Wyścig Pokoju 1953

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
kolarstwo szosowe Wyścig Pokoju 1953
1952 1954
Data 2-17 maja 1953
Etapów 12
Dystans 2239 km
Czas zwycięzcy 62h 41'12"
Zgłoszenia 93 kolarzy
Ukończyło wyścig 38 kolarzy
Podium
Pierwsze miejsce Dania Christian Pedersen
Drugie miejsce Dania Hans Andresen
Trzecie miejsce Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur
Pozostałe klasyfikacje
Najwszechstronniejszych {{{najwszechstronniejszych}}}
Drużynowa Niemiecka Republika Demokratyczna NRD

6 edycja Wyścigu Pokoju (fr. Course de la Paix) odbyła się w dniach 2-17 maja 1953 r. Tym razem ten wyścig kolarski organizowany przez redakcje: Trybuny Ludu, Rudého Práva oraz Neues Deutschland oraz związki kolarskie odpowiednio Polski, Czechosłowacji i NRD, wystartował z Bratysławy. Był to na długie lata jedyny taki wyjątek[1]. Wyścig był nieco dłuższy niż poprzednia edycja i liczył 2239 km.
W klasyfikacji indywidualnej zwyciężył Duńczyk Christian Pedersen, a w klasyfikacji drużynowej po raz pierwszy w historii zespół NRD. Sędzią głównym wyścigu był Karel Tocl z Czechosłowacji.

Składy drużyn[edytuj | edytuj kod]

W wyścigu wystartowało 93 kolarzy, spośród których zaledwie 38 dotarło do mety w Warszawie. Wpływ na to miały bardzo niesprzyjające warunki atmosferyczne panujące na części etapów. Kolarze ci byli członkami 16 zespołów. Po raz pierwszy w wyścigu udział wzięły reprezentacje Norwegii i Szwecji. W porównaniu z poprzednią edycją zabrakło kolarzy z Holandii i Włoch. Na starcie nie było również tryumfatora z poprzedniego roku Iana Steela, choć pojawiła się reprezentacja Wielkiej Brytanii. Reprezentacje Francji i Finlandii podobnie jak w latach poprzednich zostały wystawione przez robotnicze związki sportowe: francuski Fédération Sportive et Gymnique du Travail (FSGT) oraz fiński Työväenen Urheiluliitto (TUL)
Większość drużyn składała się z 6 zawodników. Wyjątkiem były zespoły Francji, Włoch i Polonii Francuskiej złożone z pięciu kolarzy.
Zespoły i kolarze, którzy wzięli udział w 6. edycji Wyścigu Pokoju:

Wielka Brytania Wielka Brytania
1 – Bob Maitland
2 – Gordon Thomas
3 – Peter Proctor
4 – Stanley Jones
5 – Alfred Newman
6 – William Bellamy
Belgia Belgia
07 – Albert Eloot
08 – Jacques Rebry
09 – Raymond Vanhoven
10 – Louis van Schil
11 – Louis Ruwet
12 – Marcel Trefois
Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria
13 – Ilja Krestew
14 – Bojan Kocew
15 – Dimitri Kolew
16 – Janko Ognenski
17 – Cvetan Baczew
18 – Christo Iliew
Flag of Denmark.svg Dania
19 – Kaj Allan Olsen
20 – Hans Andresen
21 – Christian Pedersen
22 – Max Jørgensen
23 – Wedel Østergaard
24 – Finn Thygesen
Finlandia Finlandia (TUL)
25 – Veikko-Ihmari Kasslin
26 – Veikko Haaga
27 – Aimo Jokinen
28 – Reino Ranta
29 – Kari Lehto
30 – Kyösti Mondolin
Francja Francja (FSGT)
31 – Gabriel Audemard
32 – Georges Berthelot
33 – Fernand Filette
34 – Charles Pedergnana
35 – Christian Radigon
36 – Roger Sabatier
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Węgry
43 – Bela Bartusek
44 – Imre Ripp
45 – Lajos Szabo
46 – Josef Kiss-Dala
47 – Mihály Mayer
48 – Lajos Sipos
Norwegia Norwegia
49 – Wilhelm Trygg
50 – Aage Kjelstrup
51 – Erling Christiansen
52 – Roald Hammerstad
53 – Aulid Andersen
54 – Eulind Holgersen
Austria Austria
55 – Franz Deutsch
56 – Paul Fülöp
57 – Herbert Gastaltner
58 – Walter Müller
59 – Alfred Sitzwohl
60 – Max Bulla
Rumunia w epoce komunizmu Rumunia
61 – Victor Georgescu
62 – Constantin Stanescu
63 – Nicolae Chicomban
64 – Nicolae Maxim
65 – Constantin Dumitrescu
66 – Gheorghe Sandru
Free Territory Trieste Flag.svg Triest (drużyna robotnicza)
67 – Sante Orso
68 – Rinaldo Vrabec
69 – Enrico di Luciano
70 – Enrico Sossi
71 – Gordano Dreossi
72 – Giuseppe Mosetti
Niemiecka Republika Demokratyczna NRD
73 – Erich Schulz
74 – Bernhard Trefflich
75 – Gustav-Adolf Schur
76 – Lothar Meister
77 – Erich Zawadski
78 – Paul Dinter
Polska Polska
79 – Mieczysław Wilczewski
80 – Henryk Hadasik
81 – Stanisław Królak
82 – Władysław Klabiński
83 – Wacław Wójcik
84 – Mieczysław Ulik
Czechosłowacja Czechosłowacja
85 – Jan Kubr
86 – Jan Knezourek
87 – Miroslav Malek
88 – Karel Nesl
89 – Vlastimil Ružička
90 – Karel Kuneš
Francja/Polska Polonia Francuska
91 – Piotr Radowicz
92 – Edmund Sikora
93 – Aleksander Pawlisiak
94 – Jan Wyszyński
95 – Wacław Chraplak
96 – Jan Kuźnicki
Szwecja Szwecja
97 – Ivarson
98 – Bäckman
99 – Gransten
0
0
0


Trasa wyścigu[edytuj | edytuj kod]

6. edycja Wyścigu Pokoju, była najdłuższa z dotychczasowych. Liczyła 2239 km podzielonych na dwanaście etapów. Start po raz pierwszy w historii odbył się w Bratysławie, później przez Pragę i Berlin kolarze dojechali do mety wyścigu w Warszawie. Pierwsze cztery etapy prowadziły przez terytorium Czechosłowacji. Później po dniu przerwy kolejne cztery etapy rozegrano w NRD i po kolejnym dniu przerwy ostatnie cztery etapy w Polsce. Najdłuższym etapem był etap ósmy z Berlina do Görlitz liczący 226 km. Niewiele krótszy był również drugi etap z Brna do Pragi liczący 224 km. Najkrótszym etapem był ten ostatni rozgrywany na trasie z Łodzi do Warszawy – liczył 139 km.

Przebieg wyścigu[edytuj | edytuj kod]

Rywalizację w 6. edycji Wyścigu Pokoju można podzielić na trzy części. Każda z nich przebiegał przez terytorium innego państwa i każda miała cztery etapy. Pierwsza część rozgrywana na czeskich „kopcach” miała codziennie innego lidera. Z bardzo dobrej strony pokazali się Duńczycy, których liderem był Christian Pedersen. Na koniec tej część to właśnie on założył żółtą koszulkę lidera wyścigu a jego koledzy z drużyny prowadzili w klasyfikacji drużynowej.
Część druga rozgrywana na szosach NRD charakteryzowała się fatalną pogodą, która miała znaczący wpływ na przebieg rywalizacji. Najgorsze wydarzyło się na najdłuższym etapie z Berlina do Görlitz, na którym fatalna pogoda przetrzebiła peleton. Na pozycji lidera miejscami zamieniają się Duńczycy Pedersen i Hans Andresen, ale ponownie na jej zakończenie w żółtej koszulce jechał Pedersen. Równie drużynowymi liderami nadal był jego zespół.
Trzecia część to ponowna odmiana pogody, która znacznie się poprawiła. Wszystkie etapy rozgrywane w Polsce wygrali Polacy (jeden z nich był członkiem drużyny Polonii Francuskiej). Reprezentacja Polski walczyła o to, aby w ogóle być klasyfikowaną jako drużyna, gdyż po problemach w pierwszych dwóch częściach jechało już tylko trzech Polaków (do klasyfikacji drużynowej liczyły się czas trzech kolarzy). Tymczasem w walce o zwycięstwo indywidualne w wyścigu liczyli się tylko Duńczycy, których próbował jeszcze naciskać Gustav-Adolf Schur z NRD. Ostatecznie zwycięzcą wyścigu został Pedersen. Ciekawsza była walka o tryumf w klasyfikacji drużynowej. Reprezentacja NRD mocno atakowała pozycję Duńczyków i ostatecznie wyszła z tej walki zwycięsko.

Etapy[edytuj | edytuj kod]

Etap I BratysławaBrno (170 km)[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy etap 6. edycji Wyścigu Pokoju to było rozpoznawanie sił poszczególnych zespołów i kolarzy. Ostatecznie etap wygrał Belg Albert Eloot, który odskoczył nieznacznie od porozrywanego peletonu i na mecie osiągnął przewagę jedenastu sekund nad drugim kolarzem. Został też pierwszym liderem wyścigu. W klasyfikacji drużynowej prowadzenie objęli Brytyjczycy, których trzech zajęło miejsca w pierwszej dziesiątce. Z Polaków z dobrej strony pokazał się jedynie Henryk Hadasik, który zajął czwarte miejsce. Pozostali Polacy zaczęli wyścig słabo i zajęli odległe pozycje.

Klasyfikacja indywidualna na I etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Belgia Albert Eloot Belgia 4h 25'26"
38,4 km/h
2. Wielka Brytania Bob Maitland Wielka Brytania + 0'11"
3. Dania Christian Pedersen Dania + 0'12"
4. Polska Henryk Hadasik Polska + 0'13"
5. Belgia Louis van Schil Belgia + 0'14"
6. Wielka Brytania Peter Proctor Wielka Brytania + 0'19"
7. Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich NRD + 0'20"
8. Wielka Brytania Alfred Newman Wielka Brytania + 0'24"
9-10. Sklasyfikowano ex aequo:
Norwegia Wilhelm Trygg (Norwegia)
Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur (NRD)
+ 0'33"

Etap II Brno – Praga (224 km)[edytuj | edytuj kod]

Drugi etap 6. edycji Wyścigu Pokoju był jednocześnie jej drugim najdłuższym etapem. Na metę dojechała czteroosobowa ucieczka, w której było dwóch Duńczyków Christian Pedersen oraz Hans Andresen, Austriak Franz Deutsch i Brytyjczyk Bob Maitland. Na finiszu wygrał Pedersen, a cała czwórka osiągnęła przewagę blisko siedmiu minut nad kolejnymi kolarzami. Dzięki temu liderem wyścigu został zwycięzca etapu Pedersen, a Duńczycy przejęli niebieskie koszulki liderów klasyfikacji drużynowej. Najlepszy z Polaków Wacław Wójcik zajął siódme miejsce ze stratą ponad siedmiu minut do zwycięzcy.

Klasyfikacja indywidualna na II etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Dania Christian Pedersen Dania 6h 09'27"
36,4 km/h
2-4. Sklasyfikowano ex aequo:
Wielka Brytania Bob Maitland (Wielka Brytania)
Dania Hans Andresen (Dania)
Austria Franz Deutsch (Austria)
+ 0"
5. Niemiecka Republika Demokratyczna Erich Schulz NRD + 6'50"
6. Belgia Louis van Schil Belgia + 6'58"
7. Polska Wacław Wójcik Polska + 7'08"

Etap III Praga – Karlove Vary (173 km)[edytuj | edytuj kod]

Na trzecim etapie podobnie, jak na poprzednim do mety dojechała ucieczka. Tym razem znalazło się w niej ośmiu kolarzy. Etapowym zwycięzcą i nowym liderem wyścigu został Austriak Franz Deutsch. Tym razem słabiej pojechali Duńczycy, którzy stracili na rzecz Brytyjczyków prowadzenie w klasyfikacji drużynowej. Przyzwoicie spisali się Polacy Władysław Klabiński (jechał w ucieczce i ukończył etap z minimalną stratą do zwycięzcy) i Wacław Wójcik (przyjechał na dziewiątym miejscu ze stratą nieco ponad półtorej minuty). Niestety pecha miał Henryk Hadasik, który uczestniczył w kraksie i musiał wycofać się z wyścigu.

Klasyfikacja indywidualna na III etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Austria Franz Deutsch Austria 4h 46'19"
36,3 km/h
2-6. Sklasyfikowano ex aequo:
Belgia Louis van Schil (Belgia)
Rumunia w epoce komunizmu Nicolae Maxim (Rumunia)
Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich (NRD)
Czechosłowacja Miroslav Malek (Czechosłowacja)
Czechosłowacja Jan Knezourek (Czechosłowacja)
+ 0"
7-8. Sklasyfikowano ex aequo:
Polska Władysław Klabiński (Polska)
Francja Roger Sabatier (Francja)
+ 0'06"
9. Polska Wacław Wójcik Polska + 1'39"
10-11. Sklasyfikowano ex aequo:
Wielka Brytania Bob Maitland (Wielka Brytania)
Belgia Albert Eloot (Belgia)
+ 5'29"

Etap IV Karlove Vary – Děčín (160 km)[edytuj | edytuj kod]

Czwarty etap 6. edycji Wyścigu Pokoju kończył czechosłowacką część wyścigu. Zakończył się on podobnie do dwóch poprzednich. Na metę dojechała trzyosobowa ucieczka, w której było dwóch Duńczyków (podobnie jak na drugim etapie byli to Hans Andresen i Christian Pedersen) oraz reprezentant gospodarzy Vlastimil Ružička, który wygrał ten etap (było to już jego dziewiąte zwycięstwo etapowe). Liderem wyścigu został ponownie Pedersen. Za trójką, która jako pierwsza dojechała do mety etap ukończyła, ze stratą blisko czterech minut, kolejna trzyosobowa grupka, a ponad minutę później główna grupa. Dzięki temu, że w pierwszej trójce było dwóch Duńczyków, reprezentacja tego kraju wróciła na pozycję lidera klasyfikacji drużynowej.

Klasyfikacja indywidualna na IV etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja 4h 22'07"
36,6 km/h
2-3. Sklasyfikowano ex aequo:
Dania Hans Andresen (Dania)
Dania Christian Pedersen (Dania)
+ 0"
4-6. Sklasyfikowano ex aequo:
Belgia Albert Eloot (Belgia)
Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur (NRD)
Norwegia Wilhelm Trygg (Norwegia)
+ 3'56"
7-9. Sklasyfikowano ex aequo:
Francja/Polska Aleksander Pawlisiak (Polonia Francuska)
Francja Fernand Filette (Francja)
Francja/Polska Wacław Chraplak (Polonia Francuska)
+ 5'15"
10-13. Sklasyfikowano ex aequo:
Dania Max Jørgensen (Dania)
Czechosłowacja Miroslav Malek (Czechosłowacja)
Czechosłowacja Karel Nesl (Czechosłowacja)
Francja Christian Radigon (Francja)
+ 5'15"

Etap V Bad SchandauKarl-Marx-Stadt[2] (195 km)[edytuj | edytuj kod]

Po dniu przerwy piąty etap rozpoczął rywalizację kolarzy na terenie NRD. Zmieniła się pogoda, jazdę kolarzom utrudniał zimny deszcz i lodowaty wiatr. Na skutek takich warunków peleton rozpadł się na wiele grupek. Zwycięzcą tego trudnego etapu został Bułgar Bojan Kocew, który wyprzedził o około pół minuty kolejną grupkę kolarzy. Żółtą koszulkę lidera wyścigu utrzymał Duńczyk Christian Pedersen. Również drużynowo reprezentanci tego kraju utrzymali prowadzenie. Dla polskich kolarzy był to bardzo nieudany etap i wszyscy ponieśli duże starty. Najlepszy z nich Stanisław Królak był 36. ze stratą ponad dwudziestu sześciu minut. W klasyfikacji drużynowej reprezentacja Polski straciła do zwycięskich Duńczyków dwie godziny.

Klasyfikacja indywidualna na V etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Ludowa Republika Bułgarii Bojan Kocew Bułgaria 6h 16'38"
31,1 km/h
2. Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister NRD + 0'24"
3. Dania Wedel Østergaard Dania + 0'24"
4. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja + 0'25"
5. Ludowa Republika Bułgarii Dimitri Kolew Bułgaria + 0'28"
6. Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur NRD + 0'35"
7. Dania Hans Andresen Dania + 0'46"
8. Belgia Albert Eloot Belgia + 1'51"
9. Belgia Louis Ruwet Belgia + 4'16"
10. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Josef Kiss-Dala Węgry + 4'16"

Etap VI Karl-Marx-Stadt[2]Lipsk (187 km)[edytuj | edytuj kod]

Na szóstym etapie pogoda również nie dopisała kolarzom. Nadal padał deszcz i wiał silny wiatr. Jednak tym razem peleton nie podzielił się aż tak bardzo jak na poprzednim etapie. Do mety w Lipsku jako pierwsi dojechali dwaj kolarze: reprezentant Czechosłowacji Miroslav Malek i jadący kolejny już raz w czołówce Duńczyk Hans Andresen. Ostatecznie Malek wygrał etap a Andresen zdobył żółtą koszulkę lidera wyścigu. Trzecie miejsce na tym etapie zajął Gustav-Adolf Schur z NRD, który stracił do zwycięzcy nieco ponad minutę. Za nim do mety dojechał jeszcze samotnie Belg Jacques Rebry, a później już peleton, który zanotował blisko pięć minut straty do zwycięzcy etapu. Trudów wyścigu nie wytrzymali Wacław Wójcik i Mieczysław Ulik, którzy wycofali się z wyścigu. To spowodowało, że na kolejnych etapach reprezentacja Polski jechała w najmniejszym dopuszczalnym, trzyosobowym, składzie. Drużynowymi liderami wyścigu pozostali Duńczycy.

Klasyfikacja indywidualna na VI etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Miroslav Malek Czechosłowacja 5h 58'32"
31,3 km/h
2. Dania Hans Andresen Dania + 0"
3. Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur NRD + 1'06"
4. Belgia Jacques Rebry Belgia + 3'20"
5. Dania Max Jørgensen Dania + 4'43"
6. Belgia Louis Ruwet Belgia + 4'43"
7. Austria Alfred Sitzwohl Austria + 4'43"
8. Niemiecka Republika Demokratyczna Paul Dinter NRD + 4'43"
9. Francja/Polska Aleksander Pawlisiak Polonia Francuska + 4'43"
10. Norwegia Wilehlm Trygg Norwegia + 4'43"

Etap VII Lipsk – Berlin (199 km)[edytuj | edytuj kod]

Na siódmym etapie nieco polepszyła się pogoda. Mimo to peleton podzielił się na mniejsze grupki. Do mety jako pierwsza dojechała ośmioosobowa grupa, w której znaleźli się kolarze, którzy byli faworytami do wygrania wyścigu. Było więc dwóch Duńczyków – aktualny lider Hans Andresen i Christian Pedersen, oraz podążających za nimi jak cienie dwóch reprezentantów NRDGustav-Adolf Schur i Lothar Meister, a także Austriak Franz Deutsch i Czechosłowak Vlastimil Ružička, oraz dwóch Polaków choć reprezentujących różne zespoły – Stanisław Królak (Polska) i Aleksander Pawlisiak (Polonia Francuska). Na mecie we wschodnim Berlinie najszybszy okazał się lider wyścigu Andresen, który umocnił się na prowadzeniu w klasyfikacji generalnej wyścigu. Również reprezentacja Danii powiększyła swoją przewagę nad kolejnymi zespołami w klasyfikacji drużynowej.

Klasyfikacja indywidualna na VII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Dania Hans Andresen Dania 5h 41'11"
35,0 km/h
2. Francja/Polska Aleksander Pawlisiak Polonia Francuska + 0"
3. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja + 0"
4. Austria Franz Deutsch Austria + 0"
5. Polska Stanisław Królak Polska + 0"
6. Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur NRD + 0"
7. Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister NRD + 0"
8. Dania Christian Pedersen Dania + 0"
9. Wielka Brytania Gordon Thomas Wielka Brytania + 4'41"
10. Polska Mieczysław Wilczewski Polska + 4'41"

Etap VIII Berlin – Görlitz (226 km)[edytuj | edytuj kod]

Ósmy, najdłuższy etap 6. edycji Wyścigu Pokoju miał niesamowity przebieg. Od startu kolarze zmagali się ze skrajnie niekorzystną pogodą – lejącym deszczem, padającym gradem i momentami śniegiem. Na długiej 226 kilometrowej trasie wiejący lodowaty wiatr i zadymka śnieżna zdziesiątkowały peleton. W tych niezwykłych warunkach do mety jako pierwsza dojeżdża sześcioosobowa grupka, w której jechało w sumie czterech PolakówStanisław Królak i Mieczysław Wilczewski z reprezentacji Polski oraz Aleksander Pawlisiak i Piotr Radowicz z zespołu Polonii Francuskiej. Poza nimi był jeszcze Brytyjczyk Stanley Jones i reprezentant NRD Bernhard Trefflich. Po walce na finiszu wygrał reprezentant gospodarzy Trefflich. Sześć minut za nimi przyjechało kolejnych trzech kolarzy, wśród których był Duńczyk Christian Pedersen, który dzięki temu zdobył żółtą koszulkę lidera wyścigu. W klasyfikacji drużynowej bez zmian na czele Duńczycy.
Dramatyczne chwile na trasie przeżywał trzeci z reprezentantów Polski Władysław Klabiński, który chciał się wycofać. Jednak nie zgodził się na to trener i szefostwo polskiej ekipy, gdyż w tym przypadku reprezentacja Polski nie byłaby klasyfikowana w zestawieniu drużynowym. Wobec tego Klabiński zmuszony jechać dalej, pod opieką łącznika motocyklowego Michała Korsaka Zaleskiego, zatrzymując się po drodze w przydrożnych zagrodach, gdzie pił kawę ukończył etap ze stratą godziny i dwudziestu sześciu minut do zwycięzcy.

Klasyfikacja indywidualna na VIII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich NRD 5h 55'37"
38,1 km/h
2. Francja/Polska Aleksander Pawlisiak Polonia Francuska + 0"
3. Wielka Brytania Stanley Jones Wielka Brytania + 0'02"
4. Polska Stanisław Królak Polska + 0'04"
5. Francja/Polska Piotr Radowicz Polonia Francuska + 0'06"
6. Polska Mieczysław Wilczewski Polska + 0'11"
7. Dania Christian Pedersen Dania + 6'02"
8. Austria Alfred Sitzwohl Austria + 6'05"
9. Wielka Brytania Gordon Thomas Wielka Brytania + 6'12"
10. Rumunia w epoce komunizmu Nicolae Maxim Rumunia + 7'27"

Etap IX ZgorzelecWrocław (162 km)[edytuj | edytuj kod]

Po dniu przerwy i odpoczynku po trudach poprzedniego etapu kolarze wyruszyli do ścigania się na dziewiątym etapie. Poprawiła się pogoda. Przestał padać deszcz i zrobiło się cieplej. Na pierwszym polskim etapie tej edycji Wyścigu Pokoju z bardzo dobrej strony pokazali się reprezentanci Polski. Cała jadąca jeszcze w wyścigu trójka kolarzy znalazła się w pierwszej piątce kolarzy sklasyfikowanych na tym etapie. Swoje pierwsze etapowe zwycięstwo w Wyścigu Pokoju odniósł Stanisław Królak, który samotnie minął linię mety. Prawie pół minuty później na metę wpadła trójka kolarzy: Duńczyk Max Jørgensen, niezmordowany Austriak Franz Deutsch i Władysław Klabiński. Po kolejnych trzech minutach na mecie pojawił się kolejny Polak Mieczysław Wilczewski. Dopiero dwie minuty później metę etapu minął lider wyścigu Christian Pedersen z Danii. W klasyfikacji drużynowej nadal na czele utrzymali się Duńczycy.

Klasyfikacja indywidualna na IX etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Polska Stanisław Królak Polska 4h 15'47"
38,0 km/h
2. Dania Max Jørgensen Dania + 0'26"
3. Austria Franz Deutsch Austria + 0'26"
4. Polska Władysław Klabiński Polska + 0'26"
5. Polska Mieczysław Wilczewski Polska + 3'44"
6. Francja/Polska Aleksander Pawlisiak Polonia Francuska + 5'46"
7. Dania Hans Andresen Dania + 5'46"
8. Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich NRD + 5'46"
9. Dania Christian Pedersen Dania + 5'46"
10. Austria Alfred Sitzwohl Austria + 5'46"

Etap X Wrocław – Chorzów (198 km)[edytuj | edytuj kod]

Dziesiąty etap ponownie zakończył się zwycięstwem Polaka. Tym razem był to Mieczysław Wilczewski, który do mety dojechał z innym Polakiem Wacławem Chraplakiem, jadącym w barwach Polonii Francuskiej. Na trzecim miejscu ze stratą pół minuty do zwycięzcy przyjechał Stanisław Królak. Był to kolejny udany etap dla polskich kolarzy. Niewiele mniej powodów do satysfakcji mieli kolarze NRD Bernhard Trefflich i Gustav-Adolf Schur, którzy przyjechali na kolejnych miejscach, dzięki czemu reprezentacja NRD odrobiła na tym etapie ponad dwadzieścia minut do prowadzących w klasyfikacji drużynowej Duńczyków i zyskała szansę na zwycięstwo drużynowe. Liderem wyścigu pozostał Christian Pedersen, mimo iż poniósł znaczne straty do zwycięzców.

Klasyfikacja indywidualna na X etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Polska Mieczysław Wilczewski Polska 5h 05'51"
38,8 km/h
2. Francja/Polska Wacław Chraplak Polonia Francuska + 0"
3. Polska Stanisław Królak Polska + 0'29"
4. Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich NRD + 0'31"
5. Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur NRD + 0'33"
6. Francja/Polska Aleksander Pawlisiak Polonia Francuska + 2'31"
7. Dania Hans Andresen Dania + 9'24"
8. Francja/Polska Jan Wyszyński Polonia Francuska + 9'25"
9. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja + 11'55"
10. Czechosłowacja Miroslav Malek Czechosłowacja + 11'55"

Etap XI Stalinogród[3]Łódź (206 km)[edytuj | edytuj kod]

Jedenasty etap 6. edycji Wyścigu Pokoju był kolejnym etapem wygranym przez Polaka. Tym razem był to reprezentujący Polonię Francuską Aleksander Pawlisiak, który wyprzedził nieznacznie dwóch innych uczestników ucieczki Vlastimila Ružičke z Czechosłowacji i wielkiego pechowca tego etapu Stanisława Królaka, który jako pierwszy zbliżał się do mety, gdy przewrócił się na bieżni stadionu w Łodzi. Na skutek tego upadku ukończył etap na trzeciej pozycji biegnąc do mety z rowerem na ramieniu. Lider wyścigu Duńczyk Christian Pedersen wspierany przez kolegę z reprezentacji Hansa Andresena ukończył etap w pierwszej dziesiątce ze stratą czterech i pół minuty do zwycięzcy i utrzymał swoją pozycję w klasyfikacji generalnej. Jednak pomimo tego, że dwóch kolarzy znalazło się w pierwszej dziesiątce nie udało się Duńczykom utrzymać prowadzenia w klasyfikacji drużynowej. Zostali wyprzedzeni przez zespół NRD.

Klasyfikacja indywidualna na XI etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Francja/Polska Aleksander Pawlisiak Polonia Francuska 5h 31'16"
37,3 km/h
2. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja + 0'09"
3. Polska Stanisław Królak Polska + 0'09"
4. Francja Christian Radigon Francja + 0'12"
5. Belgia Louis van Schil Belgia + 0'23"
6. Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister NRD + 0'24"
7. Francja/Polska Piotr Radowicz Polonia Francuska + 0'32"
8. Francja/Polska Jan Wyszyński Polonia Francuska + 4'27"
9. Dania Hans Andresen Dania + 4'33"
10. Dania Christian Pedersen Dania + 4'33"

Etap XII Łódź – Warszawa (139 km)[edytuj | edytuj kod]

Ostatni, dwunasty etap 6. edycji Wyścigu Pokoju, był zarazem etapem najkrótszym. W klasyfikacji indywidualnej wszystko było już jasne, gdyż przewaga lidera Christiana Pedersena nad trzecim Gustavem-Adolfem Schurem była znaczna (drugie miejsce zajmował kolega Pedersena z drużyny Danii Hans Andresen). W klasyfikacji drużynowej reprezentacja NRD musiała jedynie pilnować swojej przewagi nad Duńczykami. Ostatecznie o zwycięstwo etapowe na mecie w Warszawie walczyło trzech kolarzy Polak Stanisław Królak, Bułgar Bojan Kocew i reprezentant Czechosłowacji Karel Kuneš. Zwycięsko z tej rywalizacji wyszedł Królak, który jako jedyny w tej edycji wygrał dwa etapy. Główna grupa dojechała do mety nieco ponad dwadzieścia sekund za zwycięzcą. W klasyfikacji indywidualne i drużynowej nic się już nie zmieniło. Zwycięzcą wyścigu został Duńczyk Christian Pedersen, drugie miejsce zajął jego rodak Hans Andresen, a trzeci był reprezentant NRD Gustav-Adolf Schur. Najlepszy z Polaków Stanisław Królak zajął ósme miejsce. W klasyfikacji drużynowej zwyciężył zespół NRD, przed Danią i Polonią Francuską. Reprezentacja Polski zajęła 6. miejsce z olbrzymią stratą blisko trzech godzin i dwudziestu minut do tryumfatorów.

Klasyfikacja indywidualna na XII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Polska Stanisław Królak Polska 3h 22'39"
41,2 km/h
2. Czechosłowacja Karel Kuneš Czechosłowacja + 0'02"
3. Ludowa Republika Bułgarii Bojan Kocew Bułgaria + 0'04"
4. Polska Mieczysław Wilczewski Polska + 0'14"
5. Francja Fernand Filette Francja + 0'22"
6. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja + 0'23"
7. Dania Christian Pedersen Dania + 0'24"
8. Dania Valdemar Thygesen Dania + 0'25"
9. Francja/Polska Aleksander Pawlisiak Polonia Francuska + 0'26"
10. Polska Władysław Klabiński Polska + 0'26"

Etapy podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Etap Data Start – meta Długość (km) Zwycięzca etapu Czas Lider wyścigu Lider
klasyfikacji drużynowej
I etap 1 maja Bratysława-Brno 170 km Belgia Albert Eloot 4h 25'26" Belgia Albert Eloot Wielka Brytania Wielka Brytania
II etap 2 maja Brno-Praga 224 km Dania Christian Pedersen 6h 09'27" Dania Christian Pedersen Dania Dania
III etap 3 maja Praga-Karlove Vary 173 km Austria Franz Deutsch 4h 46'19" Austria Franz Deutsch Wielka Brytania Wielka Brytania
IV etap 4 maja Karlove Vary-Děčín 160 km Czechosłowacja Vlastimil Ružička 4h 22'07" Dania Christian Pedersen Dania Dania
V etap 6 maja Bad Schandau-Karl-Marx-Stadt[2] 195 km Ludowa Republika Bułgarii Bojan Kocew 6h 16'38"
VI etap 7 maja Karl-Marx-Stadt-Lipsk 187 km Czechosłowacja Miroslav Malek 5h 58'32" Dania Hans Andresen
VII etap 8 maja Lipsk-Berlin 199 km Dania Hans Andresen 5h 41'11"
VIII etap 9 maja Berlin-Görlitz 226 km Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich 5h 55'37" Dania Christian Pedersen
IX etap 11 maja Zgorzelec-Wrocław 162 km Polska Stanisław Królak 4h 15'47"
X etap 12 maja Wrocław-Chorzów 198 km Polska Mieczysław Wilczewski 5h 05'51"
XI etap 13 maja Stalinogród[3]-Łódź 206 km Francja/Polska Aleksander Pawlisiak 5h 31'16" Niemiecka Republika Demokratyczna NRD
XII etap 14 maja Łódź-Warszawa 139 km Polska Stanisław Królak 3h 22'39"

Końcowa klasyfikacja generalna[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja indywidualna[edytuj | edytuj kod]

Poz. Zawodnik Drużyna Czas
(śr. prędkość)
1. Dania Christian Pedersen Dania 62h 14'12"
35,7 km/h
2. Dania Hans Andresen Dania + 2'45"
3. Niemiecka Republika Demokratyczna Gustav-Adolf Schur NRD + 5'15"
4. Niemiecka Republika Demokratyczna Bernhard Trefflich NRD + 7'50"
5. Francja/Polska Aleksander Pawlisiak Polonia Francuska + 11'33"
6. Austria Franz Deutsch Austria + 18'35"
7. Belgia Louis van Schil Belgia + 18'38"
8. Polska Stanisław Królak Polska + 25'21"
9. Francja Christian Radigon Francja + 28'29"
10. Ludowa Republika Bułgarii Bojan Kocew Bułgaria + 28'44"
11. Polska Mieczysław Wilczewski Polska + 36'14"
...
21. Francja/Polska Piotr Radowicz Polonia Francuska + 1h 10'11"
24. Francja/Polska Wacław Chraplak Polonia Francuska + 1h 16'59"
25. Francja/Polska Jan Wyszyński Polonia Francuska + 1h 17'25"
35. Polska Władysław Klabiński Polska + 3h 59'05"

Klasyfikacja drużynowa[edytuj | edytuj kod]

Poz. Drużyna Czas
1. NRD 188h 14'15"
2. Dania + 2'41"
3. Polonia Francuska + 18'56"
4. Czechosłowacja + 1h 32'43"
5. Bułgaria + 1h 46'43"
6. Polska + 3h 19'11"
7. Austria + 3h 53'44"
8. Francja + 4h 14'49"
9. Rumunia + 12h 35'04"
nieklasyfikowane: Triest, Belgia, Wielka Brytania,
Norwegia, Finlandia, Węgry, Szwecja

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Poza rokiem 1953 Wyścig Pokoju zawsze rozpoczynał się bądź w Pradze, bądź w Warszawie, bądź (po tym jak do organizacji wyścigu włączyła się NRD) w Berlinie. Działo się tak do 1985 r., kiedy to wyścig wystartował z Kijowa.
  2. a b c W latach 1953-1990 miasto Chemnitz nosiło nazwę Karl-Marx-Stadt na cześć Karola Marksa (dosł. niem. Miasto Karola Marksa)
  3. a b Od 7 marca 1953 roku do 12 grudnia 1956 r. Katowice nosiły nazwę Stalinogród.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]