Wiktor Artamonow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Dmitrijewicz Artamonow
Виктор Дмитриевич Артамонов
generał major lotnictwa
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1921
Ostrow, gubernia moskiewska
Data i miejsce śmierci 14 maja 1994
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1940-1987
Siły zbrojne Wojskowe Siły Powietrzne (ZSRR)
Główne wojny i bitwy wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonej Gwiazdy Order Znak Honoru Order „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR) Medal „Za Zasługi Bojowe” Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png 30 years saf rib.png 40 years saf rib.png 50 years saf rib.png 60 years saf rib.png 70 years saf rib.png Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk

Wiktor Dmitrijewicz Artamonow (ros. Виктор Дмитриевич Артамонов, ur. 10 lutego 1921 we wsi Ostrow w guberni moskiewskiej, zm. 14 maja 1994 w Moskwie) – radziecki lotnik wojskowy, generał major lotnictwa, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość spędził w Moskwie, gdzie do 1938 skończył 10 klas, a 1938-1939 studiował w Moskiewskim Instytucie Poligraficznym. Później pracował jako tokarz w fabryce samochodów, a 1939-1940 w zakładach lotniczych, w 1940 ukończył aeroklub. Od lipca 1940 służył w armii, do grudnia 1940 uczył się w aeroklubie w Radziechowie, w lipcu 1942 ukończył wojskową lotniczą szkołę pilotów w mieście Engels i został pilotem zapasowego pułku lotniczego w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym. Od października 1942 do kwietnia 1943 był lotnikiem samodzielnego pułku lotniczego 2 Armii Powietrznej Frontu Woroneskiego, od kwietnia 1943 walczył w wojnie z Niemcami jako lotnik, starszy lotnik i dowódca klucza pułku lotnictwa szturmowego na Froncie Woroneskim, od października 1943 do sierpnia 1944 1 Ukraińskim, od sierpnia do października 1944 2 Ukraińskim, a od października 1944 do maja 1945 3 Ukraińskim. Brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej, bitwie o Dniepr, operacji kijowskiej, korsuń-szewczenkowskiej, lwowsko-sandomierskiej i jassko-kiszyniowskiej, zajęciu Rumunii i Bułgarii, operacji belgradzkiej i zajęciu Jugosławii. Wykonał 162 loty bojowe samolotem szturmowym Ił-2, wykonując naloty na siłę żywą i technikę wroga. Po wojnie służył w Karpackim Okręgu Wojskowym m.in. jako zastępca dowódcy eskadry, w 1951 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, później pracował jako wykładowca w szkołach lotnictwa wojskowego, 1968 otrzymał stopień generała majora lotnictwa, 1969-1987 kierował zarządem w 30 Centralnym Naukowo-Badawczym Instytucie Techniki Lotniczej i Kosmicznej Ministerstwa Obrony ZSRR, następnie zakończył służbę. Był kandydatem nauk wojskowych i adiunktem.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale ZSRR oraz medale zagraniczne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]