Willa przy ul. Katowickiej 9/11/11A w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Willa przy ul. Katowickiej 9/11/11A
Obiekt zabytkowy nr rej. 818 z 9.06.1973
Ilustracja
ul. Katowicka 9/11/11A (zdj. 2013)
Państwo  Polska
Miejscowość Flag of Warsaw.svg Warszawa
Adres ul. Katowicka 9/11/11A
Architekt Bohdan Lachert, Józef Szanajca
Kondygnacje 3
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Willa przy ul. Katowickiej 9/11/11A
Willa przy ul. Katowickiej 9/11/11A
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Willa przy ul. Katowickiej 9/11/11A
Willa przy ul. Katowickiej 9/11/11A
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Willa przy ul. Katowickiej 9/11/11A
Willa przy ul. Katowickiej 9/11/11A
Ziemia52°13′56″N 21°03′07″E/52,232222 21,051944

Willa przy ul. Katowickiej 9/11/11A – dom trójrodzinny Lachertów w Warszawie na Saskiej Kępie projektu Bohdana Lacherta i Józefa Szanajcy wybudowany w latach 1928–1929.

Założenia i historia[edytuj | edytuj kod]

Ukończony został w 1929. Stał się jednym z pierwszych w Polsce przykładów zastosowania pięciu zasad nowoczesnej architektury sformułowanych przez Le Corbusiera. Szkieletowa konstrukcja pozwoliła na swobodne formowanie wnętrz i elewacji. Częściowo otwarty parter wsparty został na słupach. Od strony ulicy zastosowano wąskie pasmowe okna, natomiast tył został przeszklony, co stanowić miało swoiste połączenie wnętrza z ogrodem[1].

Budynek podzielono na 3 mieszkania, z których każde stanęło na osobnej parceli z ogródkiem[2]. W części pod numerem 9 mieszkał aż do swej śmierci w 1987[3] współprojektant domu Bohdan Lachert[1], ok. 1990 lokal stał się siedzibą Fundacji Dom Holenderski[4][5]. W kolejnych segmentach mieszały: Z. Lechowska (nr 11) i M. Ostrowska (nr 11a)[5]. Mieszkania trzypoziomowe o powierzchni ok. 150 m², z dwukondygnacyjnym salonem jako rdzeniem każdego segmentu. W segmencie Lacherta (nr 9) nawiązano do willi Le Corbusiera (zwłaszcza La Roche, Paryż, 1923–1924)[5].

W 1973 budynek wpisany do rejestru zabytków[6].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Parcele okazały się bardzo małe – np. powierzchnia parceli środkowa wyniosła tylko 219 m². Nad powierzchnią całego domu usytuowano taras. Konstrukcja ścian oparto na kostkach celolitowych o wymiarach 20x25x40 cm. Grubość ścian zewnętrznych wyniosła 25 cm, wewnętrznych konstrukcyjnych – 20 cm Ścianki działowe wykonano z celogipsu[2].

Ciężar celolitowej konstrukcji stropów przeniesiony na ściany wewnętrzne nie przekroczył 3 ha/m². Przesklepienia nad otworami wewnętrznymi wykonano z belek celolitowych zbrojonych, nad oknami zastosowano dalszy ciąg stropu, który się wsparł na ścianach prostopadłych do frontu budynku. Strop z płyt celolitowych zbrojonych o gr. 13 cm wsparto na belkach żelaznych. Całkowita grubość stropu nie przekroczyła 15 cm[2].

Odwodnienie tarasów zaprojektowano wewnątrz budynku. Na konstrukcję tarasu złożyły się: płyty celolitowe na belkach żelaznych, ubijany żużel, warstwy żużlobetonu, trzykrotnie klejona papa oraz żwir[2].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Pierwotne plany[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia z 1935[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Magdalena Piwowar, Grzegorz Piątek, Jarosław Trybuś: SAS. Ilustrowany atlas architektury Saskiej Kępy. Centrum Architektury, 2012, s. 46. ISBN 978-83-934574-0-3.
  2. a b c d Eksperymentalny dom z celolitu. „Dom, Osiedle, Mieszkanie”, s. 1-5, Wrzesień 1929. 
  3. Wyborcza.pl, warszawa.wyborcza.pl [dostęp 2018-10-19].
  4. Dom Holenderski. tppn.pl. [dostęp 3 września 2012].
  5. a b c Dom trzyrodzinny Lachertów, www.pamiecmiasta.pl [dostęp 2018-10-19].
  6. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków – stan na 30 czerwca 2012 r. – woj. mazowieckie (Warszawa). nid.pl, 2012-06-30. [dostęp 29 sierpnia 2012].