Wojna Kartagińczyków z najemnikami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojna Kartagińczyków
z najemnikami
Ilustracja
Karykatura przedstawiająca Hannona ogłaszającego najemnikom brak pieniędzy na ich opłacenie
Czas 240237 p.n.e.
Miejsce Kartagina
Przyczyna bunt najemników
Wynik krwawe stłumienie buntu; odstąpienie przez Kartaginę Korsyki i Sardynii pod groźbą wojny z Rzymem
Strony konfliktu
Imperium kartagińskie zbuntowani najemnicy i Libijczycy
Dowódcy
Hamilkar Barkas
Hannon Wielki
Matos ☠
Spendios ☠
Autaritus ☠
Zarzas ☠
Narawas 🏳
Siły
~ 25 000 kilkadziesiąt tysięcy
Straty
prawie wszyscy zabici
brak współrzędnych
Wojna Kartagińczyków z najemnikami

Bagradas - Prion - Leptis Minor

Wojny punickie

Pierwsza - Wojna Kartagińczyków z najemnikami - Druga - Trzecia

Wojna Kartagińczyków z najemnikami (zwana też wojną bezlitosną) – wewnętrzny konflikt państwa punickiego w 240 p.n.e.

Po klęsce w pierwszej wojnie punickiej Kartagina znalazła się w krytycznej sytuacji gospodarczej. Wskutek konieczności zapłaty Rzymowi wysokiej kontrybucji, zabrakło pieniędzy na opłacenie służących w jej armii najemników, których zbuntowało się ponad 20 tysięcy.

Powstańców, na czele których stanęli Libijczyk Matos i niewolnik Spendios, poparły kartagińskie miasta Utyka i Hippo Diarhytus, a także libijscy wieśniacy z opanowanych w 247 p.n.e. przez Hannona obszarów oraz niewolnicy. Rosnące w siłę wojska rebeliantów zagroziły samej Kartaginie. Walkom położył kres Hamilkar Barkas, który przybył z wojskiem z Sycylii.

Do powstania dołączyli również mieszkańcy Sardynii, ale wobec niemożności obrony przed kartagińskim korpusem ekspedycyjnym zwrócili się do Rzymu o pomoc. Rzymianie wystosowali stanowcze ultimatum, w którym zażądali od Kartaginy zrzeczenia się Sardynii i Korsyki oraz wypłacenia 1200 talentów srebra, w razie odmowy grożąc nową wojną. Kartagińczycy przyjęli te warunki i w 238 p.n.e. utracili obie wyspy. Ostatnie oddziały rebeliantów zostały pokonane w 237 p.n.e.

W literaturze[edytuj | edytuj kod]

Wojna z najemnikami stanowi historyczne tło romansu Salambo Gustave’a Flauberta.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]