Wyścig Pokoju 1951

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
kolarstwo szosowe Wyścig Pokoju 1951
1950 1952
Data 30 kwietnia-9 maja 1951
Etapów 9
Dystans 1544 km
Czas zwycięzcy 45h 42'47"
Zgłoszenia 71 kolarzy
Ukończyło wyścig 48 kolarzy
Podium
Pierwsze miejsce Dania Kaj Allan Olsen
Drugie miejsce Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister
Trzecie miejsce Włochy Alberto Ferri
Pozostałe klasyfikacje
Najwszechstronniejszych {{{najwszechstronniejszych}}}
Drużynowa Czechosłowacja Czechosłowacja

4. edycja Wyścigu Pokoju (fr. Course de la Paix) miała miejsce między 30 kwietnia i 9 maja 1951 roku. Wyścig odbywał się na trasie z Pragi do Warszawy i miał długość 1544 km. W klasyfikacji indywidualnej zwyciężył Duńczyk Kaj Allan Olsen. W klasyfikacji drużynowej zwyciężyła drugi raz z rzędu reprezentacja Czechosłowacji. Sędzią głównym wyścigu był Karel Tocl z Czechosłowacji.

Składy drużyn[edytuj | edytuj kod]

W wyścigu udział wzięło 71 kolarzy, spośród których 48 dotarło do mety w Warszawie. Byli oni członkami 12 zespołów. Po raz pierwszy w wyścigu udział wzięli kolarze z reprezentacji Włoch (rok wcześniej jechali włoscy kolarze w reprezentujący Triest). Reprezentacje Francji, Finlandii i Włoch zostały wystawione przez robotnicze związki sportowe: francuski FSGT, fiński TUL oraz włoski UISP. Wszystkie drużyny składały się z 6 zawodników. Wyjątkiem był zespół Polaków z Francji złożony z pięciu kolarzy. Ciekawostką jest fakt, że w reprezentacji Polski wystartował Władysław Klabiński, który rok wcześniej jechał w barwach Polonii Francuskiej. W wyścigu mogła wystartować zarówno reprezentacja Włoch jak i Triestu, gdyż w tym okresie miasto stanowiło oddzielny twór państwowoprawny Wolne Terytorium Triestu.

Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria
1 - Milko Dimow
2 - Ilja Krestew
3 - Stepan Iwanow
4 - Dimityr Bobczew
5 - Piere Dimitrow
6 - Dymitr Kolew
Flag of Denmark.svg Dania
07 - Benny Hansen
08 - Gunnar Røpke
09 - Kaj Allan Olsen
10 - Wedel Østergaard
11 - Knud Jensen
12 - Hennig Kjær
Finlandia Finlandia (TUL)
13 - Veiko-Ihmari Kasslin
14 - O. Arenius
15 - Lennart Makila
16 - Omni Niemi
17 - E. Kaenaho
18 - Sulo Punkinen
Francja Francja (FSGT)
19 - Raymond Colliot
20 - Eugene Dieudegard
21 - E. Rochart
22 - Maurice Lacroix
23 - Ch. Lobre
24 - Edmund Pierre
Francja/Polska Polonia Francuska
25 - Feliks Klabiński
26 - Bronisław Klabiński
27 - Henryk Wesoły
28 - Edward Kulczycki
29 - Stanisław Gnoiński
0
Włochy Włochy (UISP)
31 - Alberto Ferri
32 - Francesco Parisini
33 - A. Ponzin
34 - G. Puppo
35 - E. Bicocca
36 - G. Gori
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Węgry
37 - Janos Ötvös
38 - Jozsef Kiss-Dala
39 - Laszlo Bartusek
40 - Ferenc Kiss
41 - Gyula Sere
42 - Tibor Vida
Niemiecka Republika Demokratyczna NRD
43 - Paul Dinter
44 - Rudi Fensl
45 - Horst Gaede
46 - Lothar Meister
47 - Bernhard Trefflich
48 - Werner Weber
Rumunia w epoce komunizmu Rumunia
49 - Marin Niculescu
50 - Ervant Norhadian
51 - Constantin Sandru
52 - Nicolae Maxim
53 - Dumitru Pantazescu
54 - J. Jonita
Free Territory Trieste Flag.svg Triest (drużyna robotnicza)
55 - Lidio Zanolla
56 - Galiano Donadell
57 - Enrico Sossi
58 - M. Rebulla
59 - L. Spinelli
60 - Giuseppe Bordon
Polska Polska
61 - Józef Kapiak
62 - Wacław Wójcik
63 - Wacław Wrzesiński
64 - Henryk Hadasik
65 - Władysław Klabiński
66 - Lucjan Pietraszewski
Czechosłowacja Czechosłowacja
67 - Jan Veselý
68 - Vlastimil Ružička
69 - Stanislav Svoboda
70 - Zdenek Sramek
71 - Jan Knezourek
72 - Milan Peric


Trasa wyścigu[edytuj | edytuj kod]

4. edycja Wyścigu Pokoju liczyła dziewięć etapów i rozpoczynała się w Pradze, a kończyła w Warszawie. Pierwszych pięć etapów prowadziło przez terytorium Czechosłowacji. Szósty etap rozpoczynał się w Ostrawie i kończył w Katowicach. Pozostałe trzy etapy w całości rozgrywane były na terenie Polski. Najdłuższym etapem był, liczący 222 km, III etap z Czeskich Budziejowic do Brna. Niewiele krótszy był również VIII etap z Wrocławia do Łodzi. Najkrótszym etapem był etap V z Gottwaldova[1] do Ostrawy liczący 127 km.

Kolejne zmiany w regulaminie[edytuj | edytuj kod]

W 1951 r. zmieniono nieco zasady regulaminu. Od tej pory przewidywał on, że w wyścigu może wziąć udział tylko jedna drużyna z każdego państwa to jest 6 zawodników zgłoszonych imiennie przez zainteresowane Związki Kolarskie lub Organizacje Sportu Robotniczego[2]. Dzięki temu wyścig mógłby zostać uznany przez UCI i wprowadzony do międzynarodowego kalendarza kolarskiego. W dalszym ciągu obowiązywały jednak surowe przepisy dotyczące naprawy roweru i pomocy przy jego naprawie. Dodatkowo ustalono, że poza żółtą koszulką, w której będzie jechał lider indywidualny wyścigu, także kolarze jadący w drużynie, która przewodzi w klasyfikacji drużynowej, będą jechali w białych koszulkach.

Przebieg wyścigu[edytuj | edytuj kod]

4. edycja wyścigu została zdominowana przez Duńczyka Kaja Allana Olsena, którego wspierali koledzy z zespołu Gunnar Røpke i Wedell Østergaard. Żółtą koszulkę lidera wywalczył na III etapie z Czeskich Budziejowic do Brna i utrzymał do mety w Warszawie, wygrywając cały wyścig z przewagą 8'31". Do jego wygranej przyczyniło się również zwycięstwo na VI etapie z Ostrawy do Katowic. Drugie miejsce w klasyfikacji generalnej, co było niespodzianką, zajął reprezentant NRD Lothar Meister.

W klasyfikacji drużynowej po raz drugi z rzędu zwyciężyła reprezentacja Czechosłowacji, której członkowie Vlastimil Ružička i Jan Veselý wygrali w sumie sześć etapów. Drugie miejsce zajęła reprezentacja NRD, minimalnie wyprzedzając Węgrów. Polska została sklasyfikowana na piątym miejscu, a Polonia Francuska na dziewiątym miejscu.

Etapy[edytuj | edytuj kod]

Etap I dookoła Pragi (165 km)[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy etap 4. edycji okazał się szczęśliwy dla reprezentantów Polski. Niedaleko przed metą od peletonu oderwał się Wacław Wójcik, który postanowił rozstrzygnąć losy etapu samotną ucieczką. Ruszył za nim reprezentant NRD Horst Gaede. Przez jakiś czas uciekali razem, jednak o losie etapu zadecydował przypadek. W pewnym momencie przed prowadzącą dwójkę kolarzy wyskoczył mały piesek. Wójcikowi udało się go ominąć, ale Niemiec nie miał tyle szczęścia i się przewrócił. Polak skorzystał z tej okazji i wygrał etap. Niemiec nie znalazł się nawet w pierwszej dziesiątce. Peleton na metę przyprowadził Francuz E. Rochart, trzecie miejsce zajął inny reprezentant NRD Lothar Meister, a czwarty Duńczyk Kaj Allan Olsen. W klasyfikacji drużynowej pierwszymi liderami wyścigu została reprezentacja Polski.

Klasyfikacja indywidualna na I etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Polska Wacław Wójcik Polska 5h 01'17"
32,9 km/h
2. Francja E. Rochart Francja + 0'18"
3. Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister NRD + 0'18"
4. Dania Kaj Allan Olsen Dania + 0'18"
5. Ludowa Republika Bułgarii Stepan Iwanow Bułgaria + 0'19"
6. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Tibor Vida Węgry + 0'20"
7. Finlandia O. Arenius Finlandia + 0'21"
8. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Laszlo Bartusek Węgry + 0'21"
9. Włochy E. Bicocca Włochy + 0'21"
10. Ludowa Republika Bułgarii Dimityr Bobczew Bułgaria + 0'21"

Etap II Praga - Czeskie Budziejowice[edytuj | edytuj kod]

Drugi etap 4. edycji Wyścigu Pokoju to bardzo dobra jazda Bułgarów. W pierwszej czwórce znalazło się ich trzech, a rozdzielił ich tylko Duńczyk Wedel Østergaard, który przyjechał drugi. Zwycięzcą etapu został Milko Dimow. Trzeci na mecie był Ilja Krestew. Ta trójka osiągnęła przewagę blisko trzech i pół minuty nad kolejnymi kolarzami. Dzięki temu liderem wyścigu został Dimow. Świetna jazda Bułgarów zaowocował prowadzeniem w klasyfikacji drużynowej wyścigu. Milko Dimow został pierwszym Bułgarem, który wygrał etap w Wyścigu Pokoju i pierwszym, który został jego liderem. Dotychczasowy lider wyścigu Wacław Wójcik został sklasyfikowany na miejscach 22-38. ze stratą sześciu minut i dziewiętnastu sekund do zwycięzcy.

Klasyfikacja indywidualna na II etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria 4h 37'21"
36,3 km/h
2. Dania Wedel Østergaard Dania + 0"
3. Ludowa Republika Bułgarii Ilja Krestew Bułgaria + 0'08"
4. Ludowa Republika Bułgarii Dymitr Kolew Bułgaria + 3'24"
5. Czechosłowacja Jan Knezourek Czechosłowacja + 3'28"
6. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Tibor Vida Węgry + 3'31"
7-10.

Sklasyfikowani ex aequo:

Czechosłowacja Vlastimil Ružička (Czechosłowacja)
Niemiecka Republika Demokratyczna Paul Dinter (NRD)
Dania Kaj Allan Olsen (Dania)
Polska Władysław Klabiński (Polska)
+ 4'24"

Etap III Czeskie Budziejowice - Brno (222 km)[edytuj | edytuj kod]

Trzeci, najdłuższy etap 4. edycji Wyścigu Pokoju, jak się później okazało, był bardzo istotny dla ostatecznych wyników wyścigu. Na tym etapie wreszcie uaktywnili się jedni z faworytów do zwycięstwa Czechosłowacy Jan Veselý i Vlastimil Ružička, którzy rozerwali peleton i w takiej właśnie kolejności minęli linię mety, wyprzedzając kolejnych sześciu uczestników ucieczki. Wśród nich znajdował się nowy lider wyścigu Duńczyk Kaj Allan Olsen. Z Polaków bardzo dobrze zaprezentował się debiutujący w wyścigu Henryk Hadasik, który przyjechał w grupie kolarzy, tuż za zwycięzcami i został wiceliderem. W klasyfikacji drużynowej pierwsze miejsce przejęła reprezentacja Czechosłowacji.

Klasyfikacja indywidualna na III etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja 6h 41'30"
33,2 km/h
2. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja + 0"
3. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Jozsef Kiss-Dala Węgry + 0'05"
4-6. Sklasyfikowano ex aequo:
Dania Kaj Allan Olsen (Dania)
Polska Henryk Hadasik (Polska)
Free Territory Trieste Flag.svg Giuseppe Bordon (Triest)
+ 0'06"
7-8. Sklasyfikowano ex aequo:
Włochy Alberto Ferri (Włochy)
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Gyula Sere (Węgry)
+ 0'07"
9. Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister NRD + 0'31"
10. Rumunia w epoce komunizmu Constantin Sandru Rumunia + 0'50"

Etap IV Brno - Gottwaldov (140 km)[edytuj | edytuj kod]

Czwarty etap 4. edycji wyścigu pokoju zakończył się finiszem dużej grupy. Najszybszym był tym razem Vlastimil Ružička z Czechosłowacji, a na kolejnych miejscach sklasyfikowano całą grupę zawodników. Lider wyścigu Duńczyk Kaj Allan Olsen jechał czujnie i pilnował obydwu kolarzy z Czechosłowacji i ukończył etap w tym samym czasie co zwycięzca. Niestety, dla polskich kibiców, po tym etapie pozycję wicelidera stracił Henryk Hadasik, który zajął 26. miejsce i stracił blisko minutę do zwycięzcy. Spowodowało to spadek w klasyfikacji generalnej na szóstą pozycję. W klasyfikacji drużynowej na czele swoje miejsce utrzymała Czechosłowacja.

Klasyfikacja indywidualna na IV etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja 4h 04'26"
34,4 km/h
2-9. Sklasyfikowano ex aequo:
Czechosłowacja Jan Veselý (Czechosłowacja)
Włochy Alberto Ferri (Włochy)
Ludowa Republika Bułgarii Stepan Iwanow (Bułgraia)
Niemiecka Republika Demokratyczna Rudi Fensl (NRD)
Dania Wedel Østergaard (Dania)
Dania Kaj Allan Olsen (Dania)
Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow (Bułgraia)
Polska Wacław Wrzesiński (Polska)
+ 0"

Etap V Gottwaldov - Ostrawa (115 km)[edytuj | edytuj kod]

Najkrótszy etap 4. edycji Wyścigu Pokoju zakończył się podobnie jak poprzedni finiszem z dużej około dwudziestoosobowej grupy kolarzy. Ponownie zwyciężył reprezentant Czechosłowacji Vlastimil Ružička Tuż za nim uplasowali się, jego rodak Jan Veselý i Duńczyk Kaj Allan Olsen, który pilnował swojej pozycji lidera wyścigu. W głównej grupie ze zwycięzcą przyjechało dwóch reprezentantów Polski Wacław Wrzesiński i Wacław Wójcik. W klasyfikacji drużynowej liderem była nadal reprezentacja Czechosłowacji.

Klasyfikacja indywidualna na V etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja 3h 37'45"
31,7 km/h
2-5. Sklasyfikowano ex aequo:
Czechosłowacja Jan Veselý (Czechosłowacja)
Dania Kaj Allan Olsen (Dania)
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Janos Ötvös (Węgry)
Free Territory Trieste Flag.svg Giuseppe Bordon (Triest)
+ 0"
6-19. Sklasyfikowano 14 kolarzy
m.in. Wacława Wrzesińskiego
i Wacława Wójcika
+ 0'01"

Etap VI Ostrawa - Katowice (179 km)[edytuj | edytuj kod]

Szósty etap, rozgrywany po dniu przerwy, przypieczętował triumf Kaja Allana Olsena w klasyfikacji generalnej 4. edycji Wyścigu Pokoju. Duńczyk zdecydował się na atak, a jego tempo wytrzymali początkowo tylko Lothar Meister z NRD i Ch. Lobre z Francji. Ostatecznie Olsen wygrał etap z przewagą dziesięciu sekund nad Niemcem. Francuz przyjechał trzeci tracąc blisko dwie i pół minuty. Kolejne miejsce zajęło czterech reprezentantów Czechosłowacji, którzy pomimo podejmowanych prób kontrataku stracili do Olsena ponad sześć minut. Razem z nimi w grupie przyjechało jeszcze siedmiu kolarzy, a wśród nich Polak Henryk Hadasik. W klasyfikacji drużynowej prowadzenie utrzymała Czechosłowacja.

Klasyfikacja indywidualna na VI etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Dania Kaj Allan Olsen Dania 5h 47'23"
30,9 km/h
2. Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister NRD + 0'10"
3. Francja Ch. Lobre Francja + 2'24"
4-7. Sklasyfikowano ex aequo:
Czechosłowacja Vlastimil Ružička (Czechosłowacja)
Czechosłowacja Milan Peric (Czechosłowacja)
Czechosłowacja Jan Veselý (Czechosłowacja)
Czechosłowacja Stanislav Svoboda (Czechosłowacja)
+ 6'15"
8. Polska Henryk Hadasik Polska + 6'16"
9-14. Sklasyfikowano ex aequo:
Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich (NRD)
Niemiecka Republika Demokratyczna Paul Dinter (NRD)
Włochy Alberto Ferri (Włochy)
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Gyula Sere (Węgry)
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Jozsef Kiss-Dala (Węgry)
Dania Wedel Østergaard (Dania)
+ 6'17"

Etap VII Katowice - Wrocław (185 km)[edytuj | edytuj kod]

Po tryumfie Kaja Allana Olsena na szóstym etapie losy zwycięstwa w wyścigu wydawały się rozstrzygnięte. Siódmy etap zakończył się finiszem dużej grupy i po raz kolejny w tej edycji wyścigu najszybszy okazał się reprezentant Czechosłowacji. Tym razem był to Jan Veselý, dla którego było to drugie zwycięstwo etapowe w tym Wyścigu Pokoju. 60 tysięcy polskich kibiców zgromadzonych na mecie we Wrocławiu ucieszył Wacław Wrzesiński, który zajął drugie miejsce. W klasyfikacji drużynowej liderami niezmiennie byli Czechosłowacy.

Klasyfikacja indywidualna na VII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja 5h 26'56"
34,0 km/h
2. Polska Wacław Wrzesiński Polska + 0"
3-6. Sklasyfikowano ex aequo:
Dania Kaj Allan Olsen (Dania)
Czechosłowacja Vlastimil Ružička (Czechosłowacja)
Niemiecka Republika Demokratyczna Werner Weber (NRD)
Dania Wedel Østergaard (Dania)
+ 0"
7. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Jozsef Kiss-Dala Węgry + 0'01"
8. Polska Władysław Klabiński Polska + 0'02"
9-35. Sklasyfikowano 27 zawodników + 0'02"

Etap VIII Wrocław - Łódź (218 km)[edytuj | edytuj kod]

Drugi najdłuższy etap 4. edycji Wyścigu Pokoju podobnie jak poprzedni zakończył się finiszem dużej grupy. I po raz kolejny swoją klasę w tym wyścigu potwierdzili reprezentanci Czechosłowacji. Trzecie etapowe zwycięstwo odniósł Vlastimil Ružička wyprzedzając Włocha Francesco Parisiniego. Jednak lider wyścigu Duńczyk Kaj Allan Olsen pilnował swoje pozycji i zakończył etap w pierwszej dziesiątce. Czechosłowacy potwierdzili swoją dominację w klasyfikacji drużynowej wyścigu.

Klasyfikacja indywidualna na VIII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja 6h 54'03"
31,6 km/h
2. Włochy Francesco Parisini Włochy + 0"
3. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 0"
4. Czechosłowacja Stanislav Svoboda Czechosłowacja + 0'01"
5. Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister NRD + 0'01"
6-8. Sklasyfikowano ex aequo:
Polska Wacław Wrzesiński (Polska)
Dania Gunnar Røpke (Dania)
Dania Kaj Allan Olsen (Dania)
+ 0'03"
9-10. Sklasyfikowano ex aequo:
Free Territory Trieste Flag.svg Giuseppe Bordon (Triest)
Dania Wedel Østergard (Dania)
+ 0'04"

Etap IX Łódź - Warszawa (143 km)[edytuj | edytuj kod]

Ostatni etap 4. edycji Wyścigu Pokoju zakończył się finiszem głównej grupy. I podobnie jak na poprzednim etapie zwycięzcą okazał się reprezentant Czechosłowacji Vlastimil Ružička. Mimo wszystko etap ten miał swoją dramaturgię. Niedaleko przed Warszawą w kraksie uczestniczył lider wyścigu Duńczyk Kaj Allan Olsen. Jednak otrzymał jedyną dozwoloną pomoc tzn. jego kolega z drużyny Wedel Østergaard oddał mu swój rower, dzięki czemu lider spokojnie dowiózł zwycięstwo w całym wyścigu do mety. Tryumf Ružički przypieczętował zwycięstwo reprezentacji Czechosłowacji w klasyfikacji drużynowej wyścigu. Na ostatnim etapie z niezłej strony pokazali się polscy kolarze, których trzech znalazło się w czołowej dziesiątce na mecie. W ogólnej ocenie jednak występ reprezentacji Polski nie był udany, gdyż najlepszy z Polaków Henryk Hadasik znalazł się poza czołową dziesiątką w klasyfikacji generalnej (na 11. miejscu).

Klasyfikacja indywidualna na IX etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja 3h 28'00"
41,3 km/h
2. Dania Gunnar Røpke Dania + 0"
3. Polska Wacław Wrzesiński Polska + 0"
4. Polska Władysław Klabiński Polska + 0'03"
5. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 0'04"
6. Czechosłowacja Milan Peric Czechosłowacja + 0'04"
7. Dania Kaj Allan Olsen Dania + 0'05"
8. Włochy Alberto Ferri Włochy + 0'05"
9. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 0'05"
10. Polska Henryk Hadasik Polska + 0'06"

Etapy podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Etap Data Start - meta Długość (km) Zwycięzca etapu Czas
Średnia prędkość
Lider Lider
drużynowy wyścigu
I etap 30 kwietnia dookoła Pragi 165 km Polska Wacław Wójcik 5h 01'17"
32,9 km/h
Polska Wacław Wójcik Polska Polska
II etap 1 maja Praga - Czeskie Budziejowice 167 km Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow 4h 37'21"
36,3 km/h
Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria
III etap 2 maja Czeskie Budziejowice - Brno 222 km Czechosłowacja Jan Veselý 6h 41'30"
33,2 km/h
Dania Kaj Allan Olsen Czechosłowacja Czechosłowacja
IV etap 3 maja Brno - Gottwaldov 140 km Czechosłowacja Vlastimil Ružička 4h 04'26"
34,4 km/h
V etap 4 maja Gottwaldov - Ostrawa 127 km Czechosłowacja Vlastimil Ružička 3h 37'45"
31,7 km/h
VI etap 6 maja Ostrawa - Katowice 180 km Dania Kaj Allan Olsen 5h 47'23"
30,9 km/h
VII etap 7 maja Katowice - Wrocław 188 km Czechosłowacja Jan Veselý 5h 26'56"
34,0 km/h
VIII etap 8 maja Wrocław - Łódź 217 km Czechosłowacja Vlastimil Ružička 6h 54'03"
31,6 km/h
IX etap 9 maja Łódź - Warszawa 140 km Czechosłowacja Vlastimil Ružička 3h 28'00"
41,3 km/h

Końcowa klasyfikacja generalna[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja indywidualna[edytuj | edytuj kod]

Poz. Zawodnik Drużyna Czas
(śr. prędkość)
1. Dania Kaj Allan Olsen Dania 45h 42'47"
33,6 km/h
2. Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister NRD + 8'31"
3. Włochy Alberto Ferri Włochy + 9'12"
4. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Josef Kiss-Dala Węgry + 9'26"
5. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Gyula Sere Węgry + 11'46"
6. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 13'27"
7. Rumunia w epoce komunizmu Constantin Sandru Rumunia + 13'50"
8. Francja Ch. Lobre Francja + 15'08"
9. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 15'29"
10. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja + 17'08"
11. Polska Henryk Hadasik Polska + 19'55"
...
13. Polska Wacław Wójcik Polska + 23'29"
21. Polska Wacław Wrzesiński Polska + 50'59"
29. Polska Władysław Klabiński Polska + 1h 08'48"
33. Francja/Polska Stanisław Gnoiński Polonia Francuska + 1h 14'43"
37. Polska Józef Kapiak Polska + 1h 26'19"
40. Francja/Polska Edward Kulczycki Polonia Francuska + 1h 33'23"
45. Francja/Polska Henryk Wesoły Polonia Francuska + 2h 33'06"
46. Francja/Polska Feliks Klabiński Polonia Francuska + 2h 33'46"

Klasyfikacja drużynowa[edytuj | edytuj kod]

Poz. Drużyna Czas
1. Czechosłowacja 137h 42'10"
2. NRD + 12'06"
3. Węgry + 12'17"
4. Bułgaria + 27'28"
5. Polska + 29'08"
6. Rumunia + 52'34"
7. Dania + 1h 15'02"
8. Włochy + 2h 05'37"
9. Polonia Francuska + 3h 10'01"
10. Finlandia + 3h 47'52"
nieklasyfikowane: Francja, Triest

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Od 1 stycznia 1949 r. do 31 grudnia 1989 r. miasto Zlin w Czechach nosiło nazwę Gottwaldov na cześć komunistycznego prezydenta Klementa Gottwalda.
  2. Bogdan Tuszyński: Wyścig Pokoju 1948-1988. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo "Sport i Turystyka", 1989, s. 57. ISBN 83-217-2662-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]