Wiktor Werner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wiktor Werner (ur. 1974[1]) – polski historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Instytutu Historii UAM (1998). Doktorat w 2001 (Idea genezy w powojennej polskiej historiografii religii; promotor: Wojciech Wrzosek) i habilitacja w 2010 tamże (Historyczność kultury. W poszukiwaniu myślowego fundamentu współczesnej historiografii). Zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Zakładzie Metodologii Historii i Historii Historiografii Instytutu Historii UAM. Zajmuje się historią historiografii, metodologią historii oraz dziejami nowożytnymi.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kult początków: historyczne zmagania z czasem, religią i genezą: szkice z historii historiografii polskiej i obcej, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie 2004.
  • (współautor: Iwona Werner), Od duszy do świadomości, od jednostki do społeczeństwa: szkice z historii intelektualnej, Poznań: Instytut Historii UAM 2008.
  • Historyczność kultury: w poszukiwaniu myślowego fundamentu współczesnej historiografii, Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza 2009.
  • Wprowadzenie do historii, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 2012.
  • (redakcja) Memory of heritage, heritage of memory, eds. Violetta Julkowska, Wiktor Werner, tł. Andor Mészáros, Andrzej Pietkiewicz, Ewa Sciranková, Poznań: Uniwersytet Adama Mickiewicza. Instytut Historii 2016.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]