Wersja ortograficzna: Wojciech Staroźrebski Sobiejuski

Wojciech Staroźrebski Sobiejuski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Staroźrebski Sobiejuski
biskup chełmski
Herb Wojciech Staroźrebski Sobiejuski
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data urodzenia ok. 1517
Data i miejsce śmierci 1 stycznia 1580
Przemyśl
biskup diecezjalny przemyski
Okres sprawowania 15771580
biskup diecezjalny chełmski
Okres sprawowania 15621577
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 6 listopada 1562
Sakra biskupia brak danych

Wojciech Staroźrebski Sobiejuski herbu Dołęga (ur. ok. 1517 roku – zm. 1 stycznia 1580 roku w Przemyślu) – kanonik płocki i włocławski, archidiakon dobrzyński i krakowski, sekretarz królewski, biskup chełmski; następnie przemyski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony ok. 1517 r. Studiował najpierw w Akademii Krakowskiej, a później w Bolonii i Padwie.

Po powrocie do Polski został sekretarzem Zygmunta I Starego i jego posłem w Rzymie. W dniu 6 listopada 1562 r. mianowany został biskupem chełmskim. Zadbał o stworzenie odpowiednich warunków bytowych kapituły, oddając jej w użytkowanie dawny pałac biskupi. Uporządkował statuty kapitulne. W 1572 r. przekazał wieczyście tejże kapitule wszelkie dochody i dobra należące do kościoła krasnostawskiego (biskupiego).

Był członkiem komisji do rewizji królewszczyzn na sejmie 1566 roku[1].

Był sygnatariuszem aktu unii lubelskiej 1569 roku[2]. Od 1572 r. przebywał też na dworze Anny Jagiellonki. Sprawował swój urząd przez 15 lat. Był uczestnikiem zjazdu w Łowiczu 23 lipca 1572 roku[3]. W 1573 roku potwierdził elekcję Henryka III Walezego na króla Polski[4]. Był uczestnikiem zjazdu w Stężycy w 1575 roku[5]. W 1575 roku w czasie wolnej elekcji głosował na cesarza Maksymiliana II Habsburga[6]. W dniu 11 grudnia 1577 r. przeniesiony został na biskupstwo przemyskie, gdzie rządy objął w dniu 9 marca 1578 r.

Niektórzy historycy przypisują mu ponowne sprowadzenie Żydów do miast biskupich oraz udzielenie im zezwolenia na pędzenie wódki (m.in. w Skierbieszowie) i wybijanie wosku, za co w zamian mieli uiszczać odpowiednie opłaty wynoszące 20 grzywien rocznie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krzysztof Chłapowski, Realizacja reform egzekucji dóbr 1563-1665. Sprawa zastawów królewszczyzn małopolskich, Warszawa 1984, s. 29.
  2. Volumina Legum, t. II, Petersburg 1859. s. 87.
  3. Karol Sienkiewicz, Skarbiec historii polskiej. t. II, Paryż 1840, s. 25.
  4. Świętosława Orzelskiego bezkrólewia ksiąg ośmioro 1572-1576, Kraków 1917, s. 149.
  5. Paweł Rybak, Zjazd Szlachty w Stężycy (Maj–Czerwiec 1575 r.). Na tle drugiego bezkrólewia, Toruń 2002, s. 203.
  6. Ewa Dubas-Urwanowicz, Koronne zjazdy szlacheckie w dwóch pierwszych bezkrólewiach po śmierci Zygmunta Augusta, Białystok 1998, s. 294

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, wyd. II popr. i uzupeł., Warszawa 2000, k. 416-417. ​ISBN 83-211-1311-7