Wyżnie Sieczkowe Siodełko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wyżnie Sieczkowe Siodełko
Ilustracja
Widok z Małego Kościelca
Państwo  Polska
Wysokość ok. 2215 m n.p.m.
Pasmo Tatry, Karpaty
Sąsiednie szczyty Zadnia Sieczkowa Turnia, Skrajna Sieczkowa Turnia
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Wyżnie Sieczkowe Siodełko
Wyżnie Sieczkowe Siodełko
Ziemia49°13′20,9″N 20°01′59,8″E/49,222472 20,033278

Wyżnie Sieczkowe Siodełko (niem. Oberes Sieczka-Sättelchen, słow. Vyšné Sieczkove sedielko, węg. Felső-Sieczka-nyergecske[1]) – jedna z kilku Sieczkowych Przełączek położonych w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich. Znajduje się na wysokości około 2215 m pomiędzy Zadnią Sieczkową Turnią (ok. 2220 m) a Skrajną Sieczkową Turnią (ok. 2220 m). Jest to płytka przełączka, wcięta w grań tylko na ok. 5 m. Na jej wschodnich, opadających do Dolinki Buczynowej stokach w górnej części jest płytka depresja, niżej przekształcająca się w żleb o kilku progach, który łączy się z depresją Zadniej Sieczkowej Przełączki. Zachodnie stoki przełączki opadają do Dolinki Koziej[2]. Kilka metrów poniżej przełączki prowadzi nimi szlak Orlej Perci[3].

Dawniej przełączka nie miała nazwy. Do nazewnictwa tatrzańskiego wprowadził ją dopiero w 2013 r. Władysław Cywiński. Upamiętnił w ten sposób dawnego przewodnika tatrzańskiego – górala Macieja Gąsienicę Sieczkę, pierwszego zdobywcę wielu szczytów tatrzańskich. Maciej Sieczka także jako pierwszy 19 września 1867 r. przeprowadził przez Granaty turystów Eugeniusza Janotę i Bronisława Gustawicza. Byli oni pierwszymi znanymi zdobywcami Sieczkowych Turni[2].

Na Wyżnie Sieczkowe Siodełko prowadzi z Dolinki Buczynowej droga wspinaczkowa przez Komin Sawickiego (IV stopień w skali trudności UIAA)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2016-03-20].
  2. a b c Władysław Cywiński: Tom 18. Granaty. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2013, s. 33–35, seria: Tatry. Przewodnik szczegółowy. ISBN 978-83-7104-046-7.
  3. Orla Perć. Mapa 1:5000. Wyd. III. Warszawa-Zielona Góra-Zakopane: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/2006. ISBN 83-87873-42-X.
Widok z Orlej Perci od wschodu