Wojciech Bajerowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Bajerowicz
Ilustracja
Wojciech Bajerowicz na Gali "Smok Powiatu Łobez"
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1932
Poznań
Data i miejsce śmierci 18 listopada 2017
Łobez
Zawód, zajęcie nauczyciel dyrektor szkoły
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Stanowisko poeta prozaik publicysta radny
Odznaczenia
Medal Komisji Edukacji NarodowejZłoty Krzyż ZasługiSrebrny Krzyż Zasługi

Wojciech Ignacy Bajerowicz (ur. 28 lutego 1932 w Poznaniu, zm. 18 listopada 2017 w Łobzie[1]) – polski nauczyciel, absolwent Uniwersytetu Łódzkiego, poeta i prozaik, redaktor naczelny i wydawca miesięcznika Łobeziak. Od roku 1955 związany z Ziemią Łobeską, początkowo jako nauczyciel w liceum w Resku, następnie w latach 1970-86 jako dyrektor Liceum[2] w Łobzie, miejscowy działacz samorządowy, publicysta i regionalista. ″Smok Powiatu Łobez″ w roku 2014[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Bajerowicz urodził się w przedwojennym Poznaniu w rodzinie Józefa (1904-1970) i Róży (z domu Kromholc) (1907-1996) Bajerowicz. Józef był uznanym miejskim ogrodnikiem (dyplomy uznania, nagrody pieniężne, medal uznania wręczony osobiście przez Prezydenta Mościckiego), uznanym członkiem patriotycznego Sokoła (reprezentował Poznań w zawodach międzynarodowych), dekoratorem kompozycji kwiatowych i architektem krajobrazu, który zawodu ogrodnika uczył się u hrabiów Bnińskich herbu Łodzia i przygotowywał w Poznaniu kompozycje kwiatowe na wszystkie państwowe święta i ważne wydarzenia lokalne[4]. W sierpniu 1939 w obawie przed wojną cała 5. osobowa rodzina (mama, Wojtek, Zosia, Ania, Basia, bez ojca - pozostał w Poznaniu) czasowo przeniosła się do rodziny w Białej Podlaskiej, wysyłając tam wcześniej wagonem kolejowym poznański dobytek, gdzie już we wrześniu 1939 dotarła pierwsza Armia Czerwona, a potem wojska niemieckie. Rodzinie jako poznaniakom Niemcy pozwalają wrócić do rodzinnego miasta, gdzie po kilku miesiącach tułaczki dotarł też ich ojciec. Uciekał on z Poznania przed Niemcami na wschód, na rowerze, ale z uwagi na posiadany przypadkowo płaszcz wojskowy wzięty został za polskiego żołnierza i stał się chwilowo jeńcem. Dzięki doskonałej znajomości języka niemieckiego, po sprawdzeniu tożsamości pozwolono mu wrócić do Poznania. W czasie okupacji rodzina przebywała w Poznaniu, gdzie ojciec pracował w oczyszczaniu miasta i przy likwidacji polskich księgozbiorów, co cenniejsze książki przynosząc do domu. Następnie pracował w szkółce drzew i krzewów skąd po donosie o przynależności do przedwojennego ″Sokoła″ wysłano go na roboty przymusowe w okolice Monachium, gdzie budował autostradę i lotnisko, i skąd powrócił wiosną 1946. W tym samym roku jedzie pod Lębork, gdzie obejmuje gospodarstwo rolne i już w następnym roku sprowadza tutaj całą 5. osobową rodzinę (urodził się Marcin, Anna zginęła w wypadku samochodowym) wraz z całym dobytkiem wagonem towarowym. Wojciech Bajerowicz kończy w Lęborku VI i VII klasę, miejscowe gimnazjum (1948-51) i postanawia zostać lotnikiem. Kończy kurs szybowcowy zaliczając 83 loty i jedzie do Warszawy na szczegółowe badania lekarskie. Wykryta wada serca uniemożliwia mu pójście do szkoły lotniczej w Dęblinie. Zostaje studentem Uniwersytetu Łódzkiego (1951-55) i członkiem teatrzyku studenckiego ″Pstrąg″. Reszta rodzeństwa (łącznie z najmłodszą Marysią) w latach 1950-60 też kończy studia. Po ukończeniu studiów nakazem pracy zostaje skierowany do liceum w Resku, gdzie poznaje przyszłą żonę Teresę. Ma z nią wspólną pasję - piłkę ręczną, tworząc męski, drugoligowy zespół piłki ręcznej i którą poślubia w roku 1956. Ma dwóch synów urodzonych w Resku, są lekarzami. W roku 1970 zostaje przeniesiony do Łobza obejmując stanowisko dyrektora szkoły w latach 1970-86. W latach 1991-2002 jest redaktorem naczelnym i wydawcą miesięcznika Łobeziak[5]. W latach 1994-98 jest Przewodniczącym Rady Miejskiej w Łobzie.

Działalność publicystyczna[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Bajerowicz był autorem artykułów w Między Innymi, Tygodniku Kulturalnym, Głosie Nauczycielskim, Głosie Szczecińskim, ″Spojrzeniach″, Ziemi i Morzu, Wiatrakach, ″Siódmym Głosie Tygodnia″, Sportowcu, Polityce, Łobeziaku i innych.

Działalność literacka[edytuj | edytuj kod]

  • Proza poetycka, satyra, opowiadania i tomiki wierszy: „Grzybobranie”, ″Ludzie są dobrzy″,„Jabłonie”, „Memento”, „Słowik”, „Koniec bajki”[6], ″Piąte wesele″, ″Listy z Pępkowa″, ″Upokorzenia″, ″Wyrok″, ″Zawał″[7] i inne.
  • Nagrody: Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Jana Śpiewaka i Anny Kamieńskiej w Świdwinie, 1987 - nagroda główna („Koniec bajki”), ″Piąte wesele″ - sztuka telewizyjna w reżyserii i z udziałem Wojciecha Siemiona - II miejsce w konkursie ogólnopolskim, Ogólnopolski Konkurs Literacki im. Mieczysława Stryjewskiego w Lęborku - II miejsce (poezja)[8] i inne.

Medale i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zespół Szkół im. T. Kościuszki w Łobzie - ZMARŁ WOJCIECH BAJEROWICZ, zslobez.pl [dostęp 2017-12-07] (pol.).
  2. Historia szkoły, [Dostęp: 15.04.2017]
  3. Wojciech Bajerowicz: Smok Powiatu Łobez, [Dostęp: 15.04.2017]
  4. Wojciech Bajerowicz: Rodowód, maszynopis, s.1
  5. Wordcat.org: Łobeziak, [Dostęp: 15.04.2017]
  6. Biblioteka Narodowa: Wojciech Bajerowicz, [Dostęp:16.04.2017]
  7. Polska Biblioteka Literacka: Wojciech Bajerowicz, [Dostęp:16.04.2017]
  8. Wojciech Bajerowicz: Ogólnopolski Konkurs Literacki im. Mieczysława Stryjewskiego, [Dostęp: 16.04.2017]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Bajerowicz: Rodowód, maszynopis i rękopis, s.1-7. 2015-2017.
  • Zbigniew Harbuz: Łobescy ludzie, maszynopis i wydanie okolicznościowe Rady Osiedla z grafiką Elżbiety Kamińskiej (Soroko), 1997. Biblioteka Publiczna w Łobzie.