Witold Hryniewiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Hryniewiecki
Tułacz
Ilustracja
"Tułacz" przed pomnikiem żołnierzy AK "Wiklina" w Kazimierówce (2008)
plutonowy
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1921
Kalisz
Data i miejsce śmierci 13 marca 2014
Łódź
Przebieg służby
Stanowiska dowódca plutonu w oddziale „Wiklina”,
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
powstanie zamojskie,
bitwa pod Kazimierówką,
bitwa pod Honiatyczami,
powstanie antykomunistyczne 1944–1953
Późniejsza praca sektor chemiczny
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Witold Hryniewiecki ps. „Tułacz” (ur. 27 listopada 1921 w Kaliszu, zm. 13 marca 2014 w Łodzi[1]) ukrywał się na terenie Zamojszczyzny po ucieczce z zajętego przez Niemców w 1939 r. Górnego Śląska. Zwerbowany do ZWZ w 1940 roku. Po przeszkoleniu otrzymał stopień starszego strzelca. Brał czynny udział w walkach powstania zamojskiego. Pełnił funkcję dowódcy plutonu a później był zastępcą ppor. Józefa Kaczoruka ps. „Ryszard”, dowódcy kompanii AK „Wiklina”. Kampanię wojenną zakończył w stopniu plutonowego.

W maju 1945 r. „Ryszard” wytypował „Tułacza” i „Białego” (Kazimierz Wawrzynkowski) na dwutygodniowy kurs dla dowódców plutonów i kompanii organizowany przez zamojski inspektorat ROAK w głębi Puszczy Solskiej dla kilkudziesięciu słuchaczy z wszystkich byłych oddziałów 9 pp AK. Pierwszą lokatę otrzymał „Tułacz”. Na parę dni przed ukończeniem kursu wyniknęła konieczność przeniesienia obozowiska w inne miejsce, po alarmie o zmierzaniu oddziałów NKWD i UB w ich stronę. Uczestnicy kursu szczęśliwie powrócili do domów.

Po wojnie w napisanych przez siebie książkach przedstawił historię oddziału AK „Wiklina”.

W 2012 roku, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność społeczną i kombatancką, został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Hryniewiecki, „My z Zamojszczyzny”, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1970 (I wydanie), 1988 (II wydanie);
  2. Witold Hryniewiecki, „Nie dla nich zabrzmiały fanfary”, Łódź 1993;

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Hryniewiecki : Nekrologi -. WspomnijBliskich.pl, 2014-03-15. [dostęp 2014-03-17].
  2. M.P. z 2013 r. poz. 247