Witrycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Witrycy (wytrykusy, witrykusy) – średniowieczna świecka instytucja kościelna, której zadaniem była opieka nad finansami kościelnymi przeznaczonymi na potrzeby świątynne[1].

W polskich źródłach witrycy pojawiają się począwszy od XIV wieku, co ma związek z zaawansowanym rozwojem świeckiego zarządzania majątkiem kościelnym[2]. W 1420 roku arcybiskup gnieźnieński Mikołaj Trąba skodyfikował regulacje dotyczące witryków, które określały konieczność powoływania w oktawę Bożego Narodzenia dwóch witryków z roczną kadencją w każdej parafii. Witrycy mieli być wybierani głosami plebana, kolatora kościoła i osoby wchodzące w skład wspólnoty parafialnej, reprezentowane przez starszyznę[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]