Wiktor Baranow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Kiriłłowicz Baranow
Виктор Кириллович Баранов
ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1901
Szeremietewka
Data i miejsce śmierci 27 lipca 1970
Dniepropietrowsk
Przebieg służby
Lata służby 1917-1953
Siły zbrojne Armia Czerwona (1917-1984)
Stanowiska dowódca 1 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii i 14 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Bohdana Chmielnickiego I klasy Order Bohdana Chmielnickiego I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Distinguished Service Order (Wielka Brytania)

Wiktor Kiriłłowicz Baranow (ros. Виктор Кириллович Баранов) (ur. 11 czerwca 1901[1] Szeremietewka, zm. 27 lipca 1970 Dniepropietrowsk) – radziecki wojskowy, generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony we wsi Szeremietewka w ujeździe syzrańskim gubernii symbirskiej[2] w rodzinie chłopskiej. Ukończył 3 klasową szkołę. Następnie pracował w zakładach przetwórstwa bawełny w Uzbekistanie.

Pod koniec 1917 roku wstąpił do Gwardii Czerwonej, brał udział w tłumieniu powstania w Kokandzie wywołanego przez basmaczy.

W marcu 1918 roku wstąpił na ochotnika do Armii Czerwonej. Brał udział w walkach na południowym Uralu przeciwko oddziałom atamana Kozaków Orenburskich gen. A. Dutowa, a następnie na Froncie Turkiestańskim przeciwko oddziałom basmaczy oraz oddziałom brytyjskim, które wkroczyły do Turkiestanu. W 1918 roku został ranny. Po wyleczeniu z ran powrócił do wojska i w kwietniu 1919 roku został dowódcą plutonu w 1 Orenburskim Pułku Kawalerii. Brał udział w walkach przeciwko Basmaczom.

Po zakończeniu wojny domowej, od grudnia 1920 do października 1921 roku był komendantem posterunku granicznego w 31 dywizjonie wojsk pogranicza CzK. Następnie w latach 1921-1922 słuchaczem szkoły kawalerii Frontu Turkiestańskiego. Po jej ukończeniu służył w sztabie 15 Ałma-Ackiego Kursu Kawalerii, po czym został słuchaczem 4 Szkoły Kawalerii w Taszkencie, szkołę ukończył w 1924 roku. Po ukończeniu szkoły skierowany został do & Brygady kawalerii Samodzielnego Turkiestańsko-Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego. W tym czasie był kolejno: pomocnikiem dowódcy plutonu w 79 pułku kawalerii, komisarzem oddziału gospodarczego 81 pułku kawalerii, dowódcą szwadronu w 81 pułku kawalerii. W tym czasie brał udział w walkach przeciwko basmaczom.

W latach 1929–1930 był słuchaczem kursu doskonalącego dowódców kawalerii Armii Czerwonej w Nowoczerkiesku. Po jej ukończeniu był komisarzem w 81 pułku kawalerii w Środkowoazjatyckim Okręgu Wojskowym, a następnie od czerwca 1932 kierownikiem szkoły pułkowej pułku kawalerii Turkiestanu, a następnie szefem sztabu tego pułku.

W czerwcu 1934 został skierowany na studia w Akademii Wojskowej im. Frunzego, które ukończył w 1937 roku. Pełnił następnie funkcję: szefa wydziału I sztabu 18 Górskiej Dywizji Kawalerii (grudzień 1937 – marzec 1938), dowódcy 27 Turkmeńskiego Pułku Kawalerii (marzec – październik 1938) w Środkowoazjatyckim Okręgu Wojskowym.

W październiku 1938 roku został przeniesiony do Kijowskiego Samodzielnego Okręgu Wojskowego, gdzie początkowo był pomocnikiem dowódcy 3 Dywizji Kawalerii, a w dniu 14 marca 1941 roku został dowódcą 5 Dywizji Kawalerii.

Po ataku Niemiec na ZSRR dalej dowodził 5 Dywizją Kawalerii, biorąc udział w walkach Frontu Południowego. W październiku 1941 roku dywizja przeniesiona została na Front Zachodni i brała udział w walkach w obronie Moskwy. Za wykazane w tych walkach męstwo i poświęcenie dywizja została wyróżniona mianem jednostki gwardyjskiej i otrzymała w dniu 26 listopada nazwę 1 Gwardyjskiej Dywizji Kawalerii. Dywizja dowodzona przez gen. Baranowa wzięła następnie udział w kontrofensywie pod Moskwą w grudniu 1941 roku, a następnie w walkach Frontu Zachodniego na środkowym odcinku frontu, przy czym od stycznia do czerwca 1942 roku Baranow dowodził dywizją, która znajdowała się za linią frontu w okrążeniu.

Po wyprowadzeniu dywizji z okrążenia, został w lipcu 1942 roku dowódcą 1 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii, którym dowodził do końca wojny. W tym czasie brał udział w walkach na północy Ukrainy, następnie na terenie Polski uczestnicząc w walkach na południu Polski, Dolnym Śląsku a następnie na terenie Niemiec, m.in. w operacji berlińskiej i praskiej.

W dniu 29 maja 1945 roku został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za wyjątkową odwagę i umiejętne dowodzenie podległymi sobie wojskami.

Po zakończeniu wojny nadal dowodził 1 Gwardyjskim Korpusem Kawalerii, a we wrześniu 1946 roku został dowódcą 14 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty w Kijowskim Okręgu Wojskowym. W 1952 roku ukończył wyższy akademicki kurs w Akademii Sztabu Generalnego ZSRR im. Woroszyłowa.

W kwietniu 1953 roku został przeniesiony do rezerwy, zamieszkał w Dniepropietrowsku, gdzie zmarł. Został pochowany w alei zasłużonych na Cmentarzu Zaporoskim w Dniepropietrowsku.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • generał major – 24 lipca 1941;
  • generał porucznik – 15 września 1943.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Великая Отечественная. Комкоры. Военный биографический словарь. T. 2. Moskwa: Кучково поле, 2006, s. 41-42. ISBN 5-901679-12-1. (ros.)
  • Герои Советского Союза. Краткий биографический словарь. T. 1. Moskwa: Военное издательство, 1988, s. 118. ISBN 5-203-00536-2. (ros.)