Wincenty Dawid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wincenty Dawid (ur. 1816, Szczebrzeszyn, zm. 15 marca 1897, Warszawa) – pisarz, poeta, pedagog, encyklopedysta oraz popularyzator statystyki[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia filologiczne w Petersburgu w latach 1837–1841, po których był nauczycielem w Suwałkach oraz Lublinie. Został aresztowany przez Rosjan za kontakty ze Stowarzyszeniem Ludu Polskiego i jako politycznie podejrzany przymusowo został wcielony do wojska rosyjskiego stacjonującego na Kaukazie gdzie przebywał w latach 1844–1853. Był ojcem Jana Władysława Dawida[1].

Działalność publicystyczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1883 był redaktorem czasopisma geograficznego „Wędrowiec”. Zaliczany do kaukaskiej grupy poetów. Opublikował poezje, szereg prac pedagogicznych oraz wspomnienia[1]:

  • Estetyka narodowa, rozprawa (1849),
  • Myśli o statystyce, (1843),
  • Wspomnienia z podróży i wycieczek po Kaukazie, (1854),
  • Gramatyka, (1858),
  • Tehe, czyli Zburzenie aułu Dubby, powieść poetycka (1860).

Był również encyklopedystą piszącym hasła z zakresu medycyny do 28 tomowej Encyklopedii Powszechnej Orgelbranda z lat 1859–1868. Jego nazwisko wymienione jest w I tomie z 1859 roku na liście twórców zawartości tej encyklopedii[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Mądzik, „Z Lublina na Kaukaz” O nauczycielu lubelskiego gimnazjum Wincentym Dawidzie, Kalendarz Lubelski., 1985, s. 129–132.
  • Praca zbiorowa: Encyklopedia Powszechna tom I. Warszawa: Samuel Orgelbrand, 1859.