Wyścig Pokoju 1949

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
kolarstwo szosowe Wyścig Pokoju 1949
1948 1950
Data 1-9 maja 1949
Etapów 8
Dystans 1259 km
Czas zwycięzcy 36h 26'36"
Zgłoszenia 101 kolarzy
Ukończyło wyścig 71 kolarzy
Podium
Pierwsze miejsce Czechosłowacja Jan Veselý
Drugie miejsce Francja Maurice Herbulot
Trzecie miejsce Francja Charles Riegert
Pozostałe klasyfikacje
Najwszechstronniejszych {{{najwszechstronniejszych}}}
Drużynowa Francja Francja II

2. edycja Wyścigu Pokoju, która odbyła się w dniach 1-9 maja 1949 r. Tym razem organizatorzy (redakcje gazet polskiej „Trybuny Ludu” i czechosłowackiego Rudého Práva oraz związki kolarskie z obu krajów) postanowili, że odbędzie się jeden wyścig na trasie Praga-Warszawa. W kolejnych latach wyścig miał na przemian rozpoczynać się w jednym z tych miast.
Ten amatorski wyścig kolarski liczył sobie 1259 km i podzielony był na 8 etapów. W klasyfikacji indywidualnej zwyciężył reprezentant Czechosłowacji Jan Veselý, a drużynowo zespół Francja II. Sędzią głównym wyścigu był Karel Tocl z Czechosłowacji.

Na starcie 2. Wyścigu Pokoju stanęło 18 ekip z 8 państw. Poza zespołami z państw tzw. demokracji ludowej pojawiły się drużyny wystawione przez robotnicze związki sportowe (FSGT z Francji i TUL z Finlandii). Regulamin głosił wprawdzie, że: „W wyścigu mogą brać udział zaproszeni kolarze krajów demokracji ludowej oraz robotniczych związków sportowych innych państwa posiadających licencję państwowych związków kolarskich należących do UCI, ważną na rok 1949”, ale zdecydowano się dopuścić zawodników FSGT, którzy takiej licencji nie posiadali. O ile rok wcześniej nie dopuszczono do startu Albańczyków[1], to tym razem zrobiono odstępstwo od wyżej wspomnianej zasady[2].

Składy drużyn[edytuj | edytuj kod]

Organizatorzy zadecydowali, że każdy kraj mogą reprezentować maksymalnie 3 drużyny w maksymalnie sześcioosobowych składach. W sumie wystartowało 101 kolarzy spośród których 71 dotarło do mety wyścigu. Drużyny uczestniczące w wyścigu to:

Flag of Albania (1946–1992).svg Albania
Niko Kotte
Ruzhdi Cerma
Mishel Cico
Piro Angjeli
Sterjo Koco
Gani Lacej
Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria I
Jordan Konstantinow
Ilja Krestew
Milko Dimow
Slavi Nikolow
Kelczo Dobrew
Stefan Iwanow
Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria II
Nikola Nenow
Grigor Dobrew
Todor Diszew
Cvetko Georgijew
Iwan Dinew
Georgi Geszew
Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria III
Rangel Mitow
Panajet Rajczew
Rangel Milew
Christo Christow
Borys Michajłow
Stojczo Wojewodow
Czechosłowacja Czechosłowacja I
Jan Veselý
Jiří Holubec
Emanuel Krejču
Milan Peric
Kvetoslav Bohdan
Vladimir Siegl
Czechosłowacja Czechosłowacja II
Antonin Doležalik
Lubomir Puklicky
Antonin Veverka
František Hanus
Karel Vaverka
Miroslav Jenik
Czechosłowacja Czechosłowacja III
Josef Pavlas
Ladislav Javorik
Jurij Ejem
Zdenek Sramek
Oldrich Mladek
Jaroslav Aubrecht
Finlandia Finlandia (TUL)
Onni Niemi
Tyko Pellinen
Sulo Punkinen
0
0
0
Francja Francja I (FSGT)
Antoine Tarrega
Eugene Garnier
Charles Riegert
Jacques Evesque
Fausty Donati
Henri Beaumont
Francja Francja II (FSGT)
Elie Bathie
Rene Rigaut
George Benedetto
Maurice Herbulot
Roger Ilitch
Michel Garcia
Francja Francja III (FSGT)
Raymond Bordel
Charles Darbois
Rene Labois
Edward Gougeon
Jack Nedellec
0
Polska Polska I
Józef Kapiak
Wacław Wójcik
Wacław Wrzesiński
Lucjan Pietraszewski
Marian Rzeźnicki
Roman Siemiński
Polska Polska II
Ryszard Kudert
Teofil Sałyga
Robert Nowoczek
Wilhelm Weglenda
Henryk Czyż
Stefan Mich
Polska Polska III
Władysław Wandor
Eugeniusz Targoński
Tadeusz Olszewski
Jerzy Liszkiewicz
Władysław Motyka
Roman Bukowski
Rumunia w epoce komunizmu Rumunia I
Marin Niculescu
Ervant Norhadian
Gheorghe Negoescu
Constantin Sandru
Nicolae Chicomban
0
Rumunia w epoce komunizmu Rumunia II
Traian Chicomban
Constantin Ciohodaru
Julian Gociman
Stefan Petrescu
0
0
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Węgry I
Zoltan Tobias
Laszlo Papp
Károly Kovács
Mihaly Mayer
Janos Ötvös
Gyula Sere
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Węgry II
Mihaly Irhazi
Ferenc Gal
Ede Kaizer
Geza Kertesz
Ferenc Jonas
Laszlo Vida


W porównaniu do 1. edycji wyścigu zabrakło kolarzy z Jugosławii, której reprezentanci zwyciężyli w klasyfikacjach indywidualnych obu wyścigów zaliczanych do tejże edycji.

Trasa wyścigu[edytuj | edytuj kod]

Licząca 1259 km trasa została podzielona na 8. etapów. Pierwsze cztery etapy w całości przebiegały przez terytorium Czechosłowacji. Na V etapie z Ostrawy do Katowic kolarze przekroczyli granicę czechosłowacko-polską. Kolejne trzy etapy przebiegały przez terytorium Polski. Najdłuższym etapem był, liczący 212 km, etap VII z Wrocławia do Łodzi. Najkrótszy etap miał długość 111 km z Gottwaldova[3] do Ostrawy.

Przebieg wyścigu[edytuj | edytuj kod]

Przed startem wyścigu za faworytów do zwycięstwa w klasyfikacji indywidualnej uważano kolarzy z Francji. Drużynowo faworytami byli Polacy, gdyż w pierwszym zespole zebrano najlepszych kolarzy z zespołów, które zwyciężyły w klasyfikacjach drużynowych w 1. edycji wyścigu.

Jak się później okazało przewidywania te były tylko częściowo zgodne z prawdą. Wyścig Pokoju w 1949 r. zdominował reprezentant Czehcosłowacji Jan Veselý, który odniósł pięć zwycięstw etapowych. Jego głównym rywalem był Francuz Eugene Garnier. Do VI etapu Francuz dotrzymywał kroku reprezentantowi Czechosłowacji, któremu dopiero na najdłuższym VII etapie z Wrocławia do Łodzi, udało się uzyskać przewagę piętnastu minut nad konkurentem. Ostatecznie na mecie wyścigu w Warszawie utrzymując przewagę blisko dwunastu minut nad innym Francuzem Maurice'em Herbulotem, a Eugene Garnier ukończył rywalizację na czwartym miejscu.

Klasyfikacja generalna wyścigu pokazuje, że silne zespoły wystawił francuski związek FSGT. W sumie czterech Francuzów z zespołów Francja I i Francja II zajęło miejsca od 2. do 5. W rywalizacji drużynowej od początku ton nadawały zespoły Czechosłowacji I i Francji II. Później do walki włączyły się zespoły Francji I i Polski I. Polacy dzięki doskonałej jeździe na ostatnim etapie wywalczyli drugie miejsce w klasyfikacji drużynowej wyścigu.

W 2. edycji Wyścigu Pokoju siła kolarzy w peletonie była bardzo różna. Różnica między 1. i 10. kolarzem wyścigu wynosiła niemal pół godziny. Ostatni sklasyfikowany kolarz Bułgar Borys Michajłow stracił do zwycięzcy ponad sześć i pół godziny. W rywalizacji drużynowej dwa najsłabsze zespoły Finlandii i Rumunii II straciły odpowiednio ponad dziewięć i ponad dziesięć godzin.

Etapy[edytuj | edytuj kod]

Etap I Praga-Pardubice (143 km)[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy etap ujawnił układ sił w peletonie. Z bardzo dobrej strony pokazali się kolarze francuscy, których pięciu znalazło się w czołowej dziesiątce na mecie etapu. Jednak jego zwycięzcą został reprezentant Czechosłowacji Jan Veselý. W klasyfikacji drużynowej na czele znalazł się zespół Francji II a Polacy, którzy nie trafili z formą na początek wyścigu i dodatkowo mieli pecha (pięć defektów) stracili do zwycięzców niemal 15 minut.

Klasyfikacja indywidualna na I etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja I 4h 05'40"
34,9 km/h
2. Francja Eugene Garnier Francja I + 0"
3. Francja Maurice Herbulot Francja II + 0"
4. Francja Elie Bathie Francja II + 0'08"
5. Czechosłowacja Jiří Holubec Czechosłowacja I + 3'46"
6. Czechosłowacja Emanuel Krejču Czechosłowacja I + 4'11"
7. Francja George Benedetto Francja II + 4'11"
8. Francja Rene Rigaut Francja II + 4'11"
9. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Zoltan Tobias Węgry I + 4'11"
10. Czechosłowacja Miroslav Jenik Czechosłowacja II + 5'50"

Etap II Pardubice – Brno (137 km)[edytuj | edytuj kod]

Drugi etap był podobny do pierwszego. Na metę pierwsza dotarła dwójka kolarzy: Jan Veselý z Czechosłowacji i podążający za nim jak cień Francuz Eugene Garnier. Ponownie zwyciężył Veselý i ponownie w pierwszej dziesiątce było pięciu Francuzów. Tym razem w pierwszej dziesiątce znalazł się jeden Polak Wacław Wójcik. Nie poprawiło to jednak sytuacji zespołu Polska I, którego strata do liderującej Francji II urosła do nieco ponad 24 minut, mimo że awansował na czwarte miejsce w klasyfikacji drużynowej.

Klasyfikacja indywidualna na II etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja I 4h 00'56"
34,1 km/h
2. Francja Eugene Garnier Francja I + 0"
3. Czechosłowacja Emanuel Krejču Czechosłowacja I + 1'36"
4. Francja Elie Bathie Francja II + 2'04"
5. Francja Raymond Bordel Francja III + 3'02"
6. Rumunia w epoce komunizmu Constantin Sandru Rumunia I + 3'02"
7. Polska Wacław Wójcik Polska I + 3'02"
8. Francja Maurice Herbulot Francja II + 3'02"
9. Francja Henri Beaumont Francja I + 3'02"
10. Czechosłowacja Lubomir Puklicky Czechosłowacja II + 3'02"

Etap III Brno – Gottwaldov (140 km)[edytuj | edytuj kod]

Trzeci etap był radośniejszy dla kibiców kolarstwa w Polsce. Jego zwycięzcą został Marian Rzeźnicki, który finiszował dziesięć sekund przed Francuzem Charles'em Rigertem. Lider wyścigu Jan Veselý tym razem przyjechał w głównej grupie ze stratą minuty i czternastu sekund do zwycięzcy. Drużynowo etap wygrali Polacy, których pięciu znalazło się w pierwszej dziesiątce, jednak ich strata do prowadzącej w klasyfikacji drużynowej Francji II zmniejszyła się o zaledwie 20 sekund i w dalszym ciągu wynosiła około 24 minut.

Klasyfikacja indywidualna na III etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Polska Marian Rzeźnicki Polska I 4h 25'22"
31,7 km/h
2. Francja Charles Rigert Francja I + 0'10"
3. Czechosłowacja Antonin Veverka Czechosłowacja II + 0'20"
4. Francja Maurice Herbulot Francja II + 0'20"
5. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Károly Kovács Węgry I + 1'14"
6. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja I + 1'14"
7. Polska Wacław Wrzesiński Polska I + 1'14"
8. Polska Wacław Wójcik Polska I + 1'14"
9. Polska Teofil Sałyga Polska II + 1'14"
10. Polska Lucjan Pietraszewski Polska I + 1'14"

Etap IV Gottwaldov – Ostrawa (111 km)[edytuj | edytuj kod]

Na najkrótszym etapie 2. edycji Wyścigu Pokoju nie doszło do żadnych zmian w klasyfikacjach indywidualnej i drużynowej, gdyż na metę w Ostrawie przyjechała duża 28-osobowa grupa. Z niej najszybciej finiszował, potwierdzając swój prymat w klasyfikacji generalnej, reprezentant Czechosłowacji Jan Veselý, wyprzedzając Węgra Károly Kovácsa i zwycięzcę poprzedniego etapu Polaka Mariana Rzeźnickiego.

Klasyfikacja indywidualna na IV etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja I 3h 35'26"
30,9 km/h
2. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Károly Kovács Węgry I + 0"
3. Polska Marian Rzeźnicki Polska I + 0"
4. Francja Maurice Herbulot Francja II + 0"
5. Rumunia w epoce komunizmu Marin Niculescu Rumunia I + 0"
6. Polska Lucjan Pietraszewski Polska I + 0"
7. Polska Teofil Sałyga Polska II + 0"
8. Francja Eugene Garnier Francja I + 0"
9-28. sklasyfikowano grupę 20 kolarzy, w której
znaleźli się m.in.:Władysław Motyka,
Józef Kapiak, Stefan Mich,
Jerzy Liszkiewicz, Wilhelm Weglenda
i Tadeusz Olszewski
+ 0"

Etap V Ostrawa – Katowice (147 km)[edytuj | edytuj kod]

Piąty etap 2 edycji Wyścigu Pokoju, rozegrany po dniu przerwy, pokazał siłę kolarzy francuskich, którym tym razem udało się zgubić lidera wyścigu Jana Veselego z Czechosłowacji. Jednak niestety dla nich ich najwyżej sklasyfikowany kolarz (wicelider wyścigu) Eugene Garnier przyjechał tuż za Czechosłowakiem. Etapowe zwycięstwo odniósł Charles Riegert, który na metę dojechał razem ze swoim rodakiem Maurice'em Herbulotem. Kolejne dwa miejsca zajęli Polacy Henryk Czyż i Wacław Wójcik, którzy jako drużyna zaczęli odżywać po słabym początku wyścigu. Jednak w drużynowej klasyfikacji generalnej nadal przewodziła Francja II, a zespół Polski I zmniejszył straty do nieco ponad 20 minut.

Klasyfikacja indywidualna na V etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Francja Charles Riegert Francja I 4h 02'13"
36,4 km/h
2. Francja Maurice Herbulot Francja II + 0"
3. Polska Henryk Czyż Polska II + 0'15"
4. Polska Wacław Wójcik Polska I + 0'21"
5. Francja Raymond Bordel Francja III + 0'54"
6. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja I + 1'15"
7. Francja Eugene Garnier Francja I + 1'16"
8. Czechosłowacja Emanuel Krejču Czechosłowacja I + 1'19"
9. Polska Robert Nowoczek Polska II + 1'21"
10. Rumunia w epoce komunizmu Constantin Sandru Rumunia I + 1'23"

Etap VI Katowice – Wrocław (184 km)[edytuj | edytuj kod]

Na 6 etapie powtarza się znowu schemat znany z kilku wcześniejszych etapów. Czwarte etapowe zwycięstwo odnosi Jan Veselý z Czechosłowacji a tuż za nim przyjeżdżają Francuzi, drugie miejsce zajmuje jego „cień” Eugene Garnier. Finiszują oni z minimalną przewagą nad kolejnymi kolarzami, którzy tworzą w sumie ponad 40-osobową grupę. W klasyfikacjach zarówno indywidualnej jak i drużynowej nie następują w związku z tym, żadne istotne zmiany.

Klasyfikacja indywidualna na VI etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja I 5h 34'12"
33,0 km/h
2. Francja Eugene Garnier Francja I + 0'01"
3. Francja Edward Gougeon Francja III + 0'02"
4. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Károly Kovács Węgry I + 0'02"
5. Polska Lucjan Pietraszewski Polska I + 0'02"
6. Czechosłowacja Jiří Holubec Czechosłowacja I + 0'02"
7. Rumunia w epoce komunizmu Marin Niculescu Rumunia I + 0'02"
8. Polska Wilhelm Weglenda Polska II + 0'02"
9. Polska Wacław Wójcik Polska I + 0'02"
10. Polska Roman Siemiński Polska I + 0'02"

Etap VII Wrocław – Łódź (212 km)[edytuj | edytuj kod]

Najdłuższy etap 2. edycji Wyścigu Pokoju był, jak się okazało, rozstrzygający dla ostatecznych wyników w klasyfikacji indywidualnej. Swoje wielkie zdolności i siłę pokazał lider, reprezentujący Czechosłowację Jan Veselý, któremu udało się zgubić Francuzów (zwłaszcza dotychczasowego wicelidera Eugena Garniera – stracił ponad 15 minut). Veselý wygrał ten etap po samotnej ucieczce (było to jego piąte zwycięstwo na siedem rozegranych do tej pory etapów). Drugiego na mecie Charlesa Riegerta wyprzedził o ponad trzy i pół minuty. Dobrze na tym etapie pojechała drużyna Polska I, która awansowała na drugie miejsce i zniwelowała przewagę zespołu Francja I z ponad dwudziestu do dziewięciu minut.

Klasyfikacja indywidualna na VII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja I 5h 29'58"
38,6 km/h
2. Francja Charles Riegert Francja I + 3'36"
3. Rumunia w epoce komunizmu Gheorghe Negoescu Rumunia I + 3'59"
4. Polska Lucjan Pietraszewski Polska I + 4'10"
5. Polska Wacław Wójcik Polska I + 6'55"
6. Rumunia w epoce komunizmu Constantin Sandru Rumunia I + 6'57"
7. Francja Maurice Herbulot Francja II + 10'35"
8. Francja Elie Bathie Francja II + 11'42"
9. Czechosłowacja Kvetoslav Bohdan Czechosłowacja I + 14'32"
10. Francja Edward Gougeon Francja III + 14'40"

Etap VIII Łódź – Warszawa (185 km)[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwo w indywidualnej klasyfikacji zostało już rozstrzygnięte, walka jednak wciąż toczyła się o zwycięstwo w klasyfikacji drużynowej. Polacy nie chcieli się poddać i w związku z tym ostatni etap 2. edycji Wyścigu Pokoju nie był etapem „przyjaźni”. Na ulicach Piotrkowa Trybunalskiego, przez który prowadziła trasa wyścigu dwójce Polaków Teofilowi Sałydze i Lucjanowi Pietraszewskiemu udało się uciec Francuzom. Razem z nimi uciekli również reprezentanci Czechosłowacji František Hanus i Kvetoslav Bohdan. W pewnym momencie ta czwórka miała nawet siedem minut przewagi nad peletonem. Niestety dla Polaków tylko Pietraszewski był członkiem mającej szanse na zwycięstwo Polski I a Sałyga jechał w barwach Polski II. Ostatecznie w Warszawie zwyciężył Pietraszewski wygrywając minimalnie z Hanusem. Lider i zwycięzca wyścigu Jan Veselý przyjechał piąty ze stratą ponad czterech minut do Polaka. Tuż za nim linię mety minął jego „cień” Eugene Garnier. Ostatecznie w klasyfikacji drużynowej wygrała Francja II a drugie miejsce zajęła Polska I ze stratą, którą udało się zmniejszyć do trzech minut i 26 sekund.

Klasyfikacja indywidualna na VIII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Polska Lucjan Pietraszewski Polska I 5h 05'55"
36,3 km/h
2. Czechosłowacja František Hanus Czechosłowacja I + 0'02"
3. Polska Teofil Sałyga Polska I + 0'41"
4. Czechosłowacja Kvetoslav Bohdan Czechosłowacja I + 1'06"
5. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja I + 4'25"
6. Francja Eugene Garnier Francja I + 4'25"
7. Polska Marian Rzeźnicki Polska I + 4'25"
8. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Károly Kovács Węgry I + 4'26"
9. Czechosłowacja Antonin Veverka Czechosłowacja II + 4'27"
10. Ludowa Republika Bułgarii Jordan Konstantinow Bułgaria I + 4'28"

Etapy podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Etap Data Start – meta Długość (km) Zwycięzca etapu Czas
Średnia prędkość
Lider Lider
drużynowy wyścigu
I etap 1 maja PragaPardubice 143 km Czechosłowacja Jan Veselý 4h 05'40"
34,9 km/h
Czechosłowacja Jan Veselý Francja Francja II
II etap 2 maja Pardubice-Brno 137 km Czechosłowacja Jan Veselý 4h 00'56"
34,1 km/h
III etap 3 maja Brno-Gottwaldov 140 km Polska Marian Rzeźnicki 4h 25'22"
31,7 km/h
IV etap 4 maja Gottwaldov-Ostrawa 111 km Czechosłowacja Jan Veselý 3h 35'26"
30,9 km/h
V etap 6 maja Ostrawa-Katowice 147 km Francja Charles Riegert 4h 02'13"
36,4 km/h
VI etap 7 maja Katowice-Wrocław 184 km Czechosłowacja Jan Veselý 5h 34'12"
33,0 km/h
VII etap 8 maja Wrocław-Łódź 212 km Czechosłowacja Jan Veselý 5h 29'58"
38,6 km/h
VIII etap 9 maja Łódź-Warszawa 185 km Polska Lucjan Pietraszewski 5h 05'55"
36,3 km/h

Końcowa klasyfikacja generalna[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja indywidualna[edytuj | edytuj kod]

Poz. Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja I 36h 26'36"
34,7 km/h
2. Francja Maurice Herbulot Francja II + 11'55"
3. Francja Charles Riegert Francja I + 12'19"
4. Francja Eugene Garnier Francja I + 15'29"
5. Francja Elie Bathie Francja II + 15'59"
6. Polska Wacław Wójcik Polska I + 16'12"
7. Polska Lucjan Pietraszewski Polska I + 25'06"
8. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Gyula Sere Węgry I + 26'10"
9. Polska Teofil Sałyga Polska II + 26'11"
10. Czechosłowacja Lubomir Puklicky Czechosłowacja II + 29'18"
...
13. Polska Jerzy Liskiewicz Polska III + 34'18"
14. Polska Marian Rzeźnicki Polska I + 41'15"
16. Polska Roman Siemiński Polska I + 44'16"
20. Polska Wacław Wrzesiński Polska I + 52'14"
22. Polska Robert Nowoczek Polska II + 54'22"
23. Polska Józef Kapiak Polska I + 54'50"
24. Polska Wilhelm Weglenda Polska II + 54'56"
25. Polska Henryk Czyż Polska II + 59'00"
28. Polska Stefan Mich Polska II + 1h 01'40"
38. Polska Eugeniusz Targoński Polska III + 1h 16'27"
40. Polska Władysław Motyka Polska III + 1h 20'45"
51. Polska Tadeusz Olszewski Polska III + 2h 00'56"
52. Polska Roman Bukowski Polska III + 2h 05'50"
54. Polska Ryszard Kudert Polska II + 2h 11'59"

Klasyfikacja drużynowa[edytuj | edytuj kod]

Poz. Drużyna Czas
1. Francja II 110h 13'31"
2. Polska I + 3'26"
3. Czechosłowacja I + 12'28"
4. Francja I + 13'46"
5. Polska II + 38'38"
6. Rumunia I + 42'32
7. Czechosłowacja II + 1h 24'55"
8. Francja III + 1h 32'52"
9. Polska III + 1h 41'24"
10. Bułgaria I + 1h 56'46"
11. Czechosłowacja III + 2h 00'51"
12. Węgry I + 2h 11'49"
13. Węgry II + 3h 16'46"
14. Bułgaria II + 5h 35'28"
15. Bułgaria III + 6h 33'42"
16. Finlandia + 9h 22'41"
17. Rumunia II + 10h 39'06"
nieklasyfikowana: Albania

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bogdan Tuszyński: Wyścig Pokoju 1948-1988. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo "Sport i Turystyka", 1989, s. 27. ISBN 83-217-2662-3.
  2. Bogdan Tuszyński: Wyścig Pokoju 1948-1988. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo "Sport i Turystyka", 1989, s. 51. ISBN 83-217-2662-3.
  3. Od 1 stycznia 1949 r. do 31 grudnia 1989 r. miasto Zlin w Czechach nosiło nazwę Gottwaldov na cześć komunistycznego prezydenta Klementa Gottwalda.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]