Wkładka kumulacyjna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wkładka kumulacyjna – w ładunku kumulacyjnym metalowa powłoka pokrywająca wydrążenie kumulacyjne[1].

Wkładka zwiększa gęstość i energię strumienia kumulacyjnego podnosząc tym samym skuteczność efektu kumulacji. Dzięki odpowiednio dobranym kształtom i wymiarom wkładek uzyskuje się efekt tzw. kumulacji odwrotnej w wyniku której z wkładki uformowuje się (wybuchowo) pocisk[1]. Wkładki są stosowane o kształcie sferycznym i stożkowym, a rzadziej paraboidalne, hipoidalne i gruszkowe. Wykonuje się je z miedzi i jej stopów lub miękkiej stali. W ostatnich czasach wykonywane są ze spieków proszków metali na bazie miedzi[1].

W 1914 E. Neuman wynalazł i opatentował ładunek kumulacyjny z wkładką kumulacyjną wykonaną z papieru oraz metalu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo „WIS”, 1994, s. 242. ISBN 83-86028-01-7.