Wojskowy Sąd Okręgowy Nr I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojskowy Sąd Okręgowy Nr I
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 8 listopada 1921
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Sąd Wojskowy Okręgu Generalnego Warszawskiego
Organizacja
Dyslokacja garnizon Warszawa
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk służba sprawiedliwości
Podległość Departament Sprawiedliwości MSWojsk.

Wojskowy Sąd Okręgowy Nr Ijednostka organizacyjna służby sprawiedliwości Wojska Polskiego II RP z siedzibą w Warszawie.

Oficerowie sądu wojskowego w Warszawie w 1920. Wśród nich szef sądu, mjr Józef Daniec

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości Sąd Wojenny Inspektoratu Polskiej Siły Zbrojnej został zamieniony na Sąd Wojskowy przy Dowództwie Okręgu Generalnego w Warszawie[1]. Dekretem Naczelnego Wodza z 5 grudnia 1918 został utrzymany, a dekretem z 14 stycznia 1919 na jego rzecz zostały przekazane struktury Sądu Wojennego Wojsk Polskich w Warszawie, istniejącego dotąd w miejsce Sądu Wojennego PSZ[1]. Pierwszym szefem SW przy DOGen. został mjr dr Józef Daniec[1]. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dotychczasowy sąd został przemianowany na Sąd Polowy Okręgu Generalnego w Warszawie, przy którym działały Lotne Sądy Doraźne[2]. W myśl rozporządzenia 24 września 1920 przywrócono Sąd Wojskowy Okręgu Generalnego w Warszawie[2]. W wyniku wprowadzenia organizacji służby sprawiedliwości na czas pokoju rozkazem Ministerstwa Spraw Wojskowych Oddział I Sztabu Generalnego z 8 listopada 1921 sąd otrzymał nazwę Wojskowy Sąd Okręgowy Nr I w Warszawie[3].

Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych z 30 listopada 1920 wojskowe sądy załogowe w Warszawie, Modlinie, Ciechanowie, Łomży i Białymstoku, które w rezultacie reorganizacji zostały przekształcone w wojskowe sądy rejonowe w liczbie trzech: w Warszawie, Modlinie i Łomży[3].

Wojskowy sąd okręgowy obejmował swoim obszarem działania cały Okręg Korpusu Nr I. Sąd wykonywał czynności zasadniczo na swoim obszarze działania. Poza swoim obszarem działania sąd mógł wykonywać czynności tylko, gdy wymagało tego dobro wymiaru sprawiedliwości, ewentualnie gdy znacznie oszczędzono by koszty[4].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Szefowie sądu
Oficerowie
Obsada personalna w 1939 roku

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939 roku[12][b]:

  • szef sądu – płk dr Adam Franciszek Górecki
  • zastępca szefa – ppłk Bronisław Cholewo
  • sędzia orzekający – mjr dr Marian Zdzisław Bielecki
  • sędzia orzekający – mjr dr Alojzy Cisak
  • sędzia orzekający – mjr mgr Jan Rejman
  • sędzia śledczy – mjr dr Jan II Serafin
  • sędzia śledczy – kpt. mgr Eugeniusz Cybul
  • sędzia śledczy – kpt. dr Wilhelm Mieczysław Majewski
  • sędzia śledczy – kpt. mgr Stanisław Rodziewicz
  • sędzia śledczy – kpt. mgr Leopold Ryszard Szarejko

Wojskowa Prokuratura Okręgowa Nr 1[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z dekretem Naczelnego Wodza z 4 lutego 1919 o powołaniu prokurator przy sądach Okręgów Generalnych była organizowana Prokuratura Wojskowa przy Sądzie Okręgu Generalnego w Warszawie od kwietnia 1919, zaś czynności podjęła 15 maja 1919[14]. Pierwszym prokuratorem był mjr Witold Szulborski[14]. Prokuratura działała przy placu Saskim, od 20 lutego 1925 w gmachu DOK I przy ul. Przejazd, po czym 28 stycznia 1928 ponownie została ulokowana przy placu Saskim w lokalu na parterze budynku[14].

Wojskowi prokuratorzy okręgowi
Obsada personalna w marcu 1939 roku[23]
  • prokurator – ppłk aud. dr Tadeusz Antoni Porębski
  • wiceprokurator – ppłk Gatyński Stefan
  • wiceprokurator – mjr dr Mitowsld Józef
  • podprokurator – mjr mgr Gawroński Kazimierz II
  • podprokurator – kpt mgr Habura-Żelechowski Kazimierz Franciszek Stanisław
  • podprokurator – kpt. dr Meinhart Lesław Marian Józef
  • podprokurator – kpt. mgr Milewski Lucjan
  • podprokurator – kpt mgr de Prawdzic-Siciński Stefan Roman
  • podprokurator – kpt mgr Wizór Bolesław
  • asystent – kpt mgr Rajtar Jan Kanty Marian Wawrzyniec
  • asystent – kpt. mgr Zaorski Zygmunt Tadeusz
  • asystent – por. mgr Bryzek Aleksander Leszek
  • asystent – por. Paprocki Jerzy Antoni
  • asystent – por. mgr Radoniewicz Mieczysław Grzegorz

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Płk aud. Adam Franciszek Górecki (ur. 15 grudnia 1892, zm. 4 lutego 1962 w Londynie) był odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) i Złotym Krzyżem Zasługi. Z dniem 15 grudnia 1924 roku został powołany ze stanu nieczynnego do służby czynnej z równoczesnym odkomenderowaniem na roczny kurs doszkolenia Wyższej Szkoły Intendentury przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie
  2. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Organa 1928 ↓, s. 54.
  2. a b Organa 1928 ↓, s. 55.
  3. a b Organa 1928 ↓, s. 56.
  4. Dz.U. z 1936 r. nr 76, poz. 536.
  5. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 82 z 22 sierpnia 1924 roku, s. 463.
  6. Organa 1928 ↓, s. 56, tu podano datę 14 września 1924 roku.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 131.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 21.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 242.
  10. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 138, 169.
  11. Szurlej 1939 ↓, s. 2.
  12. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 868.
  13. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  14. a b c Organa 1928 ↓, s. 57.
  15. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1082.
  16. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 116 z 31 października 1924 roku, s. 648.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 21 marca 1928 roku, s. 74, 91.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 21 marca 1928 roku, s. 94.
  19. Organa 1928 ↓, s. 57, tu podano datę 5 kwietnia 1928 roku.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 220, 242.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 220, 225.
  22. Szurlej 1939 ↓, s. 3.
  23. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 869.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]