Wirus ze Schmallenbergu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wirus ze Schmallenbergu (SBV)[1][2] – czynnik etiologiczny powodujący chorobę zwierzęcą notowaną u przeżuwaczy. Początkowo choroba została wykryta w Belgii, Niemczech, Holandii, Francji i Wielkiej Brytanii[3][2][1]. Występuje również w Polsce, Luksemburgu, Szwajcarii, Hiszpanii i we Włoszech[4][5].

Nazwa choroby pochodzi od miejscowości Schmallenberg, w pobliżu której po raz pierwszy wykryto tego wirusa[1].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Rodzina: Bunyaviridae

  • Rodzaj: Orthobunyavirus
    • Gatunek: wirus Schmallenberg

Wirus ten znajduje się w grupie serologicznej Simbu, w której znajdują się również wirusy Aino, Akabane i Shamonda[3].

Chorobotwórczość[edytuj | edytuj kod]

Uważa się że w wielu rejonach świata może występować endemicznie[1].

Wektory[edytuj | edytuj kod]

Należy do chorób, które są przenoszone przez muszki, komary i kleszcze[1][2].

Objawy chorobowe[edytuj | edytuj kod]

Infekcja rozpoczyna się z krótką, łagodną lub umiarkowaną, chorobą, objawiającą się spadkiem produkcji mleka, gorączką i biegunką oraz pogorszeniem kondycji u dorosłych krów oraz poronieniami i wadami rozwojowymi u noworodków bydła, owiec i kóz[3][1]. U owiec dorosłych objawy rzadko są obserwowane[4].

Diagnostyka[edytuj | edytuj kod]

Diagnostykę wykonuje się w oparciu o występujące objawy kliniczne.

Do badań laboratoryjnych wysyła się, a materiał taki bada się metodami molekularnymi (RT-PCR) oraz badaniami serologicznymi (test ELISA, odczyn seroneutralizacji i immunofluorescencji pośredniej)[1][4].

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie brak jest metod swoistego leczenia.[4]

Zapobieganie[edytuj | edytuj kod]

Ważnym aspektem zapobiegania wystąpienia choroby jest stosowanie środków owadobójczych.

Wirus jest wrażliwy na powszechnie stosowane przeciwwirusowe środki odkażające[4].

Od 2015 roku została dopuszczona szczepionka Zulvac SBV na terenie całej Unii Europejskiej[6].

Zwalczanie[edytuj | edytuj kod]

Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób określiło prawdopodobieństwo zagrożenia dla zdrowia publicznego jako niskie[3]. Wirus nie znajduje się na liście chorób OIE oraz nie podlega zgłaszaniu wystąpienia do Inspekcji Weterynaryjnej na terenie Unii Europejskiej[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Choroba niebieskiego języka

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Krzysztof Rypuła i inni, Przypadek zakażenia wirusem Schmallenberg (SBV) u bydła, „Magazyn Weterynaryjny”, 2012.
  2. a b c Nowy wirus atakuje bydło w Wielkiej Brytanii (pol.). Portal Spożywczy, 2012-01-30. [dostęp 2012-03-20].
  3. a b c d Schmallenberg virus (ang.). W: 2012-03-14 [on-line]. Department for Environment, Food and Rural Affairs. [dostęp 2012-03-20].
  4. a b c d e Zdzisław Gliński, Krzysztof Kostro, Choroba Schmallenberg – nowe dane, „Życie Weterynaryjne”, 2013.
  5. Julia Kęsik-Maliszewska, Magdalena Larska, Jan Franciszek Żmudziński, Epizootiologia zakażeń wirusem Schmallenberg wPolsce, „Medycyna Weterynaryjna”, 2016.
  6. European Medicines Agency, Zulvac SBV szczepionka przeciwko wirusowi ze Schmallenbergu (inaktywowana), wrzesień 2015.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.