William Bolcom

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
William Bolcom
Imię i nazwisko William Elden Bolcom
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1938
Seattle
Pochodzenie amerykańskie
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, krytyk, pianista
Odznaczenia
Narodowy Medal Sztuki (USA)
Strona internetowa

William Elden Bolcom (ur. 26 maja 1938 w Seattle[1][2][3]) – amerykański kompozytor i krytyk muzyczny[1] oraz pianista[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Naukę muzyki rozpoczął w wieku 11 lat[2]. Studiował na University of Washington (1955–1958)[2] u Johna Verralla i Berthe Poncy Jacobson[3], uzyskując stopień Bachelor of Arts[4]. Kontynuował edukację w Mills College u Dariusa Milhauda (1958–1961) oraz na Uniwersytecie Stanforda u Lelanda Smitha (1961–1964)[2], w 1964 roku uzyskując stopień doktora[4]. Kształcił się także w Konserwatorium Paryskim u Oliviera Messiaena[2]. Dwukrotny laureat stypendium Fundacji Pamięci Johna Simona Guggenheima (1965 i 1968)[4]. Wykładowca University of Washington (1965–1966)[2] oraz Queens College w Nowym Jorku (1966–1968)[1][2]. W 1973 roku został wykładowcą kompozycji na University of Michigan[2][5].

Dwukrotnie (1976 i 1993) wyróżniony nagrodą Fundacji im. Siergieja Kusewickiego (Koussevitzky Foundation Award)[4]. W 1988 roku otrzymał Nagrodę Pulitzera za utwór 12 New Etudes for Piano[3][4]. Od 1993 roku członek Amerykańskiej Akademii Sztuki i Literatury[6]. Odznaczony National Medal of Arts (2006)[7].

Występował i nagrywał z sopranistką Joan Morris, którą poślubił w 1975 roku[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

W twórczości Bolcoma widoczne są wpływy muzyki Milhauda, Rochberga i Bouleza[1], a także silna inspiracja ragtime’em i amerykańską muzyką popularną[2][4]. Posługuje się różnorodnymi technikami kompozytorskimi, od serializmu do kolażu[5]. Skomponował m.in. Black Host na organy, perkusję i taśmę (1967), Open House na tenora i orkiestrę kameralną (1975), Ragomania na orkiestrę (1982), sonatę wiolonczelową (1990), A Whitman Triptych na sopran i orkiestrę (1995), koncerty: fortepianowy (1976), skrzypcowy (1983) i klarnetowy (1992), cykl 46 pieśni Songs of Innocence and of Experience na solistów, chór i orkiestrę do poezji Williama Blake’a (1956–1981)[2], opery McTeague (1992), A View from the Bridge (1997–1999) i A Wedding (2004), 14 Piano Rags (1967–1970), Dark Music na kotły i wiolonczelę (1970), Concertante na skrzypce, wiolonczelę i orkiestrę (1985), Spring Concertino na obój i orkiestrę kameralną (1989), Fantasy Sonata na fortepian (1989), Concerto Grosso na kwartet saksofonowy i orkiestrę (2000), Medusa na sopran i orkiestrę kameralną (2003)[5], musical Casino Paradise (1990)[6].

Jest autorem napisanej wspólnie z Robertem Kimballem książki Reminiscing with Sissle and Blake (1973)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 1. Część biograficzna ab. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 359. ISBN 83-224-0113-2.
  2. a b c d e f g h i j k l m The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 91. ISBN 0-674-37299-9.
  3. a b c Elizabeth A. Brennan, Elizabeth C. Clarage: Who’s who of Pulitzer Prize Winners. Phoenix: Oryx Press, 1999, s. 445–446. ISBN 1-57356-111-8.
  4. a b c d e f Brad Hill: American Popular Music: Classical. New York: Facts on File, 2006, s. 32–33. ISBN 0-8160-5311-1.
  5. a b c The Oxford Dictionary of Music. Oxford: Oxford University Press, 2013, s. 99. ISBN 978-0-19-957854-2.
  6. a b International Who’s who in Music and Musicians’ Directory (in the Classical and Light Classical Fields). Wyd. 17. T. 1. Cambridge: International Biographical Centre/Melrose Press, 2000, s. 66. ISBN 0-948875-534.
  7. Chase’s Calendar of Events 2008. New York: The McGraw-Hill Companies, 2008, s. 640. ISBN 0-07-148903-7.