Wiktor Schramm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Schramm
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1885
Olchowa
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 1958
Poznań
Miejsce spoczynku cmentarz parafialny św. Jana Vianneya w Poznaniu
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy profesor zwyczajny
Rodzice Julian, Józefa
Dzieci Ryszard, Jerzy, Janusz
Krewni i powinowaci Helena Schrammówna

Wiktor Franciszek Schramm (ur. 27 czerwca 1885 w Olchowej, zm. 16 stycznia 1958 w Poznaniu) – rolnik ekonomista, historyk gospodarki, profesor Uniwersytetu Poznańskiego i Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, major intendent dyplomowany Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wiktor Schramm urodził się w Olchowej (ówczesny powiat liski) w majątku rodziców Juliana, chemika, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Józefy z Buglów (1857-1942). Jego siostrą była malarka Helena Schrammówna[1]. W latach 1904–1911 kształcił się w gimnazjum klasycznym św. Anny w Krakowie. Na Uniwersytecie Jagiellońskim studiował rolnictwo, nauki historyczne, ekonomiczne, filozofię oraz socjologię uzyskując w 1907 roku dyplom inżyniera rolnictwa[2]. W późniejszym okresie administrował majątkiem ordynacji przeworskiej i pisząc artykuły do gazet rolniczych. W Czernichowie od 1913 do 1918 roku pracował jako wykładowca. Od października 1915 roku do końca stycznia 1917 roku, w stopniu podporucznika, był komendantem Urzędu Prowiantowego Legionów Polskich. Służył w sztabie II Brygady. Rozporządzeniem Ministerstwa Obrony Krajowej z 17 stycznia 1917 roku został urlopowany w celu objęcia obowiązków w czernichowskiej szkole rolniczej[3].

Na podstawie pracy Powiat liski, kolonizacja i stosunki gospodarcze do początku XVII wieku w 1917 roku uzyskał doktorat[4]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył jako kierownik sekcji żywnościowej w Ministerstwie Spraw Wojskowych, a we wrześniu 1919 roku opuścił wojsko w stopniu majora. Zweryfikowany 9 listopada 1920[5] w tym stopniu ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów intendentów[6][7][8].

W strukturze Uniwersytetu Poznańskiego został powołany na Katedrę Ekonomii Rolniczej na Wydział Rolniczo–Leśny i uruchamiając oraz wyposażając Zakład Ekonomii Rolniczej. Pracował również w Bydgoszczy, gdzie był wykładowcą na Akademii Rolniczej w latach 1919–1920. Rok później habilitował się w Poznaniu, a tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1922 roku oraz w 1929 roku zwyczajnego. Na Wydziale Rolniczo–Leśnym w latach 1923–1924 pełnił funkcje dziekana oraz prodziekana w latach 1924–1925 i jako delegat kandydował do Senatu uczelni[4]. Założył i redagował „Roczniki Nauk Rolniczych i Leśnych” od 1923 do 1948 roku. W Paryżu powołano Mieszany Trybunał Polsko–Niemiecki w której Schramm od 1925 roku był rzeczoznawcą polskim w Międzynarodowej Komisji Ekspertów.

W okresie II Rzeczypospolitej wybudował w Olchowej polską szkołę i kaplicę[9]. W rodzinnej wsi przebywał podczas okupacji. Następnie na początku 1945 roku powrócił do Poznania i na UP zaczął odbudowywać Zakład Ekonomii Rolniczej, będąc prorektorem w latach 1946–1947. Od 1950 roku będąc emerytem pracował w Instytucie Przemysłu Włókien Łykowych i powrócił do WSR w roku 1957 na swoją Katedrę. Zmarł 16 stycznia 1958 roku w Poznaniu i pochowany został na Cmentarzu parafialnym św. Jana Vianneya[4](kw. św. Barbary-rząd 26-grób 5).

grób prof. Wiktora Schramma na Cmentarzu parafialnym św. Jana Vianneya w Poznaniu

Od 1919 roku jego żoną była Natalia z Kurnatowskich z którą miał trzech synów: Ryszarda Wiktora (1920-2007, biochemik, profesor UAM, taternik[10]), Jerzego Tadeusza (ur. 1921) i Janusza Henryka (ur. 1924)[4]. Jego wnukiem jest historyk prof. Tomasz Schramm.

Jego zasób naukowy posiada około 160 pozycji w których znajdują się: teoria ekonomii rolniczej, ekonomii rolniczej opisowej, badań cen gospodarstw i ich części składowych oraz rachunkowości rolniczej, organizacja i metodyka nauczania uniwersyteckiego, historia gospodarki, nauk przyrodniczych i etnografii[4]. Był autorem pracy pt. Zsuwiska stoków górskich w Beskidzie. Wielkie zsuwisko w lesie Duszatyn Ziemi Sanockiej z 1925.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Róża Biernacka, Helena Schrammówna, Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp 2021-01-06] (pol.).
  2. Gąsiorowski, Topolski 1981 ↓, s. 649.
  3. Odprawy Komendy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295a, s. 164.
  4. a b c d e Gąsiorowski, Topolski 1981 ↓, s. 650.
  5. „Dziennik Personalny” (R.1, Nr 45), MSWojsk, 24 listopada 1920, s. 1215.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1273.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1158.
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 203.
  9. Anna Marciniak. Materiały etnograficzne z Ziemi Sanockiej w spuściźnie naukowej prof. Wiktora Schramma (1885-1958) w Archiwum Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu. „Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku”. 5, s. 5, 1967. 
  10. Zmarł Ryszard Wiktor Schramm. wspinanie.pl, 2007-12-10. [dostęp 2017-06-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]