Wojciech Breowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Breowicz
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1902
Osobnica
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1966
Kurytyba, Brazylia
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła
  • Echa wiejskie
  • Polska literatura ludowa z wypisami
  • Łazarzu wstań

Wojciech Breowicz (ur. 16 stycznia 1902 w Osobnicy, zm. 24 stycznia 1966 w Kurytybie[1]) – poeta, pisarz, publicysta, działacz ludowy.

Debiutował wierszem Do młodzieży w 1920 roku, opublikowanym w Młodej Polsce. W 1928 roku wydał tomik poezji Echa wiejskie. Był współtwórcą Związku Literatów Ludowych oraz pisma Wieś–Jej Pieśń. W 1932 roku wyemigrował do Brazylii, gdzie pracował jako nauczyciel i organizator polskich szkół leśnych w Paranie. Na emigracji wydał m.in. Polską literaturę ludową z wypisami oraz broszurę o położeniu polskich chłopów emigrantów w Brazylii pt. Łazarzu wstań (1935). Pod koniec II wojny światowej pełnił funkcję prezesa Związku Ochotników Polskich z Ameryki Południowej.

Od 1944 roku jako ochotnik wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie pod dowództwem gen. Władysława Sikorskiego.

Po wojnie współpracował z prasą brazylijską i polską. W 1947 na łamach Rolnika Polskiego ukazały się jego wspomnienia z emigracji. W latach 1948–1958 wydawał w Kurytybie pismo Siewca. Był współtwórcą gazety Ludowiec Podkarpacki. W 1957 wrócił do kraju, zamieszkał w Osobnicy.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

http://www.gbpszebnie.pl/index.php?page=news_full&id=331

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Breowicz Wojciech, Encyklopedia PWN [dostęp 2019-07-10] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Trzy etapy: pamiętniki Wojciecha Breowicza, oprac. Stanisława Ablewicz, wyd. Mała Poligrafia Redemptorystów, Tuchów 2012.
  • Wojciech Breowicz, Interior polski, „Karta” nr 71/2012.