Woreczek zalążkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schematyczne przedstawienie zalążka z woreczkiem zalążkowym wewnątrz. A - okienko zalążka, B - koniec chalazalny, C - komórka jajowa, D - synergidy, E - jądra biegunowe, F - antypody.

Woreczek zalążkowy (ang. embryo sac[1]) – uproszczony gametofit żeński u roślin nasiennych, powstający w procesie megasporogenezy w obrębie ośrodka (makrosporangium)[2]. Dojrzały woreczek zalążkowy składa się najczęściej z diploidalnej komórki centralnej, aparatu jajowego od strony okienka zalążka (czyli od strony mikropylarnej), tworzonego przez komórkę jajową i dwie synergidy oraz z trzech antypod od strony chalazalnej[3].

U niektórych gatunków liczba antypod w woreczku zalążkowym może sięgać kilkudziesięciu, w wyniku powtarzających się podziałów komórek.

Woreczek zalążkowy jest tworem homologicznym z makrosporą[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jill Bailey: Dictionary of plant sciences. London: Penguin Books, 1999, s. 154. ISBN 0-14-051403-1.
  2. Janina Jasnowska, Mieczysław Jasnowski, Jan Radomski, Stefan Friedrich, Wojciech W. A. Kowalski: Botanika. Szczecin: Wyd. Brasika, 1999, s. 208.
  3. Hejnowicz Z.: Anatomia i histogeneza roślin naczyniowych. Warszawa: PWN, 1980, s. 691. ISBN 83-01-00420-7.
  4. Franz Firbas: Systematyka [rośliny nasienne]. W: Botanika: podręcznik dla szkół wyższych. Eduard Strasburger (red.). Wyd. 2 polskie według 28 oryg. Warszawa: PWRiL, 1967, s. 732. (pol.)