Wiktor Arnoldt-Russocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Arnoldt-Russocki
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1895
Penkiny
Data i miejsce śmierci 26 maja 1956
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa nad Bzurą
obrona Warszawy)
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)

Wiktor Feliks Arnoldt-Russocki (ur. 24 maja 1895 w Penkinach, zm. 26 maja 1956 w Londynie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 24 maja 1895 w Penkinach, w ówczesnym powiecie wyłkowyskim. Został oficerem Armii Imperium Rosyjskiego.

Podczas I wojny światowej służył w 5 pułku ułanów. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę został przyjęty do Wojska Polskiego. Od grudnia 1918 był żołnierzem 12 pułku ułanów, a po przekształceniu 10 pułku ułanów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu porucznika kawalerii w szeregach 10 puł, a za swoje czynny wojenne otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari[1].

Został awansowany do stopnia porucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2], a następnie do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[3][4]. Po wojnie pozostawał oficerem 10 puł, stacjonującego w Białymstoku[5][6][7]. Odbył kurs dowódców szwadronów organizowany w Grudziądzu, po czym pełnił stanowisko dowódcy szwadronu.

Został awansowany do stopnia majora kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[8]. W marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego 10 puł[a]. W maju 1934 został przeniesiony do 21 pułku ułanów w Równem na stanowisko kwatermistrza[12]. W 1936 został przeniesiony do 17 pułku ułanów w Lesznie na stanowisko zastępcy dowódcy jednostki[13]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[14][15].

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej był I zastępcą dowódcy płk. Ignacego Kowalczewskiego, a w połowie września 1939 objął dowództwo jednostki (uczestniczył w bitwie nad Bzurą), po czym pod koniec miesiąca brał udział w obronie Warszawy ponownie jako zastępca dowódcy 17 pułku ułanów. Po poddaniu stolicy został wzięty do niewoli przez Niemców i był osadzony w oflagu (m.in. Oflag VII A Murnau). Za swoje czyny podczas wojny obronnej otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari.

Po oswobodzeniu z niewoli 26 kwietnia 1945 był oficerem Polskich Sił Zbrojnych. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. Zmarł 26 maja 1956 w Londynie. Został pochowany na cmentarzu Hanwell w Londynie.

Jego starszym bratem był Julian (ur. 1893), obaj razem służyli od I wojny światowej, później w 10 pułku ułanów[16][17][18].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W marcu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do 25 pułku ułanów w Prużanie na stanowisko kwatermistrza[9][10]. W grudniu tego roku ogłoszono unieważnienie tego przeniesienia[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Zarys historji wojennej 10-go pułku ułanów litewskich" s. 27-28
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 682.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 605.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 348.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 619.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 560.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 299.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 146.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 236.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 652.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 452.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 160.
  13. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 701.
  14. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 471.
  15. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 129.
  16. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 619, 679.
  17. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 560, 601.
  18. Julian Arnoldt-Russocki. 10pul.idl.pl. [dostęp 2016-07-24].
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1937 roku, s. 34.
  20. a b c Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 23.
  21. Wiktor Arnoldt-Russocki. 10pul.idl.pl. [dostęp 2016-07-24]..

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]