Wojciech Fiedorczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Fiedorczuk
10
silny skrzydłowy/środkowy
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1956
Łódź
Wzrost 205 cm
Masa ciała 89–92 kg
Kariera
Aktywność 1973–1996

Wojciech Fiedorczuk (ur. 6 kwietnia 1956 w Łodzi) – polski koszykarz występujący na pozycjach silnego skrzydłowego lub środkowego, po zakończeniu kariery zawodniczej – trener koszykarski.

Karierę seniorką rozpoczął w 1973 roku w zespole Społem Łódź, z którego w dwa lata później trafił do Łódzkiego Klubu Sportowego.

W 1978 roku został wybrany najlepszym polskim koszykarzem po tym, jak walnie przyczynił się do ostatniego sukcesu ŁKS Łódź (brązowy medal mistrzostw Polski). Niestety, w tym samym roku doznał groźnej kontuzji, która wyłączyła go z gry na długi czas, hamując tym samym rozwój jednego z najbardziej obiecujących polskich koszykarzy.

Pod koniec kariery wyjechał do Francji, gdzie do 1996 roku kontynuował grę w tamtejszych klubach.

Wielokrotny reprezentant Polski, uczestnik mistrzostw Europy w 1975 roku.

W 1983 roku, jako asystent Janusza Kantorskiego, sięgnął po mistrzostwo Polski wraz z koszykarkami ŁKS Łódź. Pracę szkoleniową kontynuuje także dziś, jako I trener drużyny z francuskiej miejscowości Lizy.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Drużynowe
Indywidualne
Reprezentacja
Trenerskie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Trzy medale Polaków na MŚ w maxikoszykówce (pol.). lublin.sport.pl. [dostęp 3 lipca 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]