Wiktor Sienicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wiktor Sienicki (ur. 6 listopada 1909 w Aszchabadzie, zm. 25 września 1977 w Moskwie) – generał major Armii Radzieckiej, generał brygady ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1917-1923 uczył się w szkole w Aszchabadzie, a następnie do 1927 roku w Kisłowodzku. Od listopada 1931 w Armii Czerwonej. Dowódca plutonu w Noworosyjsku, od 1932 członek WKP(b), od czerwca 1934 szef służby saperskiej w 65 Pułku Artylerii w Noworosyjsku. Od lipca 1937 dowódca kompanii. Uczestnik wojny radziecko-fińskiej 1939-1940. 1940-1941 studiował zaocznie w Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie. Od listopada 1940 dowódca batalionu saperów w Titowce k. Murmańska. 1941-1942 walczył z Niemcami na froncie karelskim. Od lutego 1942 szef służby inżynieryjno-saperskiej 27 Dywizji Strzeleckiej 26 Armii Frontu Karelskiego. Od września 1943 roku do marca 1944 roku był słuchaczem kursu doskonalącego w Akademii im. Frunzego.

Od kwietnia 1944 służył w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR jako podpułkownik i dowódca 2 pułku piechoty. Od jesieni 1944 pułkownik piechoty. Uczestnik walk pod Dęblinem, na Pradze, na Wale Pomorskim i ataku na Berlin. Po wojnie organizator i dowódca 13 Dywizji Piechoty w Katowicach. Od marca 1946 roku dowódca 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty w Krakowie. 25 lipca 1947 roku został wyróżniony przez dowódcę Grupy Operacyjnej „Wisła” generała dywizji Stefana Mossora za udział w akcji „Wisła”. W latach 1948-1949 był szefem sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr V w Krakowie, a następnie szef sztabu Dowództwa Wojsk Lądowych. W maju 1949 roku został mianowany generałem majorem przez Radę Ministrów ZSRR, a zarządzeniem Bolesława Bieruta zatwierdzony w stopniu generała brygady. W 1950 roku był szefem Oddziału Planowania i Programów Głównego Inspektoratu Wyszkolenia Bojowego, a później zastępcą Głównego Inspektora Wyszkolenia Bojowego. Od 1 grudnia 1951 roku był szefem Głównego Zarządu Wyszkolenia Bojowego (w międzyczasie był dowódcą 2 Korpusu Piechoty w Poznaniu). Od 1953 do 1954 studiował w Wyższej Akademii Wojskowej im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie został komendantem Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. W styczniu 1957 roku powrócił do ZSRR.

6 października 1951 roku został wyróżniony przez marszałka Polski Konstantego Rokossowskiego nagrodą rzeczową w postaci dubeltówki.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III:M-S, Toruń 2010, s. 395-397.