Wincenty Sobociński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wincenty Sobociński
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1894
Murzynno, Królestwo Prus
Data i miejsce śmierci 29 lipca 1959
Merlo, Argentyna
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 84 Pułk Strzelców Poleskich
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr IX
52 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych
Oddział II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego
Komisariat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Wolnym Mieście Gdańsku
1 Samodzielna Brygada Spadochronowa
Stanowiska dowódca batalionu
szef sztabu brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (front zachodni)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi

Wincenty Sobociński (ur. 14 lipca 1894 w Murzynnie, zm. 29 lipca 1959 w Merlo) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Józefa i Elżbiety z Benedykcińskich[1]. Działał w Tajnej Organizacji Narodowej w Inowrocławiu. Podczas I wojny światowej służył w Armii Cesarstwa Niemieckiego.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 1308. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 84 pułk piechoty[2]. W 1923 nadal służył w 84 pp w Pińsku[3]. W marcu 1924 został przydzielony do Dowództwa 30 Dywizji Piechoty na stanowisko I oficera sztabu[4]. W tym samym roku został przydzielony do Oddziału Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu[5]. W 1928 nadał służył w DOK IX jako oficer nadetatowy 84 pułku[6]. W stopniu kapitana piechoty ukończył IX Kurs Normalny w Wyższej Szkole Wojennej (od 2 listopada 1928 – 1 listopada 1930) uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 w korpusie oficerów piechoty. W październiku 1932 roku został przeniesiony do 52 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Złoczowie na stanowisko dowódcy batalionu[7][8]. Później był oficerem Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 roku i 44. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. Do końca istnienia II Rzeczypospolitej pełnił funkcję szefa Wydziału Wojskowego Komisariatu Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku (podlegał mu m.in. komendant Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte)[10][11].

Po agresji III Rzeszy na Polskę 1 września 1939 został aresztowany przez Niemców wraz z całym personelem Komisariatu Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku, po czym 5 września po interwencjach wydalonego już z terytorium Gdańska, Wysokiego Komisarza Ligi Narodów Carla Jakoba Burckhardta odstawiony do granicy niemiecko-litewskiej[12]. Z Kowna wrócił do Polski i ewakuował się na południe, po czym po agresji ZSRR na Polskę przez Rumunię trafił do Francji. Następnie przebywał w Wielkiej Brytanii. Został oficerem Polskich Sił Zbrojnych. Awansowany do stopnia pułkownika. Od 23 lipca 1940 do sierpnia 1942 pełnił funkcję szefa sztabu 4 Brygady Kadrowej Strzelców i 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej, sformowanej w Wielkiej Brytanii. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. Zamieszkał w Argentynie, gdzie zmarł.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odniesienia w filmach[edytuj | edytuj kod]

Osoba Wincentego Sobocińskiego pojawiła się w produkcjach filmowych dotyczących początku II wojny światowej, w tym oblężenia Westerplatte.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wincenty Sobociński. ogrodywspomnien.pl. [dostęp 2015-09-02].
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 60.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 367, 416.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 7 marca 1924 roku, s. 104.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 61, 319, 359.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 129, 192.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 329.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 38, 580.
  9. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 419.
  10. Wojciech Brański: Westerplatte 1939-2010. zsg.bialystok.pl, 2010-10-06. [dostęp 2015-09-02].
  11. Jarosław Mikołajewicz: Westerplatte - inne spojrzenie. oil.org.pl. [dostęp 2015-09-02].
  12. Janusz Roszko: Westerplatte broni się jeszcze'. s. 258.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]