Wilhelm Billig

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilhelm Billig
Stefan
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1906
Kolbuszowa
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1985
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Zawód, zajęcie inżynier
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy
Grób Wilhelma Billiga

Wilhelm Billig, ps. „Stefan” (ur. 30 czerwca 1906 w Kolbuszowej, zm. 5 sierpnia 1985 w Warszawie) – polski inżynier i działacz państwowy, wiceminister poczt i telegrafów (1951–1955) oraz łączności (1955–1956).

Syn Eliasza. Od 1929 do 1938 należał do KPP. W latach 1933-1939 był więziony. Od 1941 do 1944 należał do WKP(b), od 1944 do 1948 do PPR, od 1948 do PZPR.

W latach 40. Polski Ludowej był dyrektorem Polskiego Radia[1]. W latach 1951–1956 pełnił obowiązki podsekretarza stanu w Ministerstwie Poczt i Telegrafów, następnie Ministerstwie Łączności. W latach 1956–1968 był pełnomocnikiem rządu ds. wykorzystania energii jądrowej. W związku z antysemicką kampanią marcową odwołany ze stanowiska.

W 1964 otrzymał Order Sztandaru Pracy I klasy[2].

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 4DII-2-9)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nawojka Cieślińska-Lobkowicz: Wilhelm Billig. wyborcza.pl, 2006-12-06. [dostęp 2018-01-28].
  2. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  3. Lista pochowanych. Wilhelm Billig. um.warszawa.pl. [dostęp 2018-01-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]