Wyścig Pokoju 1952

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
kolarstwo szosowe Wyścig Pokoju 1952
1951 1953
Data 30 kwietnia-13 maja 1952
Etapów 12
Dystans 2135 km
Czas zwycięzcy 57h 06'17"
Zgłoszenia 94 kolarzy
Ukończyło wyścig 65 kolarzy
Podium
Pierwsze miejsce Wielka Brytania Ian Steel
Drugie miejsce Czechosłowacja Jan Veselý
Trzecie miejsce Francja/Polska Jan Stabliński
Pozostałe klasyfikacje
Najwszechstronniejszych {{{najwszechstronniejszych}}}
Drużynowa Wielka Brytania Wielka Brytania

5. edycja Wyścigu Pokoju (fr. Course de la Paix) miała miejsce między 30 kwietnia i 12 maja 1952 roku. Do organizatorów - polskiej Trybuny Ludu i czechosłowackiego Rudého Práva dołączyła redakcja gazety z NRD Neues Deutschland i Związek Kolarski NRD. Po raz pierwszy w swojej historii wyścig prowadził przez terytorium NRD. Odbywał się na trasie z Warszawy przez Berlin do Pragi i miał długość 2153 km. W klasyfikacji indywidualnej zwyciężył reprezentujący Wielką Brytanię Szkot Ian Steel. W klasyfikacji drużynowej zwyciężyła pierwszy raz w historii reprezentacja Wielkiej Brytanii. Sędzią głównym wyścigu był Polak Stanisław Cieślak.

Zmiany w wyścigu i regulaminie[edytuj | edytuj kod]

Kolarze startujący w wyścigu zaczęli otrzymywać dodatkowe nagrody. Przewodniczący Rady Państwa ufundował puchar dla najlepszej drużyny na polskiej części wyścigu, a premier dla najlepszego kolarza na tej części wyścigu (podobne nagrody ufundowane zostały w NRD i Czechosłowacji). Od 1952 r. wyścigowi towarzyszył również charakterystyczny hejnał. W regulaminie zmieniono kolor koszulek dla drużynowych liderów wyścigu. Od tej edycji mieli oni jechać w niebieskich koszulkach z symbolem białego gołębia na piersi. Nadal utrzymano restrykcyjne kary dotyczące naprawy rowerów.

Składy drużyn[edytuj | edytuj kod]

W wyścigu wystartowało 94 kolarzy, spośród których 65 dotarło do mety w Warszawie. Byli oni członkami 16 zespołów. Po raz pierwszy w wyścigu udział wzięli kolarze z Austrii, Belgii i Holandii. Reprezentacje Francji, Finlandii i Włoch zostały wystawione przez robotnicze związki sportowe: francuski Fédération Sportive et Gymnique du Travail (FSGT), fiński Työväenen Urheiluliitto (TUL) oraz włoski Unione Italiana Sport Per tutti (UISP). Większość drużyn składała się z 6 zawodników. Wyjątkiem były zespoły Francji, Włoch i Polonii Francuskiej złożone z pięciu kolarzy. W wyścigu udział wziął również jeden kolarz z Albanii Piro Angjeli. Zespoły i kolarze, którzy wzięli udział w 5. edycji Wyścigu Pokoju:

Wielka Brytania Wielka Brytania
1 - Davis Wood
2 - Frank Seel
3 - Leslie John Scales
4 - Kenneth Jowett
5 - Ian Steel
6 - John Greenfield
Austria Austria
07 - Alfred Sitzwohl
08 - Franz Deutsch
09 - Franz Weißenbacher
10 - Johann Karlik
11 - Karl Cerkovnik
12 - Franz Skrucny
Belgia Belgia
13 - Gustav Verschueren
14 - Raymond Vanhoven
15 - Frans van Loveren
16 - Robert Raymond
17 - Joseph Bauwens
18 - Joseph Verhelst
Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria
19 - Dimityr Bobczew
20 - Bojan Kocew
21 - Petre Dimitrow
22 - Dimitri Kolew
23 - Milko Dimow
24 - Ilja Krestew
Flag of Denmark.svg Dania
25 - Gunnar Røpke
26 - Christian Pedersen
27 - Helge Hansen
28 - Finn Christoffersen
29 - Frank Jensen
30 - Jörgen Falkbøll
Finlandia Finlandia (TUL)
31 - Onni Niemi
32 - Veikko Haaga
33 - Veikko-Ihmari Kasslin
34 - Sulo Punkinen
35 - Eino Salminen
36 - Vaino-Olavi Kasslin
Francja Francja (FSGT)
37 - Eugene Garnier
38 - Andre Laurent
39 - Robert Jonett
40 - Gabriel Audemard
41 - Pierre Favier
0
Holandia Holandia
43 - Albertus Donkert
44 - Johannes la Grouw
45 - Wilhelmus Remkes
46 - Daan de Groot
47 - Johannes van Ingen
48 - Andre van Neerden
Rumunia w epoce komunizmu Rumunia
55 - Ervant Nordhadian
56 - Constantin Sandru
57 - Petre Nuta
58 - Marin Dumitrescu
59 - Nicolae Maxim
60 - Nicolae Chicomban
Free Territory Trieste Flag.svg Triest (drużyna robotnicza)
61 - Giuliano Donadelli
62 - Giuseppe Bordon
63 - Enrico Sossi
64 - Livio Zanolla
65 - Merano Mallich
66 - Vittorio Zorzenon
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Węgry
67 - Tibor Vida
68 - Gyula Sere
69 - Pal Kuscera
70 - Gyula Domian
71 - Mihály Mayer
72 - Lajos Szabo
Włochy Włochy (UISP)
73 - Domenico Perrotti
74 - Edmondno Galotta
75 - Francesco Parisini
76 - Alberto Ferri
77 - Luigi Federici
0
Niemiecka Republika Demokratyczna NRD
79 - Rudi Kirchhoff
80 - Heinz Gleinig
81 - Paul Dinter
82 - Gustav-Adolf Schur
83 - Bernhard Trefflich
84 - Horst Gaede
Czechosłowacja Czechosłowacja
85 - Jan Veselý
86 - Karel Nesl
87 - Stanislav Svoboda
88 - Jan Knezourek
89 - Josef Skořepa
90 - Lubomir Puklicky
Francja/Polska Polonia Francuska
91 - Jan Stablińki
92 - Jan Kuźnicki
93 - Henryk Seliga
94 - Ryszard Kruszyna
95 - Konrad Lipka
0
Polska Polska
097 - Henryk Hadasik
098 - Jerzy Jarząbek
099 - Władysław Klabiński
100 - Stanisław Królak
101 - Wacław Wrzesiński
102 - Wacław Wójcik
Ludowa Republika Albanii Albania (start indywidualny)
102a - Piro Angjeli

Trasa wyścigu[edytuj | edytuj kod]

5. edycja Wyścigu Pokoju była najdłuższa z dotychczasowych. Liczyła 2135 km podzielonych na dwanaście etapów i rozpoczynała się w Warszawie, a kończyła w Pradze. Po raz pierwszy w historii kolarze jechali również przez terytorium NRD. Pierwsze cztery etapy prowadziły przez terytorium Polski. Szósty etap rozpoczynał się we Wrocławiu a kończył w nadgranicznym Görlitz już na terenie NRD. Kolejne cztery etapy prowadziły właśnie przez to państwo, a meta jednego z etapów i start kolejnego miały miejsce w Berlinie (w jego wschodniej części). Ostatnie trzy etapy, które poprzedził dzień przerwy w całości rozgrywane były na terenie Czechosłowacji. Najdłuższym etapem był, liczący 223 km, III etap z Łodzi do Chorzowa. Najkrótszym etapem był etap I dookoła Warszawy liczący 105 km.

Przebieg wyścigu[edytuj | edytuj kod]

W 5. edycji Wyścigu Pokoju z bardzo dobrej strony pokazał się Jan Stabliński jadący w barwach Polonii Francuskiej, który był liderem na półmetku wyścigu. Cały czas toczył on walkę z Belgami, Holendrami, reprezentantem Czechosłowacji Janem Veselým, reprezentantami NRD, Bułgarami Milko Dimowem i Dimityrem Bobczewem oraz Austriakiemm Franzem Deutschem. Później jednak do głosu doszli jadący świetnie zespołowo reprezentanci Wielkiej Brytanii z Ianem Steelem na czele. Rozpoczęli oni swój atak na VII etapie, na VIII jeszcze raz go ponowili. Dzięki temu Steel zdobył żółtą koszulkę lidera wyścigu a na kolejnym etapie przyjeżdżając w czołówce umocnił się na tej pozycji i później mógł już spokojnie kontrolować sytuacje a jego koledzy pilnować tryumfu w klasyfikacji drużynowej wyścigu. Ostatecznie wyścig zakończył się jedynym w historii tryumfem reprezentanta i drużyny Wielkiej Brytanii w klasyfikacjach indywidualnej i drużynowej.

Etapy[edytuj | edytuj kod]

Etap I dookoła Warszawy (105 km)[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy, najkrótszy etap 5. edycji Wyścigu Pokoju był rywalizacją kolarzy z Belgii i Czechosłowacji. Ostatecznie zwycięzcą został Belg Gustav Verschuren, któremu udało się odskoczyć nieco od peletonu i samotnie minąć linię mety. Przed główną grupa przyjechał również jego kolega z reprezentacji Joseph Verhelst. Z głównej grupy najlepiej finiszowali kolarze czechosłowaccy Jana Veselý i Stanislav Svoboda. Dzięki takim wynikom pierwszym liderem w klasyfikacji drużynowej z została Belgia. Etap ten zakończył się natomiast klęską dla reprezentacji Polski. Najlepszy z Polaków Jerzy Jarząbek ukończył etap na 65. miejscu. Reprezentacja Polski została sklasyfikowana na ostatnim 16. miejscu w klasyfikacji drużynowej ze stratą piętnastu minut do Belgów (pozostałe piętnaście reprezentacji miało nikłą stratę do liderów). Na taką sytuację wpływ miała narzucona odgórnie taktyka, w myśl której polscy zawodnicy podzieleni zostali na pary i jeżeli któryś z zawodników miał defekt, drugi miał zostać mu do pomocy. Jako pierwszy defekt miał Władysław Klabiński, któremu do pomocy został drugi z „pary” Stanisław Królak. Nie mieli oni jednak szansy dogonić pędzącego peletonu. Później od głównej grupy odstał Wacław Wójcik, następnie dętki przebijali Henryk Hadasik i Wacław Wrzesiński, a na koniec ostatni z Polaków jadących w głównej grupie - Jerzy Jarząbek, uczestniczył w kraksie na ulicach Warszawy i również stracił nieco w stosunku do zwycięzców.

Klasyfikacja indywidualna na I etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Belgia Gustav Verschueren Belgia 2h 35'14"
40,6 km/h
2. Belgia Joseph Verhelst Belgia + 0'24"
3. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 0'37"
4. Czechosłowacja Stanislav Svoboda Czechosłowacja + 0'37"
5. Belgia Raymond Vanhoven Belgia + 0'37"
6. Francja Eugene Garnier Francja + 0'37"
7. Dania Gunnar Røpke Dania + 0'37"
8. Niemiecka Republika Demokratyczna Rudi Kirchhoff NRD + 0'37"
9. Austria Alfred Sitzwohl Austria + 0'37"
10. Holandia Johannes La Grouw Holandia + 0'37"

Etap II Warszawa - Łódź (139 km)[edytuj | edytuj kod]

Drugi etap, ponownie był etapem krótkim, który rozstrzygnął się w końcówce. Tym razem długi finisz wygrał reprezentant Czechosłowacji Stanislav Svoboda, który pokonał Belga Fransa van Loverena. Wyprzedzili oni główną grupę o nieco ponad dziesięć sekund. Lider wyścigu Gustav Verschueren przyjechał poza czołową dziesiątką, jednak utrzymał prowadzenie w klasyfikacji generalnej, podobnie jak reprezentacja Belgii w klasyfikacji drużynowej. Polacy znowu zaprezentowali się bardzo słabo. Najlepszy z nich Wacław Wójcik ukończył etap na 43. miejscu ze stratą ponad minuty do zwycięzcy. Reprezentacja Polski znowu została sklasyfikowana na 16. (ostatnim) miejscu, a jej strata do liderów powiększyła się o kolejne cztery minuty.

Klasyfikacja indywidualna na II etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Stanislav Svoboda Czechosłowacja 3h 51'15"
36,1 km/h
2. Belgia Frans van Loveren Belgia + 0
3. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 0'11"
4. Dania Christian Pedersen Dania + 0'11"
5. Czechosłowacja Jan Knezourek Czechosłowacja + 0'12"
6. Wielka Brytania John Greenfield Wielka Brytania + 0'13"
7. Holandia Andre van Neerden Holandia + 0'14"
8. Holandia Wilhelmus Remkes Holandia + 0'15"
9. Ludowa Republika Bułgarii Petre Dimitrow Bułgaria + 0'16"
10. Holandia Daan de Groot Holandia + 0'17"

Etap III Łódź - Chorzów (233 km)[edytuj | edytuj kod]

Trzeci etap 5. edycji Wyścigu Pokoju był też jej najdłuższym etapem. Jego bohaterem został zawodnik zespołu Polonii Francuskiej, późniejszy mistrz świata Jan Stabliński. Wygrał on etap po samotnej ucieczce z przewagą ponad minuty nad drugim na mecie Holendrem Daanem de Groot. Lider wyścigu Belg Gustav Verschueren przyjechał na metę czwarty, dzięki czemu Stabliński został nowym liderem wyścigu. Dobra postawa Niemców z NRD spowodowała, że zespół NRD został nowym liderem w klasyfikacji drużynowej. Po koszmarnej jeździe na pierwszych dwóch etapach z nieco lepszej strony pokazali się Polacy. Najlepszy z nich Henryk Hadasik zajął 8. miejsce, a reprezentacja awansowała na siódmą lokatę, choć jej strata do liderów znów się powiększyła.

Klasyfikacja indywidualna na III etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Francja/Polska Jan Stabliński Polonia Francuska 5h 17'04"
42,2 km/h
2. Holandia Daan de Groot Holandia + 1'07"
3. Dania Jörgen Falkbøll Dania + 1'09"
4. Belgia Gustav Verschueren Belgia + 1'10"
5. Rumunia w epoce komunizmu Constantin Sandru Rumunia + 1'11"
6. Niemiecka Republika Demokratyczna Heinz Gleinig NRD + 1'14"
7. Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich NRD + 1'14"
8. Polska Henryk Hadasik Polska + 1'29"
9. Holandia Johannes van Ingen Holandia + 1'44"
10. Dania Christian Pedersen Dania + 3'03"

Etap IV Katowice - Wrocław (189 km)[edytuj | edytuj kod]

Czwarty etap wyścigu zakończył się ponownie zwycięstwem kolarzy, którzy zdecydowali się na ucieczkę. Wygrał Bułgar Dimityr Bobczew, a tuż za nim linię mety minął reprezentant NRD Gustav-Adolf Schur. Na finiszu odskoczyli oni od Duńczyka Jörgena Falkbølla. Lider wyścigu Jan Stabliński kontrolował sytuację i minął linię mety na piątym miejscu ze stratą około trzech minut do zwycięzcy. Z niezłej strony pokazali się Polacy, którzy zespołowo wygrali etap. Dwóch z nich znalazło się w pierwszej dziesiątce. W klasyfikacji drużynowej prowadzenie utrzymała drużyna NRD.

Klasyfikacja indywidualna na IV etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Ludowa Republika Bułgarii Dimityr Bobczew Bułgaria 4h 37'43"
40,1 km/h
2. Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur NRD + 0"
3. Dania Jörgen Falkbøll Dania + 0'17"
4. Holandia Daan de Groot Holandia + 2'53"
5. Francja/Polska Jan Stabliński Polonia Francuska + 3'03"
6. Belgia Gustav Verschueren Belgia + 3'03"
7. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 3'18"
8. Polska Władysław Klabiński Polska + 3'18"
9. Polska Stanisław Królak Polska + 3'18"
10. Wielka Brytania Ian Steel Wielka Brytania + 3'25"

Etap V Wrocław - Görlitz (180 km)[edytuj | edytuj kod]

Piąty etap, kończył polską część 5. edycji Wyścigu Pokoju. Meta usytuowana była w nadgranicznym Görlitz już po stronie NRD. Na tym etapie ponownie z dobrej strony pokazał się lider wyścigu Jan Stabliński z Polonii Francuskiej. Na metę dojechał w dwuosobowej ucieczce z Bułgarem Milko Dimowem, który wygrał ten etap. Stabliński umocnił się na pozycji lidera i wielu zaczęło upatrywać w nim faworyta do wygrania całego wyścigu. W klasyfikacji drużynowej prowadziła nadal reprezentacja NRD.

Klasyfikacja indywidualna na V etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria 4h 45'13"
37,9 km/h
2. Francja/Polska Jan Stabliński Polonia Francuska + 0'02"
3. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 1'21"
4. Czechosłowacja Stanislav Svoboda Czechosłowacja + 1'21"
5. Belgia Gustav Verschueren Belgia + 2'16"
6. Holandia Daan de Groot Holandia + 2'20"
7. Francja Robert Jonett Francja + 3'02"
8. Wielka Brytania John Greenfield Wielka Brytania + 3'11"
9. Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur NRD + 3'21"
10. Wielka Brytania Ian Steel Wielka Brytania + 5'42"

Etap VI Budziszyn - Berlin (208 km)[edytuj | edytuj kod]

Szósty etap 5. edycji Wyścigu Pokoju, który odbył się po dniu odpoczynku, był popisem jednego kolarza, Austriaka Franza Deutscha. Wygrał on etap po samotnej jeździe z przewagą blisko czterech i pół minuty nad drugim na mecie Belgiem Fransem van Loveren i ponad pięciu minut nad peletonem, który przyprowadził inny Austriak Alfred Sitzwohl. Lider wyścigu Jan Stabliński przyjechał w czołówce głównej grupy i utrzymał prowadzenie w wyścigu. Drużynowymi liderami nadal była ekipa NRD, a kolarze po raz pierwszy finiszowali w Berlinie.

Klasyfikacja indywidualna na VI etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Austria Franz Deutsch Austria 5h 31'36"
37,7 km/h
2. Belgia Frans van Loveren Belgia + 4'27"
3. Austria Alfred Sitzwohl Austria + 5'19"
4. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 5'19"
5. Francja/Polska Jan Kuźnicki Polonia Francuska + 5'19"
6. Holandia Daan de Groot Holandia + 5'19"
7. Francja/Polska Jan Stabliński Polonia Francuska + 5'19"
8. Belgia Gustav Verschueren Belgia + 5'19"
9. Belgia Joseph Verhelst Belgia + 5'19"
10-12. Sklasyfikowano ex aequo:
Holandia Andre van Neerden (Holandia)
Niemiecka Republika Demokratyczna Paul Dinter (NRD)
Czechosłowacja Karel Nesl (Czechosłowacja)
+ 5'21"

Etap VII Berlin - Lipsk (205 km)[edytuj | edytuj kod]

Siódmy etap to pierwszy atak reprezentacji Wielkiej Brytanii. Kolarzy jadący w jej barwach zainicjowali 14-osobową ucieczkę. Nie znalazł się w niej dotychczasowy lider wyścigu Jan Stabliński z Polonii Francuskiej, skutkiem czego stracił koszulkę lidera wyścigu na rzecz Jana Veselego z ekipy Czechosłowacji. Jednak tracił do niego tylko jedną sekundę. Ostatecznie w Lipsku najlepszy okazał się inny reprezentant Polonii Francuskiej Jan Kuźnicki, który minimalnie wyprzedził Bułgara Milko Dimowa. Inicjatorzy ucieczki, Brytyjczycy, znaleźli się pod koniec pierwszej dziesiątki, jednak drużynowo wygrali ten etap i dzięki temu przejęli prowadzenie w klasyfikacji drużynowej wyścigu. W 14-osobowej ucieczce znalazł się też jeden reprezentant Polski - Wacław Wójcik, który ostatecznie ukończył etap na 13. miejscu.

Klasyfikacja indywidualna na VII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Francja/Polska Jan Kuźnicki Polonia Francuska 5h 30'42"
37,2 km/h
2. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 0'01"
3. Niemiecka Republika Demokratyczna Rudi Kirchhoff NRD + 0'02"
4. Austria Franz Deutsch Austria + 0'03"
5. Holandia Johannes La Grouw Holandia + 0'04"
6. Francja Robert Jonett Francja + 0'04"
7. Czechosłowacja Karel Nesl Czechosłowacja + 0'05"
8. Dania Gunnar Røpke Dania + 0'06"
9. Wielka Brytania Ian Steel Wielka Brytania + 0'07"
10. Wielka Brytania Davis Wood Wielka Brytania + 0'07"

Etap VIII Lipsk - Chemnitz (212 km)[edytuj | edytuj kod]

Ósmy etap przyniósł ponowny atak reprezentacji Wielkiej Brytanii. Tym razem w sześcioosobowej czołówce jedzie aż trzech Brytyjczyków. Kolarze po raz pierwszy w historii Wyścigu Pokoju pokonują stromą Bergstraße w miejscowości Meerane nazwaną wówczas „ścianą płaczu”(340-metrowy odcinek ulicy, którego nachylenie wynosi 12%). Ostatecznie w Chemnitz etap wygrywa Belg Raymond Vanhoven. Jednak największym zwycięzcą etapu został Szkot Ian Steel reprezentujący Wielką Brytanię, który zdobył koszulkę lidera wyścigu, gdyż dotychczasowi lider Jan Veselý i wicelider Jan Stabliński stracili do niego niemal dziesięć minut. Zespół Wielkiej Brytanii umocnił się również na pozycji lidera w klasyfikacji drużynowej wyścigu.

Klasyfikacja indywidualna na VIII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Belgia Raymond Vanhoven Belgia 5h 54'12"
35,9 km/h
2. Czechosłowacja Stanislav Svoboda Czechosłowacja + 0'01"
3. Wielka Brytania John Greenfield Wielka Brytania + 0'03"
4. Wielka Brytania Ian Steel Wielka Brytania + 0'04"
5. Wielka Brytania Kenneth Jowett Wielka Brytania + 0'06"
6. Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich NRD + 0'16"
7. Belgia Gustav Verschueren Belgia + 4'53"
8. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 9'51"
9. Holandia Daan de Groot Holandia + 9'52"
10. Francja/Polska Jan Stabliński Polonia Francuska + 9'53"

Etap IX Chemnitz - Bad Schandau (117 km)[edytuj | edytuj kod]

Dziewiąty etap ponownie padł łupem kolarzy, którzy znaleźli się w uciecze. Tym razem liczyła ona pięć osób. Wśród nich znalazł się lider wyścigu Ian Steel reprezentujący Wielką Brytanię. Etapowe zwycięstwo odniósł reprezentant Czechosłowacji Jana Veselý, który na finiszu pokonał Polaka Stanisława Królaka, co było jednym z pierwszych zwiastunów jego późniejszych tryumfów w Wyścigu Pokoju. Kolejną stratę na tym etapie poniósł Jan Stabliński, który przyjechał na czele drugiej grupy niemal pięć minut za Veselým. Reprezentacja Wielkiej Brytanii spokojnie kontrolując sytuację utrzymała w klasyfikacji drużynowej znaczną przewagę nad kolejnymi zespołami. Po tym etapie zakończyła się niemiecka część wyścigu a kolejny dzień był dniem odpoczynku.

Klasyfikacja indywidualna na IX etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja 3h 11'22"
36,7 km/h
2. Polska Stanisław Królak Polska + 0"
3. Belgia Joseph Verhelst Belgia + 0"
4. Wielka Brytania Ian Steel Wielka Brytania + 0'01"
5. Ludowa Republika Bułgarii Petre Dimitrow Bułgaria + 0'02"
6. Francja/Polska Jan Stabliński Polonia Francuska + 4'55"
7. Włochy Luigi Federici Włochy + 4'56"
8. Belgia Gustav Verschueren Belgia + 5'09"
9. Holandia Johannes La Grouw Holandia + 5'09"
10. Polska Wacław Wójcik Polska + 5'10"

Etap X Hřensko - Pilzno (210 km)[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywany po dniu przerwy dziesiąsty etap 5. edycji Wyścigu Pokoju, był pierwszym etapem w czechosłowackiej części wyścigu. Przyniósł on próbę kontrataku ze strony Jana Stablińskiego z Poloniii Francuskiej, który po samotnej ucieczce wygrał ten etap odrabiając nieco strat do lidera wyścigu Iana Steela z Wielkiej Brytanii. Jednak lider wyścigu i jego zespół mieli wszystko pod kontrolą i nie pozwolili Stablińskiemu uciec zbyt daleko. W klasyfikacji drużynowej przewaga Wielkiej Brytanii pozostała niezagrożona.

Klasyfikacja indywidualna na X etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Francja/Polska Jan Stabliński Polonia Francuska 5h 51'54"
35,8 km/h
2. Austria Franz Deutsch Austria + 0'44"
3. Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur NRD + 0'45"
4. Polska Wacław Wójcik Polska + 0'49"
5. Dania Gunnar Røpke Dania + 1'28"
6. Czechosłowacja Stanislav Svoboda Czechosłowacja + 2'50"
7. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 2'50"
8. Belgia Frans van Loveren Belgia + 2'50"
9. Polska Władysław Klabiński Polska + 2'50"
10. Czechosłowacja Jan Knezourek Czechosłowacja + 2'50"

Etap XI Pilzno - Czeskie Budziejowice (152 km)[edytuj | edytuj kod]

Na jedenastym etapie powiodła się ucieczka dwóch kolarzy Holendra Daana de Groota i Włocha Luigiego Federici. Przyjechali oni na metę z ponad trzyminutową przewagą nad główną grupą, w której spokojnie jechał lider wyścigu Ian Steel z Wielkiej Brytanii. Etap po finiszu wygrał de Groot. W klasyfikacji generalnej wyścigu, zarówno indywidualnej jak i drużynowej nie doszło do żadnych zmian w czołówce.

Klasyfikacja indywidualna na XI etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Holandia Daan de Groot Holandia 3h 53'46"
39,0 km/h
2. Włochy Luigi Federici Włochy + 0'01"
3. Czechosłowacja Stanislav Svoboda Czechosłowacja + 3'04"
4. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 3'04"
5. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 3'04"
6. Austria Alfred Sitzwohl Austria + 3'04"
7. Belgia Gustav Verschueren Belgia + 3'04"
8. Francja/Polska Jan Stabliński Polonia Francuska + 3'04"
9. Dania Gunnar Røpke Dania + 3'05"
10. Niemiecka Republika Demokratyczna Rudi Kirchhoff NRD + 3'05"

Etap XII Czeskie Budziejowice - Praga (195 km)[edytuj | edytuj kod]

Przed ostatnim etapem 5. edycji Wyścigu Pokoju liderzy klasyfikacji zarówno indywidualnej jak i drużynowej mieli na tyle dużą przewagę, że tylko pech mógł pozbawić ich zwycięstwa. Skorzystali z tego kolarze gospodarzy czyli Czechosłowacji, których czterech znalazło się w pierwszej dziesiątce. Zwycięzcą etapu został Josef Skořepa, który przed niedaleko od mety oderwał się od współtowarzysza ucieczki Gustava-Adolfa Schura z NRD i wygrał etap. Trzecie miejsce zajął kolejny reprezentant Czechosłowacji Stanislav Svoboda, który przyprowadził główną grupę. Zwycięzcą wyścigu został reprezentujący Wielką Brytanię Ian Steel, który został drugim po Aleksandarze Zoriciu tryumfatorem Wyścigu Pokoju, który nie wygrał etapu. W klasyfikacji drużynowej zwyciężyła reprezentacja Wielkiej Brytanii. Były to jedyne zwycięstwa kolarzy z tego kraju zarówno w klasyfikacji indywidualnej jak i drużynowej. Polscy kolarze nie mogli zaliczyć wyścigu do udanych. Najlepszy z nich Wacław Wójcik został ostatecznie sklasyfikowany na 14. miejscu ze stratą ponad 48 minut do zwycięzcy. Reprezentacja Polski została sklasyfikowana na piątym miejscu ze stratą ponad godziny i dwudziestu minut do Brytyjczyków. Radość polskim kibicom sprawił za to Jan Stabliński, który ostatecznie ukończył wyścig na trzecim miejscu ze stratą trzech minut i ośmiu sekund do Iana Steela. Zespół Polonii Francuskiej, w barwach której jechał Stabliński, został zdekompletowany i nie był klasyfikowany jako drużyna.

Klasyfikacja indywidualna na XII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Josef Skořepa Czechosłowacja 5h 30'44"
35,4 km/h
2. Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur NRD + 0'34"
3. Czechosłowacja Stanislav Svoboda Czechosłowacja + 4'30"
4. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 4'31"
5. Austria Alfred Sitzwohl Austria + 4'32"
6. Belgia Joseph Verhelst Belgia + 4'32"
7. Czechosłowacja Jan Knezourek Czechosłowacja + 4'32"
8. Belgia Gustav Verschueren Belgia + 4'32"
9. Wielka Brytania Ian Steel Wielka Brytania + 4'32"
10. Holandia Johannes La Grouw Holandia + 4'33"

Etapy podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Etap Data Start - meta Długość (km) Zwycięzca etapu Czas Lider wyścigu Lider
klasyfikacji drużynowej
I etap 30 kwietnia dookoła Warszawy 105 km Belgia Gustav Verschueren 2h 35'14" Belgia Gustav Verschueren Belgia Belgia
II etap 1 maja Warszawa - Łódź 139 km Czechosłowacja Stanislav Svoboda 3h 51'15"
III etap 2 maja Łódź - Chorzów 223 km Polska/Francja Jan Stabliński 5h 17'04" Polska/Francja Jan Stabliński Niemiecka Republika Demokratyczna NRD
IV etap 3 maja Katowice - Wrocław 189 km Ludowa Republika Bułgarii Dimityr Bobczew 4h 37'43"
V etap 4 maja Wrocław - Görlitz 180 km Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow 4h 45'13"
VI etap 6 maja Budziszyn - Berlin 208 km Austria Franz Deutsch 5h 31'36"
VII etap 7 maja Berlin - Lipsk 205 km Polska/Francja Jan Kuźnicki 5h 30'42" Czechosłowacja Jan Veselý Wielka Brytania Wielka Brytania
VIII etap 8 maja Lipsk - Chemnitz 212 km Belgia Raymond Vanhoven 5h 54'12" Wielka Brytania Ian Steel
IX etap 9 maja Chemnitz - Bad Schandau 117 km Czechosłowacja Jan Veselý 3h 11'22"
X etap 11 maja Hřensko - Pilzno 210 km Polska/Francja Jan Stabliński 5h 51'54"
XI etap 12 maja Pilzno - Czeskie Budziejowice 152 km Holandia Daan de Groot 3h 53'46"
XII etap 13 maja Czeskie Budziejowice - Praga 195 km Czechosłowacja Josef Skořepa 5h 30'44"

Końcowa klasyfikacja generalna[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja indywidualna[edytuj | edytuj kod]

Poz. Zawodnik Drużyna Czas
(śr. prędkość)
1. Wielka Brytania Ian Steel Wielka Brytania 57h 06'17"
37,4 km/h
2. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 2'35"
3. Francja/Polska Jan Stabliński Polonia Francuska + 3'08"
4. Belgia Gustav Verschueren Belgia + 6'45"
5. Holandia Daan de Groot Holandia + 9'34"
6. Wielka Brytania Kenneth Jowett Wielka Brytania + 15'19"
7. Austria Franz Deutsch Austria + 17'54"
8. Wielka Brytania John Greenfield Wielka Brytania + 23'58"
9. Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich NRD + 24'00"
10. Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur NRD + 24'04"
...
14. Polska Wacław Wójcik Polska + 48'02"
16. Polska Władysław Klabiński Polska + 54'02"
22. Polska Stanisław Królak Polska + 1h 11'44"
23. Polska Henryk Hadasik Polska + 1h 12'54"
27. Polska Wacław Wrzesiński Polska + 1h 21'00"
31. Francja/Polska Jan Kuźnicki Polonia Francuska + 1h 34'51"
57. Polska Jerzy Jarząbek Polska + 4h 44'28"

Klasyfikacja drużynowa[edytuj | edytuj kod]

Poz. Drużyna Czas
1. Wielka Brytania 171h 37'40"
2. Czechosłowacja + 29'30"
3. NRD + 55'49"
4. Belgia + 1h 16'51"
5. Polska + 1h 21'34"
6. Bułgaria + 1h 44'07"
7. Holandia + 2h 45'46"
8. Rumunia + 5h 19'45"
9. Dania + 5h 22'14"
10. Austria + 6h 12'38"
11. Włochy + 6h 15'56"
12. Węgry + 7h 36'48"
13. Finlandia + 14h 51'32"
14. Triest + 20h 31'34"
nieklasyfikowane: Francja, Polonia Francuska


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]