Witold Pleskacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Pleskacz
Data i miejsce urodzenia 12 października 1959
Warszawa
doktor habilitowany nauk technicznych
Specjalność: inżynieria komputerowa, mikroelektronika
Alma Mater Politechnika Warszawska
Doktorat 28 lutego 1995 – nauki techniczne
Wydział Elektronik Politechniki Warszawskiej
Habilitacja 18 stycznia 2011 – elektronika
Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej
profesor nadzwyczajny
Uczelnia Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej
Odznaczenia
Medal Komisji Edukacji Narodowej

Witold Adam Pleskacz (ur. 12 października 1959 w Warszawie[1]) – polski elektronik, doktor habilitowany nauk technicznych. Specjalizuje się w inżynierii komputerowej, mikroelektronice. Profesor nadzwyczajny Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent XX Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego w Warszawie w 1978. W 1983 ukończył studia magisterskie na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej i w następnym roku został asystentem w Instytucie Techniki Elektronowej Politechniki Warszawskiej (obecnie Instytut Mikroelektroniki i Optoelektroniki)[1]. Doktoryzował się w 1995 na podstawie pracy pt. Analiza wpływu zaburzeń topografii układu scalonego VLSI na jego działanie i na uzysk produkcyjny przygotowanej pod kierunkiem Wiesława Kuźmicza. Habilitację z elektroniki uzyskał w 2011 na podstawie dotychczasowego dorobku naukowego i pracy pt. Analiza topografii układów scalonych VLSI pod kątem ich produkowalności[2].

Na Wydziale Elektroniki i Technik informacyjnych pracował od 1984, początkowo jako asystent, od 1995 jako adiunkt, a obecnie jako profesor nadzwyczajny. W 1999 rozpoczął kierowanie laboratorium ADEC przy Instytucie Mikroelektroniki i Optoelektroniki PW. W 2008 objął stanowisko pełnomocnika dyrektora tego instytutu ds. współpracy ze szkołami ponadgimnazjalnymi. W tym samym roku został wybrany na czteroletnią kadencję członka Rady Programowej Wszechnicy Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych[1].

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Witold Pleskacz zajmuje się przede wszystkim elektroniką ciała stałego oraz projektowaniem układów scalonych wielkiej skali integracji. Skupia się na analizie ich topologii i uzysku produkcyjnego, a także na projektowaniu wspomaganym komputerowo. Bada wrażliwość tych układów na defekty i metody ich testowania. Pracuje także nad technikami projektowania układów scalonych z wykorzystaniem technologii CMOS. Odbywał staże przemysłowe w Zakładach Radiowych im. Marcina Kasprzaka w Warszawie (1985-86) i Centro Nacional de Microelectronica koło Barcelony (1995) oraz staż naukowy w Carnegie Mellon University w Pittsburghu (1996-97)[1][3].

Za swoją działalność wyróżniony został nagrodą zespołową Ministra Edukacji Narodowej w 1993 oraz nagrodą Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w 2006, a także nagrodą Dziekana Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych w 1994 i Rektora Politechniki Warszawskiej w latach 1989, 1996 i 2010[1]. W 2013 otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma syna i dwie córki[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Witold Pleskacz. [dostęp 2019-09-08].
  2. a b Witold Pleskacz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  3. a b Biogram dr. hab. inż. Witolda PLESKACZA, prof. PW. [dostęp 2019-09-08].