Wojaszowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wojaszowie – rodzina szlachecka pochodzenia węgierskiego, która przybyła do Polski około 1791 roku, kiedy to jeden z jej członków, oficer huzarów zasłużony w wojnie austriacko-tureckiej, otrzymał majątek ziemski w okolicach Niepołomic w Małopolsce. Nieznany jest pierwotny herb rodziny. W czasie działania w Galicji Wydziału Stanów zajmującego się legitymowaniem szlachty Wojaszowie przedstawili jako swój klejnot polski herb Pilawa, który jest bardzo zbliżony do krzyża lotaryńskiego – częstego znaku w heraldyce węgierskiej. Wojaszów wzmiankuje w swoim herbarzu Adam Boniecki.

Rodzina na początku XIX wieku należała do dość zamożnych. Posiadała kilka majątków w Galicji i duże obszary leśne leżce na terenie Puszczy Niepołomickiej (stąd liczni przedstawiciele rodziny zajmowali się leśnictwem). Członkowie rodu często brali udział w walkach narodowowyzwoleńczych m.in. powstaniu listopadowym, krakowskim oraz styczniowym. W czasach napoleońskich w słynnym 1 Pułku Szwoleżerów Gwardii służył Bartłomiej Wojasz. W okresie I wojny światowej, w I Brygadzie Legionów walczył Stanisław (późniejszy więzień Gestapo) i jego brat Piotr. Stanisław, podczas bitwy pod Kostiuchnówką w 1916 roku, dostał się do niewoli rosyjskiej w której przebywał do 1918 roku. Obydwaj bracia brali również udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej.

Od połowy XIX wieku rodzina zaczęła podupadać. Na początku XX wieku część jej przedstawicieli przeniosła się w okolice Przemyśla i Lwowa, jednak nadal w posiadaniu rodziny był majątek niepołomicki. Potomkowie rodu (piszący się obecnie także Wojas) żyją do dzisiejszego dnia.