Wiktor Artamonow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Dmitrijewicz Artamonow
Виктор Дмитриевич Артамонов
generał major lotnictwa generał major lotnictwa
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1921
Ostrow, gubernia moskiewska
Data i miejsce śmierci 14 maja 1994
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1940-1987
Siły zbrojne Wojskowe Siły Powietrzne (ZSRR)
Główne wojny i bitwy wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonej Gwiazdy Order „Znak Honoru” Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR) Medal „Za Zasługi Bojowe” Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty” Medal jubileuszowy „40 lat Sił Zbrojnych ZSRR” 50 years saf rib.png 60 years saf rib.png 70 years saf rib.png Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Order 9 września 1944, I klasy (Bułgaria)

Wiktor Dmitrijewicz Artamonow (ros. Виктор Дмитриевич Артамонов, ur. 10 lutego 1921 we wsi Ostrow w guberni moskiewskiej, zm. 14 maja 1994 w Moskwie) – radziecki lotnik wojskowy, generał major lotnictwa, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość spędził w Moskwie, gdzie do 1938 skończył 10 klas, a 1938–1939 studiował w Moskiewskim Instytucie Poligraficznym. Później pracował jako tokarz w fabryce samochodów, a 1939–1940 w zakładach lotniczych, w 1940 ukończył aeroklub. Od lipca 1940 służył w armii, do grudnia 1940 uczył się w aeroklubie w Radziechowie, w lipcu 1942 ukończył wojskową lotniczą szkołę pilotów w mieście Engels i został pilotem zapasowego pułku lotniczego w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym. Od października 1942 do kwietnia 1943 był lotnikiem samodzielnego pułku lotniczego 2 Armii Powietrznej Frontu Woroneskiego, od kwietnia 1943 walczył w wojnie z Niemcami jako lotnik, starszy lotnik i dowódca klucza pułku lotnictwa szturmowego na Froncie Woroneskim, od października 1943 do sierpnia 1944 1 Ukraińskim, od sierpnia do października 1944 2 Ukraińskim, a od października 1944 do maja 1945 3 Ukraińskim. Brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej, bitwie o Dniepr, operacji kijowskiej, korsuń-szewczenkowskiej, lwowsko-sandomierskiej i jassko-kiszyniowskiej, zajęciu Rumunii i Bułgarii, operacji belgradzkiej i zajęciu Jugosławii. Wykonał 162 loty bojowe samolotem szturmowym Ił-2, wykonując naloty na siłę żywą i technikę wroga. Po wojnie służył w Karpackim Okręgu Wojskowym m.in. jako zastępca dowódcy eskadry, w 1951 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, później pracował jako wykładowca w szkołach lotnictwa wojskowego, 1968 otrzymał stopień generała majora lotnictwa, 1969-1987 kierował zarządem w 30 Centralnym Naukowo-Badawczym Instytucie Techniki Lotniczej i Kosmicznej Ministerstwa Obrony ZSRR, następnie zakończył służbę. Był kandydatem nauk wojskowych i adiunktem.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale ZSRR oraz medale zagraniczne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]