Witalis (Ustinow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witalis (Ustinow)
zwierzchnik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Na Wygnaniu
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1910
Petersburg
Data i miejsce śmierci 25 września 2006
Magog
Miejsce pochówku ?
zwierzchnik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Na Wygnaniu
Okres sprawowania 20012006
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji (do 2001)
Śluby zakonne 1939
Chirotonia biskupia 12 czerwca 1951
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 12 czerwca 1951
Miejscowość Londyn
Miejsce Sobór Zaśnięcia Matki Bożej i Wszystkich Świętych
Konsekrator Leoncjusz (Bartoszewicz)
Współkonsekratorzy Nataniel (Lwow)

Witalij, imię świeckie - Rościsław Pietrowicz Ustinow (ur. 18 marca 1910 w Sankt-Petersburgu – zm. 25 września 2006 w Magog) – pierwszy hierarcha Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji w latach 1985-2001. W tym roku ogłosił swoje przejście na emeryturę, jednak zmienił decyzję i ogłosił się zwierzchnikiem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na wygnaniu, który nie został uznany przez inne Kościoły prawosławne.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem oficera marynarki rosyjskiej. W 1920 razem z rodziną znalazł się na Krymie przy armii generała Wrangla, gdzie jego ojciec umieścił go w 650-osobowym korpusie kadetów. Po ewakuacji Białych z Krymu znalazł się razem z innymi kadetami w Stambule, a następnie razem z matką we Francji. Uczęszczał do szkoły średniej w Le Mans. Po ukończeniu nauki zamieszkał razem z matką w Cannes. Odbył służbę wojskową, po czym postanowił wstąpić do monasteru związanego z Rosyjskim Kościołem Prawosławnym poza granicami Rosji. W 1939 złożył śluby zakonne w monasterze św. Hioba Poczajowskiego w Ladomirovej.

W 1944 razem z całą wspólnotą uciekł do Niemiec, gdzie podjął pracę wśród Rosjan żyjących na stałe w tym kraju, został również duszpasterzem w obozie jenieckim w Fischbeck. Po zakończeniu II wojny światowej udał się do Wielkiej Brytanii, gdzie w Londynie zorganizował parafię w jurysdykcji Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji (wydzieliła się z istniejącej parafii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego).

12 czerwca 1951 został wyświęcony na biskupa pomocniczego eparchii brazylijskiej. W São Paulo założył drukarnię prawosławną. W 1957, mianowany biskupem Montrealu i Kanady, założył monaster Zaśnięcia Matki Bożej w pobliżu Edmonton, a następnie skit w Maisonville. 22 stycznia 1986 został wybrany Pierwszym Hierarchą Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji z tytułem metropolity wschodnioamerykańskiego i nowojorskiego.

W 2001, ciężko chory, zrezygnował z godności Pierwszego Hierarchy[1]. Synod Biskupów Kościoła wybrał jego następcą metropolitę Ławra[2]. Witalij już po kilku tygodniach zaczął atakować swojego następcę i ogłosił odstępstwo kierowanego przezeń Kościoła od zasad prawosławia, tworząc Rosyjski Kościół Prawdziwie Prawosławny[3]. Zerwał jednak również z tą strukturą. Formalnie ogłosił powstanie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Na Wygnaniu i stanął na jego czele[1]. Zamieszkał w założonym przez siebie monasterze w Maisonville, jednak do końca życia spotykał się z wiernymi. Założona przez niego struktura nie została uznana przez żaden inny kanoniczny Kościół prawosławny, a on sam zmarł pozostając formalnie poza wspólnotą wiernych[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Powstanie eparchii
Biskup Edmonton
1955 - 1957
Następca
Pantelejmon (Rudyk)
Poprzednik
Pantelejmon (Rudyk)
Biskup Montrealu i Kanady
1957 - 2001
Następca
Gabriel (Czemodakow)
Poprzednik
Filaret (Wozniesienski)
Biskup wschodnioamerykański
1986 - 2001
Następca
Ławr (Szkurła)
Poprzednik
Filaret (Wozniesienski)
Pierwszy Hierarcha Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji
1986 - 2001
Następca
Ławr (Szkurła)