Wojciech Sikora (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wojciech Sikora (ur. 1 kwietnia 1874 w Krępie, zm. 14 grudnia 1939 w Lasku Winiarskim) – polski działacz społeczny, polityk ruchu ludowego, poseł na Sejm Ustawodawczy oraz I kadencji w II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Królewskie Gimnazjum w Ostrowie oraz prawo na Uniwersytecie Wrocławskim.

Był animatorem ruchu śpiewaczego w Krępie. Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim i akcji plebiscytowej.

W 1919 poseł na Sejm Ustawodawczy, członek zarządu Narodowego Stronnictwa Ludowego. Był członkiem klubu Narodowego Zjednoczenia Ludowego[1]. Współtwórca Zjednoczenia Włościan. Od 1920 wraz z ZW w PSL „Piast”. W latach 1922–1927 był jedynym wielkopolskim posłem „Piasta”. Nie poparł ponownego oddzielenia ZW w 1928, ale secesja jego towarzyszy uczyniła z niego obiekt ataków politycznych. Wkrótce wycofał się z życia politycznego. Zajmował się w Ostrowie działalnością bankową i społeczną.

Aresztowany przez Niemców i rozstrzelany wraz z ówczesnymi ostrowskimi elitami w Lasku Winiarskim. Pochowany w Ostrowie na „nowym” cmentarzu katolickim, w kwaterze powstańców wielkopolskich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Rzepecki, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 1919, Poznań 1920, s. 286.