Wino lodowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zmrożone winogrona z półwyspu Niagara w Kanadzie)

Wino lodowe[a] – rzadko spotykane słodkie i ekstraktywne wino, produkowane z zamarzniętych (na krzewie) winogron, które następnie są wyciskane przed rozmarznięciem[1][2][3]. Często na wino lodowe są przerabiane winogrona, które były pozostawione na krzewie w celu nabrania szlachetnego wariantu pleśni Botrytis cinerea, ale nie zostały nią porażone[2].

Największym producentem win lodowych jest Kanada[4], ale dłuższą tradycję ich wytwarzania mają Niemcy, skąd pomysł dotarł do Nowego Świata[5]. Najbardziej znane określenia pochodzą z języków tych właśnie krajów. W Niemczech i Kanadzie grona przeznaczone na Eiswein czy ice wine są zbierane w grudniu i styczniu[1]. Dużą popularnością cieszy się odmiana riesling[3][6]. W przypadku zbiorów w styczniu wyprodukowane wina są datowane w taki sposób, jakby powstały jesienią[7]. W krajach leżących na półkuli południowej surowiec zbiera się w okresie między lutym a czerwcem[1].

Według niemieckich przepisów winiarskich wina lodowe można produkować tylko z gron, które nadają się do produkcji wina Beerenauslese[7]. Zdolność leżakowania może sięgać 50 lat[7]. W poszczególnych niemieckich regionach winiarskich odsetek win kategorii Eiswein mieści się w zakresie 0-2% produkcji.

Krzewy przeznaczone na vin de glace w Luksemburgu

W różnych krajach wina oznaczane są odmiennymi nazwami, zawsze jednak nazwa odpowiada tłumaczeniu wyrażenia "wino lodowe"[1], np. niem. Eiswein lub ang. ice wine[8]. Prócz Kanady (z silną pozycją międzygatunkowej krzyżówki, szczepu vidal blanc[4][6]) i Niemiec, wina tego rodzaju produkuje się m.in. w Austrii[9][10], Szwajcarii (vin de glacier[11], vin du Glacier[12]), Luksemburgu (vin de glace albo äiswäin)[13], Francji (vin de glace)[14], na Węgrzech (jégbor)[15], w Czechach (ledové víno)[16], Stanach Zjednoczonych (zwłaszcza z rieslinga, także na Wschodnim Wybrzeżu)[17].

Dłużej pozostawione na krzakach grona zabezpiecza się przed ptakami np. siatką[3].

Wśród nut smakowych win lodowych wyróżnia się przede wszystkim słodkie aromaty miodu, równoważone wysokim poziomem kwasowości, a także zapachy i smaki kojarzone z brzoskwiniami, różami, pigwą i owocami egzotycznymi[3][6]. W przypadku wina lodowego cechy poszczególnych szczepów winorośli tracą na znaczeniu[3].


Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Polska nazwa używana m.in. w Johnson 2008 i Dominé 2009

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Stevenson 2005 ↓, s. 74.
  2. a b Stevenson 2005 ↓, s. 347.
  3. a b c d e Eckhard Supp: Niemcy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 458-459. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  4. a b André Dominé: Ameryka Północna. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 794. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  5. Stevenson 2005 ↓, s. 632.
  6. a b c Walton i Glover 1998 ↓, s. 146.
  7. a b c Stevenson 2005 ↓, s. 352.
  8. Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 376. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.)
  9. Walton i Glover 1998 ↓, s. 118.
  10. Stevenson 2005 ↓, s. 388.
  11. Stevenson 2005 ↓, s. 395.
  12. Vin du Glacier (fr.). W: Kulinarisches Erbe der Schweiz [on-line]. Verein Kulinarisches Erbe der Schweiz. [dostęp 2013-12-17].
  13. Stevenson 2005 ↓, s. 407.
  14. Stevenson 2005 ↓, s. 61.
  15. Stevenson 2005 ↓, s. 416.
  16. Stevenson 2005 ↓, s. 423.
  17. Stevenson 2005 ↓, s. 511.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  • Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998. ISBN 978-1840380859. (ang.)