Wilhelm Schmalz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilhelm Schmalz
ilustracja
General Leutnant General Leutnant
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1901
Reussen
Data i miejsce śmierci 14 marca 1983
Braunfels
Przebieg służby
Lata służby 1919-1945
Siły zbrojne Balkenkreuz.svgLuftwaffe
Stanowiska dowódca:
Hermann Goering Division Logo.svg 1 Dywizji Pancerno-Spadochronowa "Hermann Göring"
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu Krzyż Żelazny I Klasy Krzyż Żelazny II Klasy

Wilhelm Schmalz (ur. 1 marca 1901 w Reussen, zm. 14 marca 1983 w Braunfels) – niemiecki oficer, uczestnik II wojny światowej, generał porucznik, posiadacz Krzyża Rycerskiego z Liśćmi Dębu.

Początki kariery wojskowej[edytuj | edytuj kod]

W 1919 roku walczył w III Marine Brigade Lowenfelda przeciwko niemieckim komunistom. Następnie służył w Reichswehrze. W lutym 1923 roku został mianowany porucznikiem kawalerii, następnie awansował aż do stopnia majora i stanowiska dowódcy batalionu piechoty.

Druga wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Od września do października 1939 roku brał udział w napaści na Polskę; został odznaczony Krzyżem Żelaznym obu stopni.

Od maja do czerwca 1940 roku brał udział w kampanii francuskiej. Został odznaczony Krzyżem Rycerskim. Od listopada 1940 roku był dowódcą batalionu motocykli w 9. Dywizji Pancernej. W kwietniu 1941 roku uczestniczył w napaści na Jugosławię.

Od 22 czerwca 1941 roku brał udział w walkach na froncie niemiecko-radzieckim, walczył na Ukrainie. W lutym 1942 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Niemieckim i – awansowany do stopnia podpułkownika – został dowódcą pułku piechoty w 9. Dywizji Pancernej. W październiku 1942 roku został mianowany pułkownikiem.

Od stycznia 1943 roku służył w powstającej 1. Dywizji Pancerno-Spadochronowej „Hermann Göring”. W maju 1943 roku został dowódcą Brygady Grenadierów (Panzergrenadier-Regiment) tej jednostki. Brał udział w walkach we Włoszech. 23 grudnia 1943 roku otrzymał Liście Dębu do Krzyża Rycerskiego.

16 kwietnia 1944 roku został wyznaczony na dowódcę dywizji „Hermann Göring” (we Włoszech). W maju 1944 roku otrzymał awans na generała dywizji. Od 4 października 1944 roku był dowódcą Korpusu Pancerno-Spadochronowego „Hermann Göring”.

30 stycznia 1945 roku został mianowany generałem porucznikiem.

Po kapitulacji Niemiec 8 maja 1945 roku został wzięty do niewoli przez Amerykanów.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Został postawiony przed amerykański trybunał wojskowy jako podejrzany o popełnienie zbrodni wojennych we Włoszech. W 1950 został uniewinniony i zwolniony.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walther-Peer Fellgiebel: Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939-1945. Friedburg: Podzun-Pallas, 2000. ISBN 3-7909-0284-5.
  • Gordon Williamson, Malcolm McGregor: German commanders of World War II.: Waffen-SS, Luftwaffe & Navy (2). Oksford: Osprey Publishing, 2006, s. 56-59. ISBN 1-84176-597-X.