Witold Kucharski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Eustachy Kucharski
Wicher
Ilustracja
Tablica upamiętniająca Witolda Kucharskiego i innych bohaterów II wojny światowej przed kościołem w Spale
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1911
Bałachany, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 1994
Londyn, Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby od 1939
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Armia Krajowa
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Obrona Warszawy (1939)
Późniejsza praca radca prawny
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska (czterokrotnie) Medal za Warszawę 1939–1945
Grób płka Witolda Kucharskiego na cmentarzu Łostowickim

Witold Eustachy Kucharski ps. Wicher (ur. 29 marca 1911 w Bałachanach, zm. 5 stycznia 1994 w Londynie) – Pułkownik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, radca prawny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1938 i 953. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[1].

Po klęsce kampanii wrześniowej w konspiracji w SP i ZWZ a od chwili powołania Armii Krajowej 14 lutego 1942 walczył w jej strukturach.

Po buncie w partyzanckim oddziale „Trojan” utworzył 25 września 1943 1. Samodzielny Oddział Partyzancki „Wicher”. Terenem działania oddziału były głównie powiaty Piotrków Trybunalski, opoczyński i konecki na terenie których posiadał rozwinięte struktury konspiracyjne np. Petrykozy, Ruski Bród oraz sąsiednie powiaty.

11 października 1943 roku wraz z oddziałem Gwardii Ludowej im. gen. Bema przeprowadził udany atak na umocnioną wieś niemieckich kolonistów – Klementynów. Za wspólną akcję z oddziałem GL otrzymał naganę od swych zwierzchników a grupa jego żołnierzy przeszła do oddziału GL[2].

W lipcu 1944 w nowo powstałym 25 pułkiem piechoty AK im. Ziemi Piotrkowsko-Opoczyńskiej został dowódcą pierwszej kompanii a następnie szefem sztabu tegoż pułku.

Dowodząc oddziałem „Wicher” od chwili jego utworzenia do rozformowania 17 stycznia 1945 przeprowadził 44 bitwy i potyczki nie ponosząc większych strat a wraz z 25 pułkiem piechoty stoczył jeszcze dwanaście walk.

W styczniu 1945 otrzymał kapitański awans.

5 marca 1977 były komendant Okręgu Łódź pułkownik Michał Stempkowski wręczył Kucharskiemu szablę oficerską za zasługi bojowe. W 1992 został awansowany na stopień podpułkownika.

Po wojnie zamieszkał w Gdańsku, gdzie ukończył Podyplomowe Studium Prawa Morskiego Uniwersytetu Gdańskiego (w 1972) i był radcą prawnym. Pod koniec życia wyjechał do Wielkiej Brytanii.

Zmarł 5 stycznia 1994 w Londynie. Został pochowany na Cmentarzu Łostowickim w Gdańsku.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Imię płk. W. Kucharskiego „Wichra” nosi Szkoła Podstawowa w Błogiem Rządowem[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 227.
  2. Józef Bolesław Gargas „Oddziały Gwardii Ludowej i Armii Ludowej 1942 – 1945” Wydawnictwo MON 1971 str. 283
  3. Szkoła Podstawowa im. płk. W. Kucharskiego Wichra w Błogiem Rządowym, Błogie Rządowe, nie dotyczy 39, szkolnictwo.net [dostęp 2017-11-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]