Witold Majewski (wojskowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Majewski
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data urodzenia 2 kwietnia 1888
Data śmierci 1960
Przebieg służby
Lata służby do 1929 i 1939-1945
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 7 dywizjon artylerii konnej
3 Pułk Artylerii Konnej
8 dywizjon artylerii konnej
1 Dywizja Kawalerii
22 pułk artylerii polowej
Stanowiska dowódca dywizjonu artylerii konnej
dowódca pułku artylerii konnej
dowódca artylerii konnej dywizji kawalerii
dowódca pułku artylerii polowej
rejonowy inspektor koni
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Zwycięstwa Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii

Witold Majewski (ur. 2 kwietnia 1888, zm. 1960[1]) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służył w artylerii konnej I Korpusu Polskiego w Rosji. 23 grudnia 1918 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem z 1 grudnia 1917 i przydzielony z dniem 11 listopada 1918 do Oficerskiej Szkoły Artylerii w Rembertowie[2][3].

16 marca 1919 roku w Poznaniu, z rozkazu Inspekcji Artylerii Wielkopolskiej, rozpoczął organizację I dywizjonu artylerii konnej, który po scaleniu z „armią krajową” (5 lutego 1920) został przemianowany na 7 dywizjon artylerii konnej wielkopolskiej[4][5]. 23 maja 1919 roku Komisariat Naczelnej Rady Ludowej mianował go podpułkownikiem w artylerii ze starszeństwem z 1 kwietnia 1915[6]. 26 marca 1921 roku został mianowany dowódcą 3 Pułku Artylerii Konnej w Poznaniu[7].

Następnie od kwietnia 1922 do czerwca 1924 był dowódcą 8 dywizjonu artylerii konnej w Białymstoku. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 28. lokatą w korpusie oficerów artylerii[8]. 8 maja 1922 Minister Spraw Wojskowych, gen. dyw. Kazimierz Sosnkowski zezwolił mu korzystać tytularnie ze stopnia pułkownika. Z dniem 1 kwietnia 1924 został przydzielony do 1 Dywizji Kawalerii w Białymstoku na stanowisko dowódcy artylerii konnej dywizji[9]. 1 grudnia 1924 awansował na rzeczywistego pułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 3. lokatą w korpusie oficerów artylerii[10]. W kwietniu 1927 został przeniesiony do 22 pułku artylerii polowej w Przemyślu na stanowisko dowódcy pułku[11]. 28 stycznia 1928 roku został wyznaczony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Brześciu nad Bugiem[12][13]. W lutym 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przydziału służbowego z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu[14]. Z dniem 30 listopada 1929 został przeniesiony w stan spoczynku[15].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Znajdował się wówczas w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I[16]. Po kampanii wrześniowej przebywał w niemieckiej niewoli. Do 29 kwietnia 1945 roku był jeńcem Oflagu VII A Murnau[17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Karolina Grodziska, Polskie groby na cmentarzach Londynu. T. 1. Polska Akademia Umiejętności, 1995, s. 431
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych z 12 stycznia 1919 r. Nr 2, poz. 69.
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych z 14 stycznia 1919 r. Nr 3, poz. 152.
  4. Antropow 1928 ↓, s. 4.
  5. Spis oficerów 1921 ↓, s. 326, 754.
  6. Tygodnik Urzędowy Nr 16 z 4 czerwca 1919 r., s. 72.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 9 kwietnia 1921 roku, s. 677.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 808, 814.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924 roku, s. 311.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 80, 727, 737.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 11 kwietnia 1927 roku, s. 111.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 25.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 429, 447.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929 roku, s. 78.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 18 października 1929 roku, s. 331.
  16. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 341, 850.
  17. Juliusz Rómmel, Generała Juliusza Rómmla opinie o wyższych oficerach WP, wstęp i oprac. Zbigniew Czerwiński, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1 (143), Warszawa 1993, s. 231.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]