Wilkonice (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°43′21″N 17°5′45″E
- błąd 38 m
WD 51°43'0.1"N, 17°6'0.0"E
- błąd 14 m
Odległość 746 m
Wilkonice
wieś
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat gostyński
Gmina Pępowo
Strefa numeracyjna 65
Kod pocztowy 63-831
Tablice rejestracyjne PGS
SIMC 0374456
Położenie na mapie gminy Pępowo
Mapa lokalizacyjna gminy Pępowo
Wilkonice
Wilkonice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wilkonice
Wilkonice
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Wilkonice
Wilkonice
Położenie na mapie powiatu gostyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gostyńskiego
Wilkonice
Wilkonice
Ziemia51°43′21″N 17°05′45″E/51,722500 17,095833

Wilkonicewieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie gostyńskim, w gminie Pępowo, położona o 5 km na południe od Pępowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wilkonice powstały z połączenia dwóch osad: Wilkonic i Wilkoniczek. Dokłada data powstania wsi nie jest znana, wiadomo jedynie, że już w 1393 r. Stanisław Wilkonicki, wywodzący się rodu Odrowążów był właścicielem tej wsi. Swoje nazwisko miał wywieść z pierwotnej nazwy osady. Kolejny zapis kronikarski podaje, że w roku 1427 wieś należała do kolejnego Wilkońskiego – Dersława.

W 1527 roku część wsi Wielkie Wilkonice dziedziczone po Barbarze Smolickiej zostały sprzedane Mikołajowi Wilkońskiemu. Potem, w 1566 roku pewna wdowa od Wojciecha Wilkońskiego nabyła w 1570 za 1 000 złotych węgierskich jego części w Wilkonicach. W XIII w już żaden Wilkoński nie mieszkał w Wilkonicach.

W 1710 Wilkonice były jednym z majątków należącym do rodu Awdańców.

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej[1]. Wilkonice należały do okręgu krobskiego tego powiatu i stanowiły część majątku Wilkoniczki, którego właścicielem był wówczas (1846) Teofil Gorzewski[1]. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 116 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 12 dymów (domostw)[1].

W 1852 roku w Wilkonicach powstała jednoklasowa szkoła katolicka, która funkcjonowała do 1974 roku.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa leszczyńskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 231.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik VIII Polskiego Towarzystwa Heraldycznego: 917, str. 230.
  • Ks. Kan. Stanislaw Kozierowski: Badania Nazw Topograficznych. Poznań . Tom III. str. 391; Poznań 1922, Tom V. str. 469.
  • Karol Górski: Ród Odrowążów w wiekach średnlch. Kraków 1927, str. 68-88
  • Teodor Żychliński: Kronika Żałobna Rodzin Wielkopolskich. Poznań 1877. str. 497,
  • Rocznik XLIV Towarzystwa Przyjaciół Nauk; Dr. Władysław Semkowicz: Ród Awdańców w wiekach średnich. Poznań.