liście
Naprzemianległe, bez ogonków liściowych. Są nagie i mają liniowo lancetowaty kształt. Mają do 4 cm długości i 1–3 mm szerokości. Brzegi liścia są delikatnie ząbkowane. Mają wyraźnie uwydatniony nerw środkowy. Wierzchołek jest lekko zaostrzony. W dolnych partiach rośliny są rzadko, a w górnych gęsto skupione[3][6].
Kwiaty
Pojawiają się pojedynczo w kątach górnych liści łodygowych. Zebrane są w luźne grona. Korona kwiatu ma średnicę 4 cm. Ma 4 działki kielicha, są wąskie i czerwone. Wyrastają na przemian z czterema płatkami o jajowatym kształcie i różowej barwie. Słupek jest 2 razy krótszy od pręcików[3][6].
Owoce
Czworokątne torebki podobne do strąków[3].
Gatunki podobne
Wierzbówka kiprzyca (Epilobium angustifolium) osiąga większe rozmiary – nawet do 1,5 m wysokości oraz rośnie również na niższych wysokościach. Jej nasiona mają puch kielichowy, dzięki któremu łatwo się rozprzestrzeniają[3].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Kwitnie od lipca do września. Rośnie w pobliżu strumieni oraz na piargach. Preferuje podłoże bogate w krzemiany. Występuje na wysokości 1000–2500 m n.p.m.[3] Lubi stanowiska na pełnym słońcu. Występuje w strefach mrozoodporności od 7a do 9b[7].

Jest rośliną pionierską w miejscach dobrze nasłonecznionych – na tych stanowiskach może zasiedlać miejsca pozbawione dotychczas roślinności[3] .

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-05-13].
  2. a b Epilobium fleischeri Hochst. (ang.). The Plant List. [dostęp 7 stycznia 2015].
  3. a b c d e f g h i Wolfgang Hensel: Rośliny Alp. Rozpoznać – Podziwiać – Chronić. Warszawa: Bauer-Weltbild Media, 2001, s. 27. ISBN 83-88729-72-1. (pol.)
  4. Onagraceae: Epilobium fleischeri Hochst. (wł.). Schede di botanica. [dostęp 14 stycznia 2015].
  5. Epilobium dodonaei subsp. fleischeri (Hochst.) Schinz & Thell. (fr.). Tela botanica. [dostęp 14 stycznia 2015].
  6. a b Epilobe de Fleischer (fr.). Infoflora. [dostęp 14 stycznia 2015].
  7. Epilobium fleischeri (ang.). Plant Lust. [dostęp 14 stycznia 2015].