Wilhelm Zagórski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilhelm Zagórski
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1892
Krawczyno
Data i miejsce śmierci 3 grudnia 1925
Rajcza
Przebieg służby
Lata służby 1919–1925
Siły zbrojne Samoobrona Litwy i Białorusi
Wojsko Litwy Środkowej
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Lidzki Pułk Strzelców
76 Lidzki Pułk Piechoty
Stanowiska szef sztabu oddziału
dowódca batalionu
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
bunt Żeligowskiego
konflikt polsko-litewski
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Zwycięstwa

Wilhelm Zagórski (ur. 15 stycznia 1892 w Krawczynie, zm. 3 grudnia 1925 w Rajczy) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wilhelm Zagórski urodził się 15 stycznia 1892 roku w majątku Krawczyno, w ówczesnej guberni witebskiej. W 1911 roku, po ukończeniu szkoły oficerskiej w Odessie, rozpoczął zawodową służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1917 roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji[1].

Od stycznia 1919 roku był szefem sztabu Oddziału Samoobrony rotmistrza, a później majora Władysława Dąbrowskiego, który 6 czerwca 1919 roku przekształcił się w Lidzki Pułk Strzelców[2]. 23 lipca 1919 roku, po śmierci kapitana Piotra Mienickiego, objął dowództwo I batalionu[3]. Trzykrotnie pełnił obowiązki dowódcy tego pułku, a mianowicie od 6 do 21 czerwca i od 5 września do 11 listopada 1919 roku oraz od 18 października 1920 roku do 12 stycznia 1922 roku[4] 21 października 1920 roku dowodzony przez niego „pułk” przybył z Modlina do Wilna, gdzie wszedł w skład Wojska Litwy Środkowej[5]. Do 21 listopada tego roku walczył z Litwinami.

10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy pułku, który w październiku tego roku został przemianowany na 76 Lidzki pułk piechoty i przeniesiony do Grodna[6]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 164. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7][8]. 31 marca 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 76 Lidzkiego pułku piechoty[10][11].

Zmarł 3 grudnia 1925 roku, po długiej i ciężkiej chorobie, w sanatorium Rajczy[12].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wspomnienie o ś.p. ppłk. Zagórskim, „Polska Zbrojna” Nr 341 z 12 grudnia 1925 r. s. 4, tu jako datę urodzenia podano 25 stycznia 1892 roku.
  2. Zarys historii wojennej 76-go Lidzkiego Pułku Piechoty, oprac. zb. oficerów pułku, Warszawa 1930, s. 8, 19.
  3. Zarys ..., s. 20, 24, 29.
  4. Księga chwały piechoty, oprac. zbiorowe pod przewodnictwem Bronisława Prugar-Ketlinga, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939 roku.
  5. Zarys ..., s. 38.
  6. Zarys ..., s. 43, 46.
  7. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 29.
  8. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 343, 400.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1923 roku, s. 167.
  10. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 301, 343.
  11. Obsada pułków piechoty w: Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 274.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 20 stycznia 1926 roku, s. 35.
  13. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 110
  14. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923 i 1924.