Wilsznia (potok)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilsznia
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Lokalizacja Beskid Niski
Potok
Długość ok. 13 km
Powierzchnia zlewni 70,69[1] km²
Ujście
Recypient Wisłoka
Miejsce Polany
Wysokość ok. 350 m n.p.m.
Współrzędne 49°30′26″N 21°32′25″E/49,507222 21,540278
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
ujście
ujście
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ujście
ujście

Wilsznia – potok w Beskidzie Niskim, prawobrzeżny dopływ Wisłoki[2].

Źródła na wysokości ok. 540 m n.p.m., na północnym stoku przełęczy, oddzielającej masyw Zimnego Wierchu od głównego grzbietu wododziałowego Karpat, pod samą granicą państwową polsko-słowacką. Źródłowy tok, pod nazwą Moczarnik, spływa w kierunku północnym. Od terenu nieistniejącej wsi Wilsznia płynie generalnie w kierunku północno-zachodnim. W Wilszni przyjmuje lewobrzeżny dopływ – potok Beskid. W Olchowcu przyjmuje dopływy: lewobrzeżny Olchowczyk i prawobrzeżny Ropianka (z terenu nieistniejącej wsi Ropianka). Niżej, w Polanach, przyjmuje z lewej strony Huciankę (z terenu dawnej wsi Huta Polańska) z potokiem Baranie, a z prawej potok spod Kiczery (646 m n.p.m.). W dolnej części Polan, na wysokości ok. 350 m n.p.m., uchodzi do Wisłoki[3].

W systemie gospodarki wodnej Wilsznia jest jednolitą częścią wód powierzchniowych o krajowym kodzie RW200012218149[1]. Jej identyfikator hydrologiczny na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski to 21814[4]

W nocy z 18 na 19 lipca 2003 r. w wyniku potężnego oberwania chmury nad dorzeczem Wilszni potok i jego dopływy gwałtownie wezbrały. Woda zniszczyła prawie wszystkie mostki, przejazdy i przepusty oraz znacznie uszkodziła większość dróg. Szczęśliwie ocalał zabytkowy, kamienny mostek prowadzący do cerkwi w Olchowcu. W Polanach wezbrane wody Wilszni porwały samochód osobowy, którego 5 pasażerów zginęło[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Geoportal krajowy z warstwą WMS Jednolite części wód.
  2. Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. s. 304. [dostęp 2017-03-28].
  3. Wykaz Nazw Wód Płynących GUGiK [1]
  4. Mapa Podziału Hydrograficznego Polski w skali 1:10 000, 2014.
  5. Dukielski Przegląd Samorządowy nr 8 (148), sierpień 2003 [2]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Beskid Niski. Mapa turystyczna 1 : 50 000, wyd. I, Compass, Kraków 2004.