Wiktor Bielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Bielski
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1898
Zagórze
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Wojsko Polskie we Francji
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Batalion Strzelców Podhalańskich 7 Brygady Kadrowej Strzelców
Stanowiska dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi
Złota „Odznaka za Sprawność PZN”

Wiktor Bielski (ur. 20 grudnia 1898 w Zagórzu, pow. będziński, zm. ?) – oficer dyplomowany piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, podpułkownik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 grudnia 1898 w Zagórzu, powiatu będzińskiego, jako syn Tomasza[1]. Po zakończeniu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień porucznika ze starszeństwem z dniem z 1 lipca 1920[2][3][4]. W latach 20. był oficerem 1 pułku piechoty Legionów, stacjonującego w Wilnie[5][6][7]. Następnie awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929[8]. W latach 1930–1932 był słuchaczem II kursu w Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie (XI promocja)[9]. Po ukończeniu kursu otrzymał tytuł oficera dyplomowanego. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 123. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. Pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Głównego na stanowisko kierownika samodzielnego referatu. Na tym stanowisku pomagał szefowi Wydziału Zaopatrywania ppłk. dypl. Pajączkowskiemu w „sprawach kolejowych, obliczaniu stanów liczebnych, sporządzaniu map i wykresów oraz odcinka gen. Fabrycego na wschodzie”[11]. W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Naczelnego Wodza na stanowisku referenta w Wydziale Zaopatrywania[12]. Razem z personelem Oddziału IV Sztabu NW został ewakuowany do Rumunii.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się na Zachód i wstąpił do armii polskiej we Francji. W stopniu majora został szefem sztabu 2 pułku Grenadierów Wielkopolskich i w tej funkcji uczestniczył w kampanii francuskiej 1940. Po upadku Francji trafił do Wielkiej Brytanii i został oficerem Polskich Sił Zbrojnych. W stopniu podpułkownika objął stanowisko dowódcy 8 kompanii batalionu Strzelców Podhalańskich 7 Brygady Kadrowej Strzelców.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojskowe Biuro Historyczne, wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-09-24].
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 448.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 390.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 244.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 125.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 121.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 17.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 70.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 800.
  10. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 343.
  11. Pajączkowski-Dydyński 1940 ↓, s. 46-47.
  12. Pajączkowski-Dydyński 1940 ↓, s. 57.
  13. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  14. M.P. z 1932 r. nr 65, poz. 87 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
  15. Odznaki. Spis narciarzy odznaczonych Złotą Odznaką za Sprawność w sezonie 1936/37. W: Informacyjny kalendarz narciarski na sezon 1937–38. Wydawnictwo Polskiego Związku Narciarskiego, s. 238.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]